Het nieuwe jaar is knallend begonnen en wel op diverse manieren. Als eerste natuurlijk met het schitterende vuurwerk en als tweede met de champagne, kinderchampagne wel te verstaan. Bij de eerste waren we tijdig aan het schieten, dan even wachten, tot na twaalf uur, en dan maar verder knallen, want om Precies twaalf uur moest natuurlijk de champagnefles ontkurkt worden. Nou en daar ging het mis. Ik was te vroeg. Had inmiddels de flessenhals vrij gemaakt van het zilverpapier en het draadwerk om de kurk losgemaakt zodat de kurk eraf kon knallen. Het was echter pas vijf voor twaalf en moest nu nog vijf minuten de duim op de kurk houden. Onbegonnen werk en niet te houden. De druk in de fles was te groot, laat maar knallen. Echter dat werd mij niet in dank door de jeugd afgenomen, dus, dan maar snel een nieuwe fles tevoorschijn toveren (voorgevoel?)en nu ging het wel goed. Om precies twaalf uur schoot de kurk door de kamer. De glazen werden gevuld en toen vlug naar buiten om de overgebleven knallers, vuurpijlen en ander siervuurwerk af te steken. Nu kun je hier natuurlijk een kanon afschieten. Er wordt niemand in zijn of haar rust verstoord of het moet een verdwaalde vos of wildzwijn zijn, maar dat is het dan ook. Donker is hier ook donker. En daar kunnen de onze jongens over meepraten. De nacht heeft hier, in mijn optiek, niets onheilspellends of geheimzinnigs. Voor de kinderen is het andere koek. Die durven nog niet alleen aan de overkant van de weg te gaan staan. Maar ééntje, onze oudste, durfde de stoute schoenen aan te trekken en zou wel eens ff tjes een vuilniszak naar de cointainer wegbrengen, 100 meter verderop gelegen. Normalerwijs doet hij dat altijd met onze trekker, maar dan tergend langszaam om zolang mogelijk op de trekker te kunnen rijden. Alle lichten die er maar konden branden op onze tractor werden aangestoken en daar ging ie de duisternis in. Echter nu niet tergend langszaam maar met de hoogst haalbare snelheid. Ik hoorde hoe de container met een ruk opengegooid werd, de zak werd er in geploft, trekker ter plekke draaien, en met een rot vaart terug het erf op, trekker in de schuur, en snel naar binnen.
Wij hadden dit allemaal gadegeslagen. Je doet het bijna in de broek van het lachen maar voor onze Job was het een hele overwinning.
Had gedacht dat de mexicaanse griep inmiddels uitgebannen en verbannen was. Niks hoor. Hij is weer volop in de picture. Kan mij nog goed voor de geest halen hoe het de vorige keer was.
In Olland volop paniek en in France werd er alleen in de grote steden aandacht aan geschonken dit vanwege de daar aanwezige bevolkingsdichtheid.
Ook de meningen waren toen sterk verdeeld. Voor de ene arts was het een puur commerciele aangelegenheid, de andere arts zei dat de injecties meer risico's met zich mee zouden brengen dan dat we er voordeel mee zouden doen en weer een andere was vol lof over de genomen maatregelen. We hebben het tenslotte allemaal zelf kunnen waarnemen.
Ben er wel van overtuigd dat het vooral met weerstand te maken heeft. En weerstand hebben we.
Is het niet alleen al door de vitaminen die we dagelijks met grote getalen binnen krijgen, we eten namelijk best gezond, buiten de gebruikelijke frikandellen, kroketten, bami en nasihapjes, dan is het wel door het hoge alcoholpercentage dat in de whisky zit. Hiermee worden alle vreemde bacteriën en virussen die in het lichaam niet thuis horen naar de zevende hemel geholpen.
Doch voorzichtigheid is geboden. Een ongeluk zit tenslotte in een klein hoekje oftewel in een klein luikje. We zijn de laatste maand, in verband met de weersomstandigheden, zo voorzichtig geweest met proberen niet te vallen, uit te glijden en geen ongelukken te veroorzaken dat je eigenlijk vergeet dat de meeste ongelukken in huis gebeuren, en laat dat nu juist gebeuren met iemand die veiligheid en voorzichtigheid hoog in het vaandel heeft staan, voor iedereen wel te verstaan. kijk uit, pas op, doe voorzichtig, denk aan het bewuste luik dat weleens open kan staan, je snapt em al, juist die persoon overkomt het en valt in het bewuste luik!
Gevolg 1: een pijnlijke kuit die twee keer zo dik werd als normaal. Nou heeft ie wel van die dunne kuiten, maar dit was toch te veel van het goede. Gevolg 2: een kort verblijf in het ziekenhuis was noodzakelijk. Gelukkig viel de schade achteraf mee. Om te denken wat er allemaal had kunnen gebeuren is geen issue.
Wat ik wel een issue vind is als je echt hoog bejaard bent en de lichamelijke ongemakken gaan de boventoon voeren. Dan is het helemaal niet meer leuk voor de persoon in kwestie.
Je wilt nog van alles maar je bent heel beperkt in je doen en laten.
Geen medicijn helpt. Alleen eventueel een luisterend oor. Daar moet je het dan maar mee doen tot in lengten der dagen!
Het lijkt er wel op. De zon komt vaker door en de verwachtingen voor de komende twee weken zijn gunstig. De nattigheid moet wel eerst uit de grond maar hier en daar komen de spitters alweer te voorschijn. Voor een leek zoals ik, veel te vroeg. De winterslaap duurt zeker nog tot half maart. Maar ja, ik ben dan wel weer te laat met de vroege aardappels! Zit er niets anders op dan ze maar te kopen, toch. Het tuinplan blijft wat mij betreft voorlopig nog in de kast. De winterprei die ik met veel enthousiasme gezet had blijkt nu gewone zomerprei te zijn. Tuinieren, winter en skiëen gaan tenslotte niet samen. Niet dat ik een fervent skieer ben, bij lange na niet. In het verleden vaak genoeg geprobeerd maar een echte skieër ben ik nooit geworden. Als voorbeeld wil ik aangeven dat ik al drie jaar aan het skieen was toen de man van de liftbediening mij erop attendeerde dat ik eigenlijk verkeerd zat en dat ik , tausend meter zu hoch war? Tot mij verbazing begreep ik er in eerste instantie niets van. "Sie fahren ski mit langlaufstecken"! zei de liftboy nog eens ter verduidelijking! Toen was het voor mij duidelijk; après ski lag mij beter.
In verband met een weekje uit naar de sneeuw met de daarbij behorende voorbereidingen, en dat zijn er heel wat, geen kopij.
Maar bij terugkomst nemen wij het toetsenbord snel weer ter hand.
We kunnen terugkijken op een hele mooie week vol van gezelligheid, schitterend weer, goede keuken en veel beweging in zuivere lucht.
Die ook veel beweging hebben en nog hebben zijn onze buren van een paar kilometer verderop.
Iets heel anders maar wel zo spannend. Deze boekten geen reisje naar de sneeuw maar een REIS. Een reis van bezinning en oefening in China. Al eens gehoord van Qi gong? Ga het internet op en laat je informeren en of inspireren! Ik vind het heel interessant om er iets meer over te willen weten, zelfs om de eventuele oefeningen te doen, maar voor mij geldt nog steeds; wandelen loutert. En dat mochten wij volop doen in de bergen en ook nog met voldoende sneeuw. Dan de kabelbaan in, Lucas in de rugdrager, heel dicht tegen je aangedrukt, wang tegen wang, ogen dicht en genieten maar van deze intieme momenten.
De bergen laten sowieso indrukken achter die je zelf moet ondervinden, hier voel je pas de nietigheid van je bestaan. Imponeren blijft het mij steeds. Gaan zeker nog vaker de bergen in, de rugdrager is tenslotte geschikt voor max 22 kilo, maar of de knieen dat dan nog houden valt te bezien!
Onze kippen worden in ieder geval niet zo zwaar. De vos heeft toch weer toegeslagen en de twee mooiste en dikste kippen meegenomen. Er lopen er nu nog twee. Dit impliceert dat de wachtlijst voor de bestellingen van de eieren nu toch wel heel lang worden. Mocht de vos alsnog toeslaan en de laatste kippen leggen het loodje kopen we geen levende kippen maar van die gipskippetjes, een kleurtje geven, een idem dito eitje erbij leggen en het geheel wordt opgefleurd. Geen kopzorgen meer; hoe houden we de vos buiten de deur, geen boze klanten, van, waar blijven mijn eieren, alleen wij zullen het verse eitje en het gekakel missen.
Tja, we zijn inmiddels een jaar verder, een ervaringsjaar wel te verstaan. Wat begon met kinderen op latere leeftijd oftewel vader worden op oudere leeftijd, noem ik mezelf inmiddels maar een ervaringsdeskundige. Heb nooit kunnen, überhaupt weten, of het vermoeden gehad dat dit zo speciaal is en voor heel weinige is weggelegd, buiten de vraag of iemand dit wel zou willen, kunnen of wensen. Ik mag me heel gelukkig prijzen om dit op deze manier te kunnen en mogen beleven. Het is iedere dag opnieuw genieten geblazen. De ontwikkeling iedere minuut, ieder uur, iedere dag volgen om steeds weer iets nieuws ontdekken en het gekke is dat je zelf zo blij bent voor je vlees en bloed omdat hij dan zoiets eenvoudigs, in onze ogen, heeft gedaan als, handjes omhoog, of klappen in de handjes, zijn eerste zelfstandige stapjes heeft gezet, maar ook zijn eigen willetje begint te ontwikkelen. Helaas en jammer genoeg, dit gold trouwens ook voor mij, hebben de meeste jonge vaders niet de mogelijkheid of gelegenheid om dit op deze manier te kunnen ervaren. Het is eigenlijk een must. Buiten al deze mooie momenten ervaar je nu pas op deze manier ook de zwaarte van wat het ouderschap met zich meebrengt. Van de nodige keren s'nachts uit je bed voor de fles, het naar de dokter gaan voor de nodige voorzorgsinjecties tot het verschonen van de luiers. Nu begint de fase kruipen, lopen, overal aanzitten, ontdekken en ga zo maar door. Ogen te kort. Oplettendheid is geboden. Dat mag wel, dat mag niet. Ook deze fase heb ik vroeger overgeslagen. Misschien geniet ik er daarom wel dubbelop van.
Al een tijdje "geen inspiratie". Teveel heen en weer Olland-France, gaat niet in je kouweklere sitte. De wereld kan er ineens heel anders inzien. De "oudjes" baren je zorgen. Ook op afstand, moet eigenlijk zeggen, juist op afstand. De telefoon plakt aan je als een tweede huid. Bereikbaar zijn is het credo. Je ziet de lichamelijke ongemakken duidelijk toenemen en dat hulp nu toch wel onontbeerlijk is. Maar die drempel omdat te accepteren is wel erg hoog. Buiten dat moet je vechten tegen de vooroordelen die alle "oudjes"elkaar toespelen. De hulp die ik krijg stelt niets voor; is maar voor drie uur in de week, en dat wat ze doen kunnen wij ook zelf.
Ga er maar aan staan! Maar je kunt niet zonder hulp. Familie die bijspringt, buren en kennissen die spontaan hulp aanbieden; het is allemaal meer dan welkom. Nu nog de reguliere hulp in de huishouding regelen en je wordt een stuk geruster. Ambtelijke molens draaien erg langszaam. En tussendoor gaan de dagelijkse bezigheden gewoon door. Niet lullen maar poetsen. Ik heb al eens eerder vermeld dat kinderen meer goed werk doen bij ouderen dan men vermoedt. Alle aandacht gaat nu naar de kleinzoon. Geen tijd om bij de ongemakken stil te blijven staan. Ze zijn er wel maar worden nu voor even naar een andere plaats geschoven. Gelukkig. Ze bloeien weer op,
pluk de dag.
Inmiddels weer terug in France, de lente kon wel in aantocht zijn, prachtig weer en dan bekruipt je langszaam het gevoel oftewel de drang om naar buiten te gaan, maar eerst nog een paar dingen binnen afwerken pffff.
Het is weer zover. Alle jekke verzamele. De echte carnavalisten zijn al geruime tijd met de voorbereidingen bezig. Van, wat zullen we voor pakje aantrekken, waar gaan we naar toe, welke optochten gaan we bekijken tot hoeveel dagen gaan we er tegenaan. Het vergt heel veel planning en wat organisatietalent. De carnavalskleding wordt natuurlijk door de echte carnavalist gemaakt. een lap stof kost geen vermogen maar je moet natuurlijk wel iemand vinden die het in elkaar kan naaien. Ook dit is een uitstervend ras. Ken eigenlijk niemand die nog een naaicursus volgt, althans ik ken ze niet.
Uiteindelijk krijg je toch wat Limburgscarnavalsbloed mee. Ik kon het merken, zodra het scherm van de Limburgse TV zender met carnavalsliedjes/buutereedners en niet te vergeten de grootste Limburgse optocht werd gevuld kon ik niet rustig op de stoel blijven zitten. Een slinger werd omgehangen, een hoedje op en ons eigen carnavalsfeest werd geboren.
De kriebels blijven, waar je ook gaat wonen. Probeer in ieder geval iets van deze kriebels door te geven aan onze Lucas en dat gaat best lukken.
Het is weer zover. Zodra ook maar één iemand een schop uit de schuur neemt en zich richting tuin beweegt dan is dat het sein voor iedereen die bevangen wordt door het "we mogen weer in de tuin werken" virus. Ook ik krijg dan dat gevoel, alleen niet zo sterk als anderen. Zo ken ik workaholics, en alleen maar in de goede zin van het woord, die planten en zaaien volgens de maanstand. Mij was dit fenomeen niet bekend, maar het schijnt te werken. Het resultaat zullen we over een paar maanden kunnen aanschouwen. Nou moet ik zeggen ook ik ken een paar maandstandjes maar die zijn van een geheel andere orde. Dit jaar geen boontjes, uien, aardappelen of aarbeien maar een heuse bloemenzee moet het worden. Bollen, knollen en zaadjes genoeg om een voetbalveld hiervan te kunnen voorzien, dus zeker voldoende voor onze voormalige groententuin. Natuurlijk heeft dat te maken met het vele reizen dat wij momenteel doen. Een groententuin behoor je dagelijks te onderhouden, niet een week wel en dan een week niet. Het resultaat wordt dan, sla met een hoogte van een halve meter en onkruid van hier tot ginder. dat willen we voorkomen door dit jaar een wilde bloementuin te maken. Ja je leest het goed, een WILDE bloementuin. Wat houdt dat in:
heel eenvoudig; alles door elkaar geplant en gezaaid. Dit resultaat hoop ook t.z.t te kunnen laten zien. De verwachtingen zijn hoog gespannen! Wat ook hoog gespannen is of het castreren van onze Jerrie het beoogde resultaat oplevert. De deugniet heeft steeds de neiging om zijn gebied af te bakenen door zijn poot op te tillen tegen b.v. een houtblok of een voederbak. Zo vaak al bestraft, en het gekke is hij weet het ook. Kijkt met zijn trouwe ogen naar je, tilt zijn poot en rent dan snel weg. Ik bedoel maar. Maar nu is ie het klootje.
Jammer dan, dan maar geen nachwuchs. En voor alle zekerheid, zijn broer Tommie heb ik inmiddels de wacht aangezegd en hem ook duidelijk gemaakt dat als hij het ook maar in zijn kop haalt om deze rituelen voort te zetten, bij hem ook de ballen ervan af gaan. Het is maar dat ie het weet. En dan onze Sjeng. Wat een verschrikkelijke lompe boer is het toch. Maar oh zo verschrikkelijk lief. Niet vooruit te branden totdat het etenstijd is. Dan ken je hem niet meer terug. Verder wil Sjeng alleen maar buiten blijven. Languit liggen in de regen of in de modder, de vijver in duiken en nu haalt hij de jassen van de kapstok, trekt onder aan de jas net zolang totdat het lusje het begeeft en is dan met de jas de tuin in verdwenen.
Schade: inmiddels 3 jassen rijp voor de loemeleboer.
Het mooie weer vergoeilijkt alles (bijna). Je merkt niets meer van de gereden kilometers.
drukte op de wegen en het gejengel van zoonlief. Logisch na een uur of zes in een soort autodwangstoel geketend te zijn met een beperkte bewegingsvrijheid. Vindt niemand leuk. Maar daarvoor is de ontsnapping op het einde van de rit een welkome verlossing. Dat hebben de opa's en oma's geweten. De fase is nu aangebroken dat je ogen en oren te allen tijde open moet houden. Lopen, kruipen, zitten en overal aanzitten is het motto. Maar dat hoort erbij. Momenteel doet ergens een moeder van 63 jaar weer behoorlijk wat stof opwaaien. Terecht vind ik. Niet dat ze geen goede moeder zal zijn, verre van dat. Maar de lichamelijke consequenties zijn of waren niet te overzien. Natuurlijk, met veel kunst en vliegwerk is schijnbaar (bijna) alles mogelijk.
Naar aanleiding hiervan komen de oudere vaders ook weer te sprake. Afgelopen jaar zijn er ongeveer 1800 kinderen geboren waarvan de vader ouder was dan vijftig jaar. Valt me eigenlijk wat tegen, had er meer verwacht. Maar dat terzijde.
Er kwam nu een gelegenheid om eens, het inmiddels bij een groot publiek bekende Gaiapark te bezoeken. Veel over gehoord doch nog niet in onze bezoekjes aan Zuidlimburg in kunnen passen. Eindelijk was het zover. En eerlijk is eerlijk, een aanrader voor iedereen. Voor elk wat wils. Een combinatie van dierentuin, vermaak voor de jeugd en gezellige terrassen voor iedereen. Daarbij werkte het weer mee, tenslotte mede bepalend voor een topdag, en konden we met de hele familie terugkijken op een geslaagde dag en weekend.
Retournez France.
Hier wachten de onderhouds werkzaamheden op ons. Schilderen, verfraaien, herstellen en ga zo maar door. Er is altijd werk aan de winkel en de klussenbus wordt er niet minder om. Maar dat gaat veranderen, weet ik zeker. Wat ik ook zeker weet dat er mensen zijn die jammer genoeg nooit zullen zien om welke reden dan ook wat er uiteindelijk gepresteerd is om hier een pracht van een huis te creeeren en er zijn er die niet welkom zijn in huize Les Rois of elders waar wij ooit zullen vertoeven. Vertoeven! Er gaan al stemmen op van, zullen we het hoger opzoeken opzoeken? Misschien toch de bergen!
Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Maar zeg nooit nooit. Hebben vele mooie stekjes gezien in de loop der jaren, maar moet er ook niet aan denken om te blijven klussen. Deze tijd wil ik dan toch liever aan andere leuke dingen besteden. Toch! Momenteel is het schitterend zomerweer in plaats van lenteweer. Dit wil dus zeggen dat de binnenshuize activiteiten op een laag, wat zeg ik, een heel laag pitje staan. Tractor en maaier worden in gereedheid gebracht om de eerste grassprieten te gaan onthoofden en het overige tuingereedschap wordt dan ook nog aan een inspectiebeurt onderworpen. Zover mijn kennis natuurlijk reikt. Ik hou het maar op het eenvoudige gereedschap, b.v. de schop, hark, en wat ander tuingerei. Deze moet ik nog van de modder ontdoen van het vorig jaar. Ben niet de persoon om alles winterklaar te maken en alles in te vetten om dan in het voorjaar het tuingereedschap van de haak te halen en starten maar. Het stoort mij natuurlijk wel dat ik dat niet heb gedaan, zeg dan tegen mezelf; eind van het tuinseizoen berg je alles blitz en blank op zoals het hoort. Binnensmonds mompel ik met een bevestigend; ja Wiel!
Het houten plafond wordt eindelijk van een laag beits voorzien. Lijkt niet veel werk, maar zodra je de eerste verfstreek hebt gemaakt voelt het ineens toch heel anders. Het is een klerewerk. De balken zijn vrij ruw en de tussenplanken zijn al niet veel anders. Dit wordt geen verven maar tamponeren. Nu is schilderen op zich best mooi werk, maar op deze manier is er geen reet aan. Er is echter geen weg terug. Heb er een week voor uitgetrokken en hoop dan dat deze klus geklaard is. Nu ben ik natuurlijk geen schilder maar heb in de loop der jaren toch heel wat afgekladderd, maar beitsen boven je hoofd is vragen om knoeien. In het begin houd je het nog redelijk netjes maar dan raakt de kwast verzadigd en het leed is geschied. Eiken chene strepen lopen dan achtereenvolgens via de kwast over je handen en als je niet oppast lopen de bruine strepen door tot aan je elleboog. Dan is het nog zo, en dat is een waardevolle tip, dek alles af wat zich in je directe omgeving bevindt. Het kwaad is zo geschied. De spetters hangen overal, hoe voorzichtig je ook doet. Daarbij is de geur van de beitst ook niet misselijk. Na zo'n twee uur heb je het wel gezien en hou ik het ook voor gezien. Koffietijd!
Je eigen website maken!