Het begin van mijn weblog
Ben nog steeds een vroege vogel, 6 uur wakker worden zonder wekker, "familiekwaal" van moederskant, verfrissen,koffiezetten, Duke onze hond uitlaten, kranten ophalen, uitspreiden en lezen maar. Als je de koppen leest is er alleen maar ellende en een stuk bladvulling. Kosovo is na Irak, Iran en Pakistan nu weer hot. Kan niet begrijpen dat mensen zich zoveel leed aandoen. Economisch nieuws dat heen en weer zwabbert. Analisten die iedere dag een andere pet ophebben, economen die voorspellingen achteraf doen (kon mijn oma, God hebbe haar ziel, trouwens ook) hier wordt toch niemand beter of gelukkig van. Tot de orde van de dag maar weer, kan hier helaas niets aan veranderen. Wel een mening over hebben, die ik de komende dagen ook zal weer geven. Vandaag was zo'n dat als je s' morgens 't eerste telefoontje krijgt dat er iets niet goed of iets niet tijdig geleverd wordt je dit de hele dag blijft achtervolgen. En zo was het. Toch hebben we vandaag tijd vrijgemaakt om een houtkachel aan te schaffen. Een saey94 is het geworden. Een blauwe geemailleerde met ruim voldoende rendement, aldus de verkoper iedereen heeft tenslotte de beste, schoonste en hoogste rendement kachel in zijn programma. Nou daar gaan we weer. Hij wordt in iedere geval in France getest. Hout is geen probleem. Tenslotte ga ik bij het grootste eikenbos van Europa.
Momenteel is onze buurmanboer, de ca. 800 meter heggen met grootmaterieel aan het snoeien, zodat wij de komende 2 jaar hier geen onderhoud aan hebben. Tenslotte kun je hier met een snoeischaar niets aan doen . Maar voor de toekomst heb ik wel iets anders in gedachten, Iedereen; familie, vrienden en bekenden worden verplicht een halfuur aan het snoeien gezet, zodat de heg er steeds keurig bij ligt. Dit houdt het volgende in: A een keer op bezoek en dan nooit meer, B mensen vinden het leuk om eens deel te nemen aan het boerenleven en komen vaker. Laat me in ieder geval verrassen!
Grote steden in de regio, o.a. Moulins 25 minuten rijden, tevens de hoofdstad van de Allier, Bourges, Vichy en iets verder weg Clermont-Ferrand. Genoeg om een dag door te komen met bezichtigen, winkelen en terrasjes pikken.
Zojuist alle tuinzaden bestudeerd. Oogst van verleden jaar was niet bijster veel. Lag volgens mij niet aan de zaadjes. Zal hier verder op moeten studeren. Wens is om in France minimaal 1x in de week uit eigen tuin eten en mocht het niet lukken dan maar naar de week markt. Hier brengen de meeste boeren en tuinders hun groenten en fruit naar toe, dus in ieder geval vers is het wel. Misschien wordt het toch geen moestuin! We zullen zien.
Moest er vanochtend aandenken dat het een jaar geleden is geweest dat ik met de voorbereidingen begon voor een meditatieve trektocht in de Franse en Spaanse pyreneeen. Puur toevallig kwam ik,door mijn zoektocht naar huizen in Frankrijk, op de site terecht van ,,de vrienden van de pyreneeen,,. Op een of andere manier werd ik er door bevangen, dit was puur en het was eigenlijk datgene waar ik jaren van gedroomd had maar op een of andere manier nooit tot uitvoering is gekomen. Tot nu! Nu moest en zou het gebeuren. Na de nodige info's, overleg, beraadslagen en met een zekere scepsis meldde ik mij aan. Ik kon, voor mezelf, niet meer terug. Nu trainen, want om deze reis o.a. te doen slagen was een goed conditie onontbeerlijk.
Minimaal 300 meter hoogteverschil in een uur overbruggen met bepakking van max 15 kg. Lijkt niet veel, maar ik kan je vertellen dat het in de praktijk tegen valt. In ieder geval, menige zater- en zondagmorgen liet ik me met volle bepakking (15kg) droppen op een afstand van ongeveer 10km en dan
doorstappen om mijn condities te verbeteren.
Daarbuiten nog minimaal 1x in de week mountainbiken. Dit moest uiteindelijk mijn conditie op peil brengen zodat ik zonder problemen deze tocht kon maken. Had wel nog dik 4 maanden de tijd, maar toch. Maar dan ben je er nog niet, aanschaf van degelijke materialen is noodzakelijk. 15 kg all in, dus reservekleding, tent, slaapzak en matje, kookgerei en voedsel voor 14 dagen (3 kg uitgebalanceerd voedsel meenemen en drinken uit de berg?, ja je leest 't goed).Spannend is het in ieder geval wel. Eindelijk is de dag van vertrek aangebroken. Telefonisch bereik, briefkaart sturen of van dien aard is niet mogelijk.
Eerst nog iemand ophalen in Parijs, dan nog even langs het vliegveld in Carcasonne om nog een lading Belgen mee te nemen en door naar ons vertrekpunt.
Op weg naar het zuiden met in de verte de hangbrug bij Milau.
Hier maakten we kennis met de rest van de groep. In den beginne dacht ik dat het grijze wollen sokken typen zouden zijn, niet dus: Manager Ikea Parijs, dir. softwarebedrijf uit Denemarken, Psychologe uit Bordeaux, Wiel oet Limburg, lerares uit Belgie, bestuurder universiteit uit Leuven, een socioloog en nog enkele lui uit de IT sector. Dus zeer gemêleerd. Na de kennismaking en het nuttigen van de laatste echte maaltijd, controle van de benodigde spullen voor de komende 14 dagen en naar bed, voorlopig het laatste echte bed. s'Morgens 6 uur eruit, verfrissen, ontbijten, en de reis gaat beginnen.
De pyreneeen duiken in de verte op.
Onze begeleider Richard, 60 jaar, pezige doorgewinterde gediplomeerde bijna monnikachtig , mag ik wel zeggen, charismatisch figuur, gaf het tempo aan.
Ik dacht nog, in dit tempo lopen we de hele wereld over en kan ons allemaal niets gebeuren. Echter dit monotone tempo, zowel bergop als ook bergaf, begon ons allemaal op te breken na een kleine 2 uurtjes. Eindelijk pauze. Water, maar niet te veel. Ook hier moest je voorlopig zuinig op zijn. Na een kwartiertje, rugzak op en verder. Moesten nog ongeveer 5 uur lopen. In kilometers, zou het niet weten, maar dit is voor wandelen in de bergen ook niet gebruikelijk. Na een paar uurtjes stevig doorstappen begon de rugzak toch wel zwaarder te drukken en werd het tempo lager en de rij werd steeds langer en langer , tussen de eerste en de laatste inmiddels wel 200 meter. Maar ja we moesten door tot aan het hoog gelegen meer,waar we zouden overnachten.
Overnachtingsplaats.
Niemand, op een paar wilde paarden na, in een straal van 500 meter te bekennen. Vreemde gewaarwording zo'n eerste nacht in te gaan. Over alleen zijn gesproken.
Hier op de foto was nog alles mussli en bouillon blokje (koek en ei) korte broek, meertje, zon.
Wat wil je nog meer. Een jongensdroom. Echter na een
2 uurtjes werd deze idylle verstoord. Langszaam kwamen er wolken opzetten, werd het donkerder en nam de wind toe, temparatuur ging drastisch omlaag, wel eens gelezen over het weer in de bergen, maar aan den lijve ondervinden is toch iets heel anders. Voor de zekerheid de tentharingen wat dieper in de grond geslagen, stenen er omheen gelegd, slaapzak in orde gemaakt en was juist op tijd om alles wat buiten stond in de tent te leggen. Toen begon het echt.
Op deze foto zie je donkere wolken nog aankomen drijven. Het geweld brak los, regen, hagel, sneeuw, storm en onweer. In mijn hele leven nog nooit meegemaakt, slag en bliksem waren één, de grond trilde onder je en de angst kwam opzetten, waar ben je aan begonnen? je wilde zo graag? hier kom je nooit meer vandaan? Help, in deze situatie prevelde ik, mam, maar ja die kon mij ook niet horen laat staan helpen. Tegen 4 uur viel ik in slaap.
Op de tent zie je nog de laatste hagelstenen.
De volgende ochtend werd het weer inpakken geblazen. Viel trouwens tegen, koud, veel wind, alles was klam en vochtig en dan mis je de behaaglijkheid van de cv. In ieder geval na zo'n eerste angstige en bijna niet geslapen nacht. Na deze vuurdoop moesten er nog 13 dagen en nachten overwonnen worden. Ik zal niet iedere dag toelichten maar er zijn wel enkele leuke anekdotes die ik t.z.t. zal vermelden.
Nu door naar Les Roys,,. Typisch toch, geen huisnummer maar een naam Les Rois. En gelijk aan de bak, hout zagen en kloven, snoeien, door de buurman met tractor laten maaien, schuur opruimen en houtafval van de vorige verbouwing verbranden (mag hier nog!).Uitzicht over de weilanden. Hebben telefonisch brandhout besteld. 15 kub. Voornamelijk eiken, wonen tenslotte ook bij het grootste Europese eikenbos,. Men zou het bezorgen en aan de zijkant van de schuur neerleggen. Ben benieuwd. Probeer nu nog iemand te charteren om het hout op stookklare delen te zagen. Denk zelf dat er niemand komt dus doen we het maar zelf.(wilde ja zo graag"back to basic") Moet in ieder geval gebeuren anders is het hout voor de komende winter niet voldoende gedroogd.
Begin van de lente(eigenlijk 20 maart om een bepaalde tijd). Sneeuw, hagel, regen, onweer en af een toe een zonnestraal. Ben al met de gedachten in France, echter door een smsje met de neus op de feiten gedrukt,in de Allier is het momenteel minus 6 graden! Echter het volgende smsje van amigo Frits uit Spanje plus 20 graden! Tja, baas boven baas. Leg me er bij neer.
Voor alle zekerheid mag het voor mij toch nog een paar dagen vriezen zodat het meeste ongedierte gesneuveld is, en helaas ook een paar planten.
Pasen; is nu voor mij niet meer het pasen van vroeger. En dan bedoel ik heel vroeger. Als kind. Op tafel stond een mandje met een chocolade paashaas met chocolade eitjes eromheen gedrapeerd en een grote lege porseleinen schaal. Deze moest gevuld worden met gekleurde eieren die verstopt waren in de kamer,een blinde(sorry) kon ze zien liggen. Ze waren zo gevonden, alhoewel, wel 30 eieren zoeken was niet niks, er werd driftig door pa en ma mee gezocht, eindelijk gevonden en dan begon het grote "eieren tietschen". Weet nog goed dat ik steeds verloor, de reden, pa met zijn grote mijnwerkershanden hield de eieren zo vast dat je er bijna met een hamer op kon slaan voordat er een "blutsch" (deuk voor niet ingewijden) in zat. Dit ritueel werd later, in een vorig leven, klein over gedaan.
Dan waren er nog de opa's en oma's, ook die deden mee in het hele paasspel; dus overal zoeken en "tietschen", dit was voor mij feest en Pasen. Later begreep ik de juiste betekenis van Pasen, maar desalniettemin, vroeger vond ik leuker.
Zoals eerder beloofd een ,spannend verhaal,. In de Pyreneeen lopen koeien, paarden, schapen en geiten vrij rond. Je ziet er verder ook niemand. Alles gebeurt er via de natuurlijke weg. Valt een schaap of een ander dier van een rotsblok wordt ie opgeruimd door de gieren. Bij het bevallen van lammetjes en veulens, geen extra hulp voorhanden of 24 uurs controle. Hier overleven alleen de sterksten.
Op een bewuste avond, schemer, alleen voor je tentje net je mussli naar binnen gewerkt die je inmiddels uit de oren komt, en "verse" soep van een bouillonblokje, je moet tenslotte eten want anders zwak je te veel af, en je moet je voorstellen op ongeveer 300 meter staat een kudde koeien, misschien wel 50 stuks met van die grote horens. So far so good. Alles een beetje fatsoeneren, slaapzak gereedmaken, beetje alles aan de kant schuiven en in je blootje de slaapzak in, ik lag op ongeveer 10 meter van een bergriviertje.
Tip: Nooit doen! Had me net genesteld. Toen hoorde ik een geluid dat me deed denken aan kuddes paarden in westernfilms. Voorzichtig mijn tentje openritsen en jawel hoor daar kwamen de koeien, in volle draf nog wel, recht op mij af(kon ook niet missen had een oranje tentje),in een beweging was ik uit de slaapzak, uit de tent, op blote voeten, in de blote kont door het ijskoude water van riviertje naar de hoger gelegen rotsen. Daar zat ik nu, alleen, naakt,koud, in de grote wijde wereld op een rotsblok. Geen gezicht. En de koeien; op ongeveer 50 meter voor de tent bogen ze rechts af het dal in. Gelukkig, niemand had mij gezien.
Vroeger, op de middelbare school, heb ik de franse taal vervloekt. Dus niet opletten en slechte punten scoren, inderdaad "voetbaluitslagen". En 40 jaar later ,,vertrek,, je naar France, het land waar je van de taal geen snars van begreep. Zo raar kan het leven lopen. Maar toch, ondanks deze "voetbaluitslagen" zijn een hoop dingen blijven hangen en lagen ergens in het brein opgeslagen om op het moment dat je het nodig hebt naar voren kunt toveren. Eerlijks heidshalve, had ik vroeger maar beter mijn best gedaan in de franse les, was het nu een stuk makkelijker geweest. Het probleem is, dat als je in het Frans probeert te converseren en je hebt 't voor je gevoel goed gedaan de man of vrouw waar je tegen praat gelijk meent dat je dan ook alles verstaat en begrijpt! En dan komt de waterval aan zinnen van de tegenpartij en dan, ja en dan......tja. Had ik vroeger maar beter opgelet!
Inmiddels had buurman boer, 73 jaar, zich ook al gemeld. Hij kwam nog even de handen schudden, even mijn vingers natellen, wat een handen, die krijg je niet van bureau werkzaamheden, dit zijn handen van jaren van noeste arbeid. Buurman boer de grenzen van zijn zien. Zover als je kon kijken behoorde hem toe, en hij zei steeds, et la, et la,et la, ik antwoordde op het laatst maar met oh-lala.
In praktijk was het meer dan gedacht. Op papier is omvang altijd slecht voor te stellen.
Zoals reeds eerder gezegd; onze buurmanboer zou zijn diensten aanbieden voor het frezen van een stuk moestuin. Waarvoor onze hartelijke dank, want met een schop was er geen doorkomen aan en ik had de moed al snel opgegeven. Op de afgesproken dag en tijd was ie er. Conform toezegging zou hij komen met een ,,petit tracteur,,. In gedachten zag ik een minitrekker met een frees, echter voor de poort stond een super grote trekker, dat was de kleinste die hij had. De anderen waren veel groter. Kompleet met ploeg en frees begon hij aan het karwei. Ploegen was probleemloos, echter het frezen was andere koek. Het frezen van het grove omgeploegde land was als het balanceren op een evenwichtsbalk. De 73 jarige buurmanboer ging alle kanten op met zijn freesmachine en hij werd weldra afgelost door buurmanboersknecht. Het land zag er steeds beter uit en werd ook bewerkbaarder, echter nu kwam het op het echte handwerk aan; je raadt het al, nu moest Wieloetlimburg aan de bak.
Ziet er al een stuk beter uit
Inmiddels, zo goed en kwaad als het ging/gaat, zijn de zaadjes voor wortels, uien, bonen, stokbonen, lange bonen, dikke bonen en pootaardappelen in de kleiachtige grond gedropt. Zal me benieuwen. Als alles uitkomt eten we tot 2010 bonen!! Inmiddels veel goede raad van andere groente en fruit hobbyisten gekregen; paardenmest opbrengen zodat de grond losser wordt, maar ik krijg steeds meer het gevoel dat ze de paardenmest kwijt willen; hier is veel te veel van in omloop, maar in het najaar zullen we rijkelijk strooien.
Inmiddels de druiven struik gesnoeid met behulp van buurmanboer. Heeft er volgens, zijn zeggen, verstand van. Vader was vroeger wijnboer,dus! Op advies van onze buurmanboer, vanaf nu mr. Dionet, werd er driftig gesnoeid en het resultaat mag er zijn. De struik zit vol met beginnende druiven. Ik heb alvast een grote eiken ton gekocht zodat ik met blote voeten van hartelust in de ton kan spartelen. Lijkt me te gek om de druiven met je voeten fijn te prakken en alleen al de gedachte dat de drap tussen je tenen door "flietscht" brrr! Uiteraard, vooraf de voeten wassen, alhoewel, wie controleert wie? En wie merkt tenslotte het verschil?
Voorlopig zijn het alleen maar gedachten en zal het nog vele jaren duren alvorens er zoveel druiven zijn dat ik ,gebruik, kan maken van de grote eiken ton. Dus zetten we er maar bloemen en planten in en halen de wijn bij de plaatselijke slijter.
Nog steeds driftig aan het opruimen en verbranden van hout en snoeiafval. Gelukkig niet meer voor lang, zijn hard op weg om de resterende meters heg van overtollige wildgroei te ontdoen. Heb een en ander uitgerekend moet nog 1180 meter. Maar gelukkig is er mr. Dionet met zijn petit tracteur en hulpgereedschap en dan blijft er een kleine 50 meter voor mij over, pff.
Er blijft echter genoeg rommel dat naar de plaatselijke stort gebracht moet worden. Nu weet ik dat de lui van het stort in nederland erg moeilijk kijken als je afvalmaterialen komt brengen maakt niets uit waar. Nors kijkend, pasje, controle, aanwijzen waar het gedumpt moet worden,terwijl overal aangegeven staat waar je moet dumpen,
nog eens controleren en dan mag je zelf alles in de daartoe bekende containers gooien.
Uitgaande van deze ervaringen bereidde ik me op het ergste voor; een buitenlander, geen pasje en ongesorteerd spul. Eerste nog even informeren waar de plaatselijke stort is. Wat is de naam van het stort op z'n Frans?
Ik wist het niet, dus maar even vragen aan de Limburgsefranse vriend Pieke.
Fonetisch; du schieterie; aha daas makkelijk, daas limburgs, makkelijk te onthouden, de schijterij, dus op naar du schieterie. Aangekomen stond er al een groot bord met ,,dechetterie". Zo zie je maar, weer een ezelsbruggetje.
Hier word je nog echt ontvangen met, Ca va, hand geven, even kijken wat je weg te smijten hebt, m e e h e l p e n met sjouwen en in de bewuste container gooien en een, au revoir,! Het wordt inderdaad een au revoir. Nog vele keren zullen we naar de schieterie terugkeren.
De maand mei is voorbij gevlogen. Mede door de werkzaamheden, het mooie weer, nieuwe indrukken op je laten inwerken,
de omgeving nu pas gaan leren kennen, boodschappen doen, materialen bestellen bij de bricorama, zeg maar de nederlandse praxis, tuin ontwerpen, voorbereidingen treffen voor een kleine verbouwing(dwz. keuken wordt woonkeuken). 10m2 eiken brandhout op maat gezaagd stapelen, deze keer gezaagd laten aanleveren. Je ziet, er is genoeg werk verzet. Maar wel leuk en ontspannen werken. En daar buiten en niet geheel onbelangrijk, contact houden met het thuisfront.
Na het 10m3 hout stapelen stond er weer iets anders op het programma. Het aanvullen of zoals je wilt opvullen van de verharding met split. Het begint natuurlijk met het uitzoeken, en dan in het Frans. Gelukkig stonden er bakjes met monster voorbeelden, maakt het wel een stuk makkelijker. Geslaagd en hebben een gesorteerd splitmengsel uit gekozen. Prochaine semaine, kunnen we bezorgen, u wordt gebeld, zegt de verkoopster.
De telefoon gaat, ik neem op en dacht in eerste instantie, hier is iemand aan het ouwehoeren, een waterval van zinnen in het Frans. Verstond nog apres midi, aujourdui. demain, pfff. Nu, dit was wel serieus. Nu even opletten; als eerste de goede man in kwestie duidelijk gemaakt dat de poort maar 4 meter breed is, de weg maximaal 5 meter en of de camion wel naar binnen kon, non probleme was het antwoord. Vanmiddag zouden we het wel merken.
Klokslag 14.30 uur kwam de camion en nog wel een redelijk grote, moest ook wel want we hadden 10m3 besteld en in gewicht was dit 15 ton.
Inderdaad, voor deze chauffeur
leverde het geen problemen op om binnen te rijden. Kiepen maar.
Jeetje wat een berg. En nu!
Helaas SCHEPPEN maar!!!
Krijgen nu langszaam aan ,,alles op orde".
Het volgende project, de werkplaats, laten we zeggen, de noodzakelijkkwaad ruimte, want zonder gereedschap en een voorraadje schroeven, spijkers, hout en diverse staalprofielen begin je hier niks.Je weet wel hoe het gaat, van links naar rechts verplaatsen, iets ophangen, klot... weer niet goed! Ku... muren, blijft geen plug inzitten enz. enz. Maar eind goed, al goed zullen we maar zeggen.
In ieder geval het begin is gemaakt en er is ruimte en werk genoeg om je te vermaken. Inmiddels werkbank gemaakt, voorbereidingen voor het maken van kasten en ophangkasten zijn in volle gang, een vernieuwde foto volgt.
Maar eerst voetbal kijken; en welke vraag krijg je nu gesteld? Voor wie ben je eigenlijk, Nederland of Frankrijk? Natuurlijk Nederland (mochten ze verliezen van Frankrijk, dan ben ik voor Frankrijk, natuurlijk,ha). ".
Ikmoet ik nog even 2 nieuwkomers ophalen en begroeten. Verrassing!
Hier zien jullie de verrassing: geen oranje welpies maar zwart-witte!
Even voorstellen: Mijn naam is Tommie en geboortig als Jack Russels! (rood halsdoekje)
En mijn naam is Jerrie spreek uit djerrie (blauw halsdoekje), ook geboortig als Jack Russels en een broertje van Tommie. Verschillen zijn er nauwelijks, maar een kenner ziet het direct!!!
Nou wat een plezier en een leven in de brouwerij. Maar na twee dagen al zindelijk zijn, is uitzonderlijk Als je goed kijkt zie je de gebroeders groeien. Tommie, die met het iets grotere vlekje op zijn staart wordt, zoals het zo mooi gezegd wordt, wordt langbenig, terwijl de Jerrie(weten jullie het nog, spreek uit als Djerrie) kortbenig is.
Maar er is weer werk aan de winkel. Er is grind onderweg (wederom 10m3), slecht ingeschat de vorige keer. Weet nu wel wat me te wachten staat. Pff.
Ook de groentetuin maakt aanstalten om iets te worden, In ieder geval de aardappels. Stokbonen helaas niet. Van de 30 stuks zijn er twee opgekomen. Als hier maar zoveel aanhangen als aan dertig is het ook goed. Ha, Ha.
Wat staat nog allemaal op het programma. Vuurtje stoken, het blijft een schitterende bezigheid. Een hoge stapel snoeiafval, ja we zijn nog steeds aan het snoeien, nu weer een boom die veel zonlicht weg nam, en dan de vlam erin, nou ja, zo eenvoudig is het ook al weer niet, 't hout is nat, veel papier erbij, alles weer uit, opnieuw beginnen, lucifers op,aansteker leeg enz. enz. maar uiteindelijk lukt 't en gaat de brand erin.
De meeste Ollanders in de Allier hebben paarden, en eerlijk is eerlijk, ik heb nooit niets met paarden gehad. Het begon al met de benamingen van de ledematen van het paard; ik, de poten van het paard! fout-fout, de benen van het paard; ik, een paardenkop, fout-fout, een paardenhoofd. Zo zie je maar paarden zijn niks voor mij.
Inmiddels ouders opgehaald om ze voor een weekje te laten verblijven op het Franse platteland. Heel lang geleden dat ze op vakantie zijn geweest, mede door allerlei medische oorzaken, maar prachtig vonden ze de reis, rustig in de auto zittend en maar rond kijken, de aahhs en oohhs over de drukte rond Parijs, de wijdse gezichten en bijna niemand tegenkomend op een half uur rijen achter Parijs. Geen spoor van vermoeidheid. Tenslotte zijn beiden van respectabele leeftijd, 84 en 83 jaar. En het bleven maar aahhs en oohhs. Wat een ruimte om huis en hoort dat er ook bij. Ja dat ook en dat en dat!
Maar jongens, wie doet dan het gras af en wie snoeit de heggen en en en....
Je hebt er een hoop werk mee maar uiteindelijk hebben ze prachtige dagen bezorgd en de terug reis werd een feit.
Meer dan 4000 kilometer in een goede week gaat je toch niet in de koude kleren zitten. Heen en weer, hier en daar een kort bezoekje.
Stage!!! Ja, stage!! Nou eerlijk gezegd; uitleg over het gebruik van een compacttractor met klepelmaaier. Pfff. Wie had ooit gedacht, en nog veel meer, dat ik nog eens op een tractor zou rond koetschen(limburgs voor rondrijden). Maar het is een feit en inmiddels is ie op transport naar Les Rois. Gelukkig maar, want 2000m2 gras af doen met een handmaaier en nog veel meer andere werkzaamheden is eigenlijk niet om te doen. Ben er erg blij mee en ga 'm zeker veel gebruiken. Krijg hier nog meer instructies van onze steun en helper Arie jr. Hij weet alles over vissen, tractoren, bomen vellen, houtzagen, motorzagen, spreekt goed frans,m.a.w. een bijna alleskunner. Momenteel bloedheet en dus worden de werkzaamheden gestaakt en wordt er aan het zwembad onder de parasol vertoefd. Moeten wel nog naar de dierenarts om Tom en Jerrie te laten chippen. Zal me benieuwen. Beiden groeien als kool en spelen en ravotten van een jewelste. Prachtig. Doet me ineens denken aan mijn eerste hond(en). Marco en Robbie +, boxers, prachtige dieren, speels, goed luisteren, gezellig, dus nooit een kwaad woord over boxers.(ook niet vanwege het kwijlen)
Er werd al geruime tijd aangekondigd dat er een,,brocante,, gehouden werd in een dorpje in de regio, genaamd; St.Plaisir. Voor insiders/francofielen is brocante een begrip en een snuffel/antiek markt, voor mijn persoon gewoon een rommelmarkt, het is maar waar je interesses liggen. In ieder geval moet je volgens de insiders al heel vroeg (8.00uur) erbij zijn anders is het mooie spul al weg. Het was er gezellig druk, mooi weer, en inderdaad a l h e t m o o i e s p u l was weg!!!! Wat bleef was oude rommel verzameld uit grootmoeders schuur en/of kelder. En wat gelijk opviel, vele Ollanders/handelaren waren aanwezig om te kopen/kijken en misschien voor veel geld in Olland te verkopen. Maar er waren ook diverse kramen vol gepakt met vuurwerk, in Olland onmogelijk. Wat wel aandacht trok, mede door de heerlijke geur van broodbakken, was een oude antieke legeroven waar op de ouderwetse manier brood werd gebakken. Het schijnt dat de Fransen zelfs in oorlogstijd hun eigen stokbrood wilden hebben en dat de verplaatsbare broodoven hierdoor een feit werd. Is zo gek nog niet, toch! Echter voor mij; een fritekraam.
Vandaag stond, "streupen", op de agenda. Plat voor stropen maar dan in de goede zin van het woord. Ronddwalen waar je nog niet bent geweest en waar je misschien niet eens mag komen. Het begint al vlak voor de deur; het grote dicht begroeide donkere bos waaruit je s' avonds het geknor en geschreeuw van de wilde zwijnen hoort en het gekraak van de dorre takken waar de herten en reeën overheen lopen of schrijden?. Inmiddels ben ik er aan gewend, maar de eerste paar dagen van het verblijf alhier was het toch even anders. Duke,(helaas niet meer bij mij) de vervaarlijke Franse herder voorop en de gebroeders Russel erachter aan. Prachtig om te zien en om van te genieten. Hier wordt je echt opgeslokt door de natuur. Alleen je eigen voetstappen en van de vierpoters zijn te horen, verder helemaal niks. Het is trouwens aangenaam vertoeven in het bos, daarbuiten is de temperatuur inmiddels opgelopen tot 31 graden.
Na een klein uurtje lopen komen we op een open plek waar de eigenaar(s) enkele bomen gekapt en reeds op lengte gezaagd hebben. De warmte is hier goed te voelen en de kleine Russels moeten even uitrusten. Ze zijn tenslotte pas 4 maanden. Maar vergis je niet in deze kleine schepseltjes. Taaie rakkers zijn het en ze verkeren in een uitstekende conditie. Na 10 minuutjes gaan we weer verder, richting..., Duke achterna. Na een poosje komen we aan een grote open vlakte met ongeveer in het midden een ,, bosje,,. De verhouding kun je goed zien: bosje staat tot hooibaal 100:1
Afstand van bosrand tot bosje, ongeveer 500 meter, lopen we wel een andere keer. Verder langs de bosrand tot we wederom het bos induiken. Na verloop van tijd kon je door de bomen, (het bos niet zien) een kweekvijver voor vissen zien. Nu moet je bedenken dat Fransen bijna alle soorten vis eten, dus o.a ook voorntjes. Deze worden klaargemaakt als een soort sardientje, en smaken best lekker. Voor eigenaren van dit soort meren is het zeer interessant en het levert een behoorlijke bron van inkomsten op. Jaarlijks worden deze meren geleegd en worden de aan de maat zijnde vissen gelijk verkocht. Zo zie je maar, overal is handel in.
Ik moet eerlijk bekennen, het zag er netjes en opgeruimd uit, voor veel mensen zijn de Fransen een onopgeruimd volkje. Uitdrukkingen als vuil, smerig,slordig, nonchalant,chauvinistisch en noem maar op, waren ook vroeger mijn woorden. Kom er toch op terug. Vuil! Als je werkt wordt je vuil, en zeker werken op boerenland en in de bosbouw, maar in de winkels, warenhuizen enz. geen mensen gezien die vuil waren. Smerig! Met de beste wil, niets kunnen ontdekken. Nonchalant? Mwah; niet meer dan in Nederland. Chauvinistisch? In deze streek niet kunnen ontdekken. Wel van horen zeggen over o.a. de Parijzenaars, oke, gelijk Maastrichtenaren, Kerkradenaren, Amsterdammers, Rotterdammers enz. enz.. Zo zie je maar; chauvinisme in elk land, streek, stad of dorp. Wat wel is, slordig, ze ruimen niets op, en hoe dat komt? Veel ruimte om je heen om alles te laten liggen, want je zult het dadelijk, of morgen of volgende week of over een paar maanden weer nodig moeten hebben, en dan! Dan moet je het weer van de zolder of uit de schuur gaan ophalen en nu kun je het weer gewoon oppakken en gebruiken. En dat vinden de mensen nu slordig. En inmiddels ben ook ik slordig! Of was ik dat al!
Nu verder met onze ,,streuptocht,,. Inmiddels hebben de drie musketiers zich aan het water te goed gedaan.En door. Na een driekwartiertjes struinen komen we op een plek waarvan ik niet kon vermoeden dat dit op ongeveer een kilometer van ons la maison zou liggen. Een prachtig aangelegd particulier landgoed, kompleet met waterpartij, een diversiteit van bomen en struiken. Een plaatje, zoals het zo mooi gezegd wordt. Snel enkele foto's schieten en naar la maison. Iedereen was tenslotte moe en voldaan. Doen we zeker nog een keer over, maar dan gaan we links af.
Juli loopt ten einde en het is broeierig warm. Zoals ik begrepen heb, ook in Olland. Er zijn nog een hoop werkzaamheden te doen maar helaas het weer. Of!; gelukkig het weer!!. De dagen doorbrengen met lezen, vissen, wandelen in de bossen, bezoekjes afleggen aan vrienden zijn ook zeer aangenaam. Trouwens ook hier zijn de activiteiten tot bijna nulpunt gedaald.
Tot op een enkele na; onze Franse/Limburgse vriend Pieke. (niet te verwarren met de poppenspeler Pieke Dassen) De tijd van hooien is volop bezig en als je dan materieel hebt, zoals tractor, maaier, schudder en veel land om je heen en ook nog van die Ollanders die wel land maar geen materieel hebben, ja dan, ja dan ben je verloren, dan moet je aantreden en zijn de dagen gevuld met maaien.
Hier 17 hectare, daar 80 hectare, dan weer 60 hectare enz. enz.. Je legt dan heel wat kilometers af. Eerst maaien, dan 3 keer schudden, dan bundelen, dan naar de opslag, de weken duren langer dan 7 dagen! Dit was niet de bedoeling. Maar waarvoor dan wel? O.a. zie actiefoto!
Warm, vochtig, broeierig, zowel overdag als ook s'nachts. Voor de nacht, de oplossing, e e n w a a i e r , zo'n ding dat heen en weer draait en ,,koele lucht,, verspreidt. Ideaal! Nou kan ik niet echt zeggen. Lig je op linker zijde, heb je iedere 5 seconden een kouwe nek, rug, kont. Draai je de andere kant op, blaast dat ding je in het gezicht, buik en wat daaronder komt. Resultaat: na een nacht; stijve nek en verkouden. Dus verre van ideaal. Er is maar een oplossing. Naar buiten, op de stretcher, in een slaapzak. Zeer aangenaam en kan ik iedereen aanbevelen. Let wel op, muggen, die komen in grote getallen. Dus flink insmeren met antimug.
Maar de warmte heeft ook zijn voordelen: de trekker kan op zijn plaats blijven (jammer), het gras groeit niet dus is er geen gras af te doen, in de tuin kun je ook niks doen, behalve oogsten. Dit is wel een heel groot woord. Maak even de balans op van de moestuin: moet wel erbij zeggen dat ik vrij laat en op een ongecultiveerd voormalig grasveld ingezaaid heb. Hier kan ik me nu nog achter verschuilen:
Opbrengst: 28 st snijbonen, van de 100 stuks pootaardappels ongeveer 3 aardappels per plant, normaal minimaal 10-20 stuks per plant, radijs 23 stuks, sperziebonen voor een keer in de pan maar momenteel nieuwe nog in aangroei, pluksla gaat uitstekend, veel te veel gezet komen nu bloemen in, rucola sla in opkomst, tomaten 6 stuks op 2 struiken opgekomen, rode bieten 14 stuks, wortels voldoende maar deze hebben rare vormen, komt waarschijnlijk door de bodemgesteldheid, groeien alle kanten op. Zo, dit was voorlopig de opbrengst uit de moestuin van Wieloetlimburg: De smaak van de groente was in ieder geval voortreffelijk.
Begin van de lente(eigenlijk 20 maart om een bepaalde tijd). Sneeuw, hagel, regen, onweer en af een toe een zonnestraal. Ben al met de gedachten in France, echter door een smsje met de neus op de feiten gedrukt,in de Allier is het momenteel minus 6 graden! Echter het volgende smsje van amigo Frits uit Spanje plus 20 graden! Tja, baas boven baas. Leg me er bij neer.
Voor alle zekerheid mag het voor mij toch nog een paar dagen vriezen zodat het meeste ongedierte gesneuveld is, en helaas ook een paar planten.
Pasen; is nu voor mij niet meer het pasen van vroeger. En dan bedoel ik heel vroeger. Als kind. Op tafel stond een mandje met een chocolade paashaas met chocolade eitjes eromheen gedrapeerd en een grote lege porseleinen schaal. Deze moest gevuld worden met gekleurde eieren die verstopt waren in de kamer,een blinde(sorry) kon ze zien liggen. Ze waren zo gevonden, alhoewel, wel 30 eieren zoeken was niet niks, er werd driftig door pa en ma mee gezocht, eindelijk gevonden en dan begon het grote "eieren tietschen". Weet nog goed dat ik steeds verloor, de reden, pa met zijn grote mijnwerkershanden hield de eieren zo vast dat je er bijna met een hamer op kon slaan voordat er een "blutsch" (deuk voor niet ingewijden) in zat. Dit ritueel werd later, in een vorig leven, klein over gedaan.
Dan waren er nog de opa's en oma's, ook die deden mee in het hele paasspel; dus overal zoeken en "tietschen", dit was voor mij feest en Pasen. Later begreep ik de juiste betekenis van Pasen, maar desalniettemin, vroeger vond ik leuker.
Zoals eerder beloofd een ,spannend verhaal,. In de Pyreneeen lopen koeien, paarden, schapen en geiten vrij rond. Je ziet er verder ook niemand. Alles gebeurt er via de natuurlijke weg. Valt een schaap of een ander dier van een rotsblok wordt ie opgeruimd door de gieren. Bij het bevallen van lammetjes en veulens, geen extra hulp voorhanden of 24 uurs controle. Hier overleven alleen de sterksten.
Op een bewuste avond, schemer, alleen voor je tentje net je mussli naar binnen gewerkt die je inmiddels uit de oren komt, en "verse" soep van een bouillonblokje, je moet tenslotte eten want anders zwak je te veel af, en je moet je voorstellen op ongeveer 300 meter staat een kudde koeien, misschien wel 50 stuks met van die grote horens. So far so good. Alles een beetje fatsoeneren, slaapzak gereedmaken, beetje alles aan de kant schuiven en in je blootje de slaapzak in, ik lag op ongeveer 10 meter van een bergriviertje.
Tip: Nooit doen! Had me net genesteld. Toen hoorde ik een geluid dat me deed denken aan kuddes paarden in westernfilms. Voorzichtig mijn tentje openritsen en jawel hoor daar kwamen de koeien, in volle draf nog wel, recht op mij af(kon ook niet missen had een oranje tentje),in een beweging was ik uit de slaapzak, uit de tent, op blote voeten, in de blote kont door het ijskoude water van riviertje naar de hoger gelegen rotsen. Daar zat ik nu, alleen, naakt,koud, in de grote wijde wereld op een rotsblok. Geen gezicht. En de koeien; op ongeveer 50 meter voor de tent bogen ze rechts af het dal in. Gelukkig, niemand had mij gezien.
Vroeger, op de middelbare school, heb ik de franse taal vervloekt. Dus niet opletten en slechte punten scoren, inderdaad "voetbaluitslagen". En 40 jaar later ,,vertrek,, je naar France, het land waar je van de taal geen snars van begreep. Zo raar kan het leven lopen. Maar toch, ondanks deze "voetbaluitslagen" zijn een hoop dingen blijven hangen en lagen ergens in het brein opgeslagen om op het moment dat je het nodig hebt naar voren kunt toveren. Eerlijks heidshalve, had ik vroeger maar beter mijn best gedaan in de franse les, was het nu een stuk makkelijker geweest. Het probleem is, dat als je in het Frans probeert te converseren en je hebt 't voor je gevoel goed gedaan de man of vrouw waar je tegen praat gelijk meent dat je dan ook alles verstaat en begrijpt! En dan komt de waterval aan zinnen van de tegenpartij en dan, ja en dan......tja. Had ik vroeger maar beter opgelet!
Inmiddels had buurman boer, 73 jaar, zich ook al gemeld. Hij kwam nog even de handen schudden, even mijn vingers natellen, wat een handen, die krijg je niet van bureau werkzaamheden, dit zijn handen van jaren van noeste arbeid. Buurman boer de grenzen van zijn zien. Zover als je kon kijken behoorde hem toe, en hij zei steeds, et la, et la,et la, ik antwoordde op het laatst maar met oh-lala.
In praktijk was het meer dan gedacht. Op papier is omvang altijd slecht voor te stellen.
Zoals reeds eerder gezegd; onze buurmanboer zou zijn diensten aanbieden voor het frezen van een stuk moestuin. Waarvoor onze hartelijke dank, want met een schop was er geen doorkomen aan en ik had de moed al snel opgegeven. Op de afgesproken dag en tijd was ie er. Conform toezegging zou hij komen met een ,,petit tracteur,,. In gedachten zag ik een minitrekker met een frees, echter voor de poort stond een super grote trekker, dat was de kleinste die hij had. De anderen waren veel groter. Kompleet met ploeg en frees begon hij aan het karwei. Ploegen was probleemloos, echter het frezen was andere koek. Het frezen van het grove omgeploegde land was als het balanceren op een evenwichtsbalk. De 73 jarige buurmanboer ging alle kanten op met zijn freesmachine en hij werd weldra afgelost door buurmanboersknecht. Het land zag er steeds beter uit en werd ook bewerkbaarder, echter nu kwam het op het echte handwerk aan; je raadt het al, nu moest Wieloetlimburg aan de bak.
Ziet er al een stuk beter uit
Inmiddels, zo goed en kwaad als het ging/gaat, zijn de zaadjes voor wortels, uien, bonen, stokbonen, lange bonen, dikke bonen en pootaardappelen in de kleiachtige grond gedropt. Zal me benieuwen. Als alles uitkomt eten we tot 2010 bonen!! Inmiddels veel goede raad van andere groente en fruit hobbyisten gekregen; paardenmest opbrengen zodat de grond losser wordt, maar ik krijg steeds meer het gevoel dat ze de paardenmest kwijt willen; hier is veel te veel van in omloop, maar in het najaar zullen we rijkelijk strooien.
Inmiddels de druiven struik gesnoeid met behulp van buurmanboer. Heeft er volgens, zijn zeggen, verstand van. Vader was vroeger wijnboer,dus! Op advies van onze buurmanboer, vanaf nu mr. Dionet, werd er driftig gesnoeid en het resultaat mag er zijn. De struik zit vol met beginnende druiven. Ik heb alvast een grote eiken ton gekocht zodat ik met blote voeten van hartelust in de ton kan spartelen. Lijkt me te gek om de druiven met je voeten fijn te prakken en alleen al de gedachte dat de drap tussen je tenen door "flietscht" brrr! Uiteraard, vooraf de voeten wassen, alhoewel, wie controleert wie? En wie merkt tenslotte het verschil?
Voorlopig zijn het alleen maar gedachten en zal het nog vele jaren duren alvorens er zoveel druiven zijn dat ik ,gebruik, kan maken van de grote eiken ton. Dus zetten we er maar bloemen en planten in en halen de wijn bij de plaatselijke slijter.
Nog steeds driftig aan het opruimen en verbranden van hout en snoeiafval. Gelukkig niet meer voor lang, zijn hard op weg om de resterende meters heg van overtollige wildgroei te ontdoen. Heb een en ander uitgerekend moet nog 1180 meter. Maar gelukkig is er mr. Dionet met zijn petit tracteur en hulpgereedschap en dan blijft er een kleine 50 meter voor mij over, pff.
Er blijft echter genoeg rommel dat naar de plaatselijke stort gebracht moet worden. Nu weet ik dat de lui van het stort in nederland erg moeilijk kijken als je afvalmaterialen komt brengen maakt niets uit waar. Nors kijkend, pasje, controle, aanwijzen waar het gedumpt moet worden,terwijl overal aangegeven staat waar je moet dumpen,
nog eens controleren en dan mag je zelf alles in de daartoe bekende containers gooien.
Uitgaande van deze ervaringen bereidde ik me op het ergste voor; een buitenlander, geen pasje en ongesorteerd spul. Eerste nog even informeren waar de plaatselijke stort is. Wat is de naam van het stort op z'n Frans?
Ik wist het niet, dus maar even vragen aan de Limburgsefranse vriend Pieke.
Fonetisch; du schieterie; aha daas makkelijk, daas limburgs, makkelijk te onthouden, de schijterij, dus op naar du schieterie. Aangekomen stond er al een groot bord met ,,dechetterie". Zo zie je maar, weer een ezelsbruggetje.
Hier word je nog echt ontvangen met, Ca va, hand geven, even kijken wat je weg te smijten hebt, m e e h e l p e n met sjouwen en in de bewuste container gooien en een, au revoir,! Het wordt inderdaad een au revoir. Nog vele keren zullen we naar de schieterie terugkeren.
De maand mei is voorbij gevlogen. Mede door de werkzaamheden, het mooie weer, nieuwe indrukken op je laten inwerken,
de omgeving nu pas gaan leren kennen, boodschappen doen, materialen bestellen bij de bricorama, zeg maar de nederlandse praxis, tuin ontwerpen, voorbereidingen treffen voor een kleine verbouwing(dwz. keuken wordt woonkeuken). 10m2 eiken brandhout op maat gezaagd stapelen, deze keer gezaagd laten aanleveren. Je ziet, er is genoeg werk verzet. Maar wel leuk en ontspannen werken. En daar buiten en niet geheel onbelangrijk, contact houden met het thuisfront.
Na het 10m3 hout stapelen stond er weer iets anders op het programma. Het aanvullen of zoals je wilt opvullen van de verharding met split. Het begint natuurlijk met het uitzoeken, en dan in het Frans. Gelukkig stonden er bakjes met monster voorbeelden, maakt het wel een stuk makkelijker. Geslaagd en hebben een gesorteerd splitmengsel uit gekozen. Prochaine semaine, kunnen we bezorgen, u wordt gebeld, zegt de verkoopster.
De telefoon gaat, ik neem op en dacht in eerste instantie, hier is iemand aan het ouwehoeren, een waterval van zinnen in het Frans. Verstond nog apres midi, aujourdui. demain, pfff. Nu, dit was wel serieus. Nu even opletten; als eerste de goede man in kwestie duidelijk gemaakt dat de poort maar 4 meter breed is, de weg maximaal 5 meter en of de camion wel naar binnen kon, non probleme was het antwoord. Vanmiddag zouden we het wel merken.
Klokslag 14.30 uur kwam de camion en nog wel een redelijk grote, moest ook wel want we hadden 10m3 besteld en in gewicht was dit 15 ton.
Inderdaad, voor deze chauffeur
leverde het geen problemen op om binnen te rijden. Kiepen maar.
Jeetje wat een berg. En nu!
Helaas SCHEPPEN maar!!!
Krijgen nu langszaam aan ,,alles op orde".
Het volgende project, de werkplaats, laten we zeggen, de noodzakelijkkwaad ruimte, want zonder gereedschap en een voorraadje schroeven, spijkers, hout en diverse staalprofielen begin je hier niks.Je weet wel hoe het gaat, van links naar rechts verplaatsen, iets ophangen, klot... weer niet goed! Ku... muren, blijft geen plug inzitten enz. enz. Maar eind goed, al goed zullen we maar zeggen.
In ieder geval het begin is gemaakt en er is ruimte en werk genoeg om je te vermaken. Inmiddels werkbank gemaakt, voorbereidingen voor het maken van kasten en ophangkasten zijn in volle gang, een vernieuwde foto volgt.
Maar eerst voetbal kijken; en welke vraag krijg je nu gesteld? Voor wie ben je eigenlijk, Nederland of Frankrijk? Natuurlijk Nederland (mochten ze verliezen van Frankrijk, dan ben ik voor Frankrijk, natuurlijk,ha). ".
Ikmoet ik nog even 2 nieuwkomers ophalen en begroeten. Verrassing!
Hier zien jullie de verrassing: geen oranje welpies maar zwart-witte!
Even voorstellen: Mijn naam is Tommie en geboortig als Jack Russels! (rood halsdoekje)
En mijn naam is Jerrie spreek uit djerrie (blauw halsdoekje), ook geboortig als Jack Russels en een broertje van Tommie. Verschillen zijn er nauwelijks, maar een kenner ziet het direct!!!
Nou wat een plezier en een leven in de brouwerij. Maar na twee dagen al zindelijk zijn, is uitzonderlijk Als je goed kijkt zie je de gebroeders groeien. Tommie, die met het iets grotere vlekje op zijn staart wordt, zoals het zo mooi gezegd wordt, wordt langbenig, terwijl de Jerrie(weten jullie het nog, spreek uit als Djerrie) kortbenig is.
Maar er is weer werk aan de winkel. Er is grind onderweg (wederom 10m3), slecht ingeschat de vorige keer. Weet nu wel wat me te wachten staat. Pff.
Ook de groentetuin maakt aanstalten om iets te worden, In ieder geval de aardappels. Stokbonen helaas niet. Van de 30 stuks zijn er twee opgekomen. Als hier maar zoveel aanhangen als aan dertig is het ook goed. Ha, Ha.
Wat staat nog allemaal op het programma. Vuurtje stoken, het blijft een schitterende bezigheid. Een hoge stapel snoeiafval, ja we zijn nog steeds aan het snoeien, nu weer een boom die veel zonlicht weg nam, en dan de vlam erin, nou ja, zo eenvoudig is het ook al weer niet, 't hout is nat, veel papier erbij, alles weer uit, opnieuw beginnen, lucifers op,aansteker leeg enz. enz. maar uiteindelijk lukt 't en gaat de brand erin.
De meeste Ollanders in de Allier hebben paarden, en eerlijk is eerlijk, ik heb nooit niets met paarden gehad. Het begon al met de benamingen van de ledematen van het paard; ik, de poten van het paard! fout-fout, de benen van het paard; ik, een paardenkop, fout-fout, een paardenhoofd. Zo zie je maar paarden zijn niks voor mij.
Inmiddels ouders opgehaald om ze voor een weekje te laten verblijven op het Franse platteland. Heel lang geleden dat ze op vakantie zijn geweest, mede door allerlei medische oorzaken, maar prachtig vonden ze de reis, rustig in de auto zittend en maar rond kijken, de aahhs en oohhs over de drukte rond Parijs, de wijdse gezichten en bijna niemand tegenkomend op een half uur rijen achter Parijs. Geen spoor van vermoeidheid. Tenslotte zijn beiden van respectabele leeftijd, 84 en 83 jaar. En het bleven maar aahhs en oohhs. Wat een ruimte om huis en hoort dat er ook bij. Ja dat ook en dat en dat!
Maar jongens, wie doet dan het gras af en wie snoeit de heggen en en en....
Je hebt er een hoop werk mee maar uiteindelijk hebben ze prachtige dagen bezorgd en de terug reis werd een feit.
Meer dan 4000 kilometer in een goede week gaat je toch niet in de koude kleren zitten. Heen en weer, hier en daar een kort bezoekje.
Stage!!! Ja, stage!! Nou eerlijk gezegd; uitleg over het gebruik van een compacttractor met klepelmaaier. Pfff. Wie had ooit gedacht, en nog veel meer, dat ik nog eens op een tractor zou rond koetschen(limburgs voor rondrijden). Maar het is een feit en inmiddels is ie op transport naar Les Rois. Gelukkig maar, want 2000m2 gras af doen met een handmaaier en nog veel meer andere werkzaamheden is eigenlijk niet om te doen. Ben er erg blij mee en ga 'm zeker veel gebruiken. Krijg hier nog meer instructies van onze steun en helper Arie jr. Hij weet alles over vissen, tractoren, bomen vellen, houtzagen, motorzagen, spreekt goed frans,m.a.w. een bijna alleskunner. Momenteel bloedheet en dus worden de werkzaamheden gestaakt en wordt er aan het zwembad onder de parasol vertoefd. Moeten wel nog naar de dierenarts om Tom en Jerrie te laten chippen. Zal me benieuwen. Beiden groeien als kool en spelen en ravotten van een jewelste. Prachtig. Doet me ineens denken aan mijn eerste hond(en). Marco en Robbie +, boxers, prachtige dieren, speels, goed luisteren, gezellig, dus nooit een kwaad woord over boxers.(ook niet vanwege het kwijlen)
Er werd al geruime tijd aangekondigd dat er een,,brocante,, gehouden werd in een dorpje in de regio, genaamd; St.Plaisir. Voor insiders/francofielen is brocante een begrip en een snuffel/antiek markt, voor mijn persoon gewoon een rommelmarkt, het is maar waar je interesses liggen. In ieder geval moet je volgens de insiders al heel vroeg (8.00uur) erbij zijn anders is het mooie spul al weg. Het was er gezellig druk, mooi weer, en inderdaad a l h e t m o o i e s p u l was weg!!!! Wat bleef was oude rommel verzameld uit grootmoeders schuur en/of kelder. En wat gelijk opviel, vele Ollanders/handelaren waren aanwezig om te kopen/kijken en misschien voor veel geld in Olland te verkopen. Maar er waren ook diverse kramen vol gepakt met vuurwerk, in Olland onmogelijk. Wat wel aandacht trok, mede door de heerlijke geur van broodbakken, was een oude antieke legeroven waar op de ouderwetse manier brood werd gebakken. Het schijnt dat de Fransen zelfs in oorlogstijd hun eigen stokbrood wilden hebben en dat de verplaatsbare broodoven hierdoor een feit werd. Is zo gek nog niet, toch! Echter voor mij; een fritekraam.
Vandaag stond, "streupen", op de agenda. Plat voor stropen maar dan in de goede zin van het woord. Ronddwalen waar je nog niet bent geweest en waar je misschien niet eens mag komen. Het begint al vlak voor de deur; het grote dicht begroeide donkere bos waaruit je s' avonds het geknor en geschreeuw van de wilde zwijnen hoort en het gekraak van de dorre takken waar de herten en reeën overheen lopen of schrijden?. Inmiddels ben ik er aan gewend, maar de eerste paar dagen van het verblijf alhier was het toch even anders. Duke,(helaas niet meer bij mij) de vervaarlijke Franse herder voorop en de gebroeders Russel erachter aan. Prachtig om te zien en om van te genieten. Hier wordt je echt opgeslokt door de natuur. Alleen je eigen voetstappen en van de vierpoters zijn te horen, verder helemaal niks. Het is trouwens aangenaam vertoeven in het bos, daarbuiten is de temperatuur inmiddels opgelopen tot 31 graden.
Na een klein uurtje lopen komen we op een open plek waar de eigenaar(s) enkele bomen gekapt en reeds op lengte gezaagd hebben. De warmte is hier goed te voelen en de kleine Russels moeten even uitrusten. Ze zijn tenslotte pas 4 maanden. Maar vergis je niet in deze kleine schepseltjes. Taaie rakkers zijn het en ze verkeren in een uitstekende conditie. Na 10 minuutjes gaan we weer verder, richting..., Duke achterna. Na een poosje komen we aan een grote open vlakte met ongeveer in het midden een ,, bosje,,. De verhouding kun je goed zien: bosje staat tot hooibaal 100:1
Afstand van bosrand tot bosje, ongeveer 500 meter, lopen we wel een andere keer. Verder langs de bosrand tot we wederom het bos induiken. Na verloop van tijd kon je door de bomen, (het bos niet zien) een kweekvijver voor vissen zien. Nu moet je bedenken dat Fransen bijna alle soorten vis eten, dus o.a ook voorntjes. Deze worden klaargemaakt als een soort sardientje, en smaken best lekker. Voor eigenaren van dit soort meren is het zeer interessant en het levert een behoorlijke bron van inkomsten op. Jaarlijks worden deze meren geleegd en worden de aan de maat zijnde vissen gelijk verkocht. Zo zie je maar, overal is handel in.
Ik moet eerlijk bekennen, het zag er netjes en opgeruimd uit, voor veel mensen zijn de Fransen een onopgeruimd volkje. Uitdrukkingen als vuil, smerig,slordig, nonchalant,chauvinistisch en noem maar op, waren ook vroeger mijn woorden. Kom er toch op terug. Vuil! Als je werkt wordt je vuil, en zeker werken op boerenland en in de bosbouw, maar in de winkels, warenhuizen enz. geen mensen gezien die vuil waren. Smerig! Met de beste wil, niets kunnen ontdekken. Nonchalant? Mwah; niet meer dan in Nederland. Chauvinistisch? In deze streek niet kunnen ontdekken. Wel van horen zeggen over o.a. de Parijzenaars, oke, gelijk Maastrichtenaren, Kerkradenaren, Amsterdammers, Rotterdammers enz. enz.. Zo zie je maar; chauvinisme in elk land, streek, stad of dorp. Wat wel is, slordig, ze ruimen niets op, en hoe dat komt? Veel ruimte om je heen om alles te laten liggen, want je zult het dadelijk, of morgen of volgende week of over een paar maanden weer nodig moeten hebben, en dan! Dan moet je het weer van de zolder of uit de schuur gaan ophalen en nu kun je het weer gewoon oppakken en gebruiken. En dat vinden de mensen nu slordig. En inmiddels ben ook ik slordig! Of was ik dat al!
Nu verder met onze ,,streuptocht,,. Inmiddels hebben de drie musketiers zich aan het water te goed gedaan.En door. Na een driekwartiertjes struinen komen we op een plek waarvan ik niet kon vermoeden dat dit op ongeveer een kilometer van ons la maison zou liggen. Een prachtig aangelegd particulier landgoed, kompleet met waterpartij, een diversiteit van bomen en struiken. Een plaatje, zoals het zo mooi gezegd wordt. Snel enkele foto's schieten en naar la maison. Iedereen was tenslotte moe en voldaan. Doen we zeker nog een keer over, maar dan gaan we links af.
Juli loopt ten einde en het is broeierig warm. Zoals ik begrepen heb, ook in Olland. Er zijn nog een hoop werkzaamheden te doen maar helaas het weer. Of!; gelukkig het weer!!. De dagen doorbrengen met lezen, vissen, wandelen in de bossen, bezoekjes afleggen aan vrienden zijn ook zeer aangenaam. Trouwens ook hier zijn de activiteiten tot bijna nulpunt gedaald.
Tot op een enkele na; onze Franse/Limburgse vriend Pieke. (niet te verwarren met de poppenspeler Pieke Dassen) De tijd van hooien is volop bezig en als je dan materieel hebt, zoals tractor, maaier, schudder en veel land om je heen en ook nog van die Ollanders die wel land maar geen materieel hebben, ja dan, ja dan ben je verloren, dan moet je aantreden en zijn de dagen gevuld met maaien.
Hier 17 hectare, daar 80 hectare, dan weer 60 hectare enz. enz.. Je legt dan heel wat kilometers af. Eerst maaien, dan 3 keer schudden, dan bundelen, dan naar de opslag, de weken duren langer dan 7 dagen! Dit was niet de bedoeling. Maar waarvoor dan wel? O.a. zie actiefoto!
Warm, vochtig, broeierig, zowel overdag als ook s'nachts. Voor de nacht, de oplossing, e e n w a a i e r , zo'n ding dat heen en weer draait en ,,koele lucht,, verspreidt. Ideaal! Nou kan ik niet echt zeggen. Lig je op linker zijde, heb je iedere 5 seconden een kouwe nek, rug, kont. Draai je de andere kant op, blaast dat ding je in het gezicht, buik en wat daaronder komt. Resultaat: na een nacht; stijve nek en verkouden. Dus verre van ideaal. Er is maar een oplossing. Naar buiten, op de stretcher, in een slaapzak. Zeer aangenaam en kan ik iedereen aanbevelen. Let wel op, muggen, die komen in grote getallen. Dus flink insmeren met antimug.
Maar de warmte heeft ook zijn voordelen: de trekker kan op zijn plaats blijven (jammer), het gras groeit niet dus is er geen gras af te doen, in de tuin kun je ook niks doen, behalve oogsten. Dit is wel een heel groot woord. Maak even de balans op van de moestuin: moet wel erbij zeggen dat ik vrij laat en op een ongecultiveerd voormalig grasveld ingezaaid heb. Hier kan ik me nu nog achter verschuilen:
Opbrengst: 28 st snijbonen, van de 100 stuks pootaardappels ongeveer 3 aardappels per plant, normaal minimaal 10-20 stuks per plant, radijs 23 stuks, sperziebonen voor een keer in de pan maar momenteel nieuwe nog in aangroei, pluksla gaat uitstekend, veel te veel gezet komen nu bloemen in, rucola sla in opkomst, tomaten 6 stuks op 2 struiken opgekomen, rode bieten 14 stuks, wortels voldoende maar deze hebben rare vormen, komt waarschijnlijk door de bodemgesteldheid, groeien alle kanten op. Zo, dit was voorlopig de opbrengst uit de moestuin van Wieloetlimburg: De smaak van de groente was in ieder geval voortreffelijk.
Je eigen website maken!