Een heel bewogen jaar achtergelaten. Meer downs dan ups, tot natuurlijk 25 december jl., de geboorte van Lucas. Dit is een onbeschrijflijk gevoel. Het is niet uit te leggen, het is niet te vergelijken met heel wat jaren geleden, het is anders, ik ben anders.
Om dit te kunnen begrijpen, moet je het zelf meemaken, ondergaan en erin blijven geloven. En dat laatste doe ik met meer dan honderd percent.
Je moet eens een keer afscheid nemen van al hetgene wat eens was en niet blijven steken in oude gewoontes en gebruiken, kijk vooruit, kijk naar de toekomst, maak plannen, doe iets waar je jezelf en anderen plezier mee kunt doen en leef je leven. Samen wel te verstaan!
De rust zelve!
Er staat vandaag koken op het verlanglijstje. Preischotel. Voor alle zekerheid het internet op om een eenvoudig recept op te vragen en voila, het eerste recept voldoet al aan de eisen, eenvoudig, makkelijk en volgens degene die het al uitgeprobeerd hadden, heerlijk. Ingredienten; uiteraard prei, dan aardappels, melk, gehakt, kaas, eieren en paneermeel. Specerijen; peper, zout en kerrie. Alles in huis, dus we kunnen beginnen! We werken precies volgens recept en dat gaat wonderwel goed tot het laatste, het nemen van de eieren. Nu liggen deze op de bovenste plank van de keukenkast in een kunstofeierdoosje. Kan er makkelijk bij, doch de eieren klemmen een beetje en met een beetje heen en weer bewegen krijg ik de eerste eruit en leg deze naast het doosje om het tweede eitje eruit te halen. Tijdens het geklooi met dat tweede eitje, stoot ik per ongeluk tegen het eerste eitje, deze valt dan naar beneden op de richel van de kast, breekt uiteraard, de dooier blijft mooi liggen, doch het glibberige gedeelte glijdt langszaam over de rand, in de lade die net een stukje openstond, glijdt dan verder in de bestekbakbak om zich dan te verspreiden over de vorken. De eierschaal kon ik nog net opvangen en gooide deze in de gootsteen (nog niet helemaal af), waar een lepel lag, de eierschaal glijdt over de lepel en valt achter de gootsteen waar die liggen bleef op de afvoer en de laatste restjes glibberigheid glijden langs de afvoer. Ik had alles zo goed in de hand tot dit laatste, en wederom doet zich de vraag voor: waarom gebeurd mij dit nu weer? Niet om zelfmedelijden op te wekken, maar het zijn soms zo van die onbenullige`stommigheden, die, als je het serieus in uitvoer zou willen brengen niet zal lukken.
Apropos: de preischotel was desondanks een succes.
De nachten van weleer zijn voorbij. Momenteel geen doorslapen maar gebroken nachten, gebroken ouders. Slapen-wakkerwordendoorhuilenvanLucas-Slapen-wakkerwordendoorhuilenvanLucas-slapen, ojee het is al zeven uur , dus opstaan, velen zijn ons voorgegaan en kunnen dit beamen. Gelukkig is het maar van tijdelijke aard.
Tot mijn stomme verbazing is het "iemand" gelukt om mijn site te "kraken" waardoor 2008 en een gedeelte van 2009 zijn weggepoetst. Gelukkig zijn deze pagina's bij de provider opgeslagen en komen deze over enkele dagen weer terug. Inmiddels heb ik de nodige maatregelen getroffen om dit soort
akkefietjes niet meer te kunnen laten plaatsvinden. Echter ik zal dit niet aan mij voorbij laten gaan. Voor de betreffende lezer(es) die dit heeft uitgevoerd, dank, en LNDK.
Prachtig winterweer in de Allier, eindelijk. Na al de verhalen uit Olland, hoeveel sneeuw er wel niet gevallen was en nog valt, werd het toch wel tijd dat ook hier de wereld wit zou worden. Voor alle zekerheid toch nog maar 5m3 hout extra besteld, want je weet maar nooit. Je staat raar te kijken als je houtvoorraad op is, en de winter is nog in volle gang. Nat hout geeft dan een slechte verbranding, is schadelijk voor het milieu (opm. ben zelf niet zo milieubewust) en geeft een ontzettende aanslag in de schoorsteen, met alle risico's vandien.
En hebben we het dan nog koud, gaan de elektrische verwarmingspanelen aan. Dus, laat de winter maar komen.
De wandeling naar onze epicerie, vroeger voornamelijk depot voor de befaamde stokbroden en inmiddels uitgebreid tot een echte kleine kruidenierswinkel, met les chiens is een waar genoegen. Het begint al als je aanstalten maakt om naar de hal te lopen. Ze weten als geen ander dat daar de "schoenenkast" staat en de ogen en oren zijn gespitst. Op het moment van het openen van de kastdeur is er geen houwen meer aan. Springen, enthousiast om je heen draaien en om hun eigen as draaien en dan niet één keer maar wel tien keer achter elkaar. Dan is het zover en komen de schoenen te voorschijn. Het aantrekken van de schoenen is dan een kunst op zich. Elk van le chien heeft dan inmiddels een veter in de bek en beletten je eigenlijk om de schoenen te strikken, het duurt ze te lang. Na wat gestoei met les chiens kunnen we eindelijk op weg naar l'epicerie.
Nu alles besneeuwd is, is het voor les chiens een waar speelparadijs, over de weg, door de heggen, het bos in, het bos uit, sporen volgen van reëen, wilde zwijnen of hazen, wie het weet mag het zeggen, maar een waar genoegen om naar te kijken. De "controle" die ik over ze heb is dan ook helemaal weg.
Fluiten, roepen, schreeuwen. Het heeft geen zin. Ik zie ze wel verschijnen.
Alleen je verwacht dat ze links uit de struiken komen en ze komen rechtsachter ergens uit het bos. Maar wel heel enthousiast als ze bij je zijn. Nu proberen ze onder appèl te houden met al hetgeen ik op vorige cursussen geleerd heb. Dat lukt wonderwel met de nodige gebaren, ritselen van sleutels, zoete woordjes en heel af en toe een schop onder hun kont.
Om de aandacht van les chiens vast te blijven houden, krijgen ze het commando; vrij, om dan, als ze 10 meter van je vandaan zijn, ze weer bij je te roepen en ze te prijzen hoe geweldig ze wel niet zijn. Dit een paar keer oefenen om daardoor toch meer commando over de beide terriers te houden.
Ooooogenschijnlijk lukt dat...., echter een wild spoor gooit roet in het eten.
Zo gewillig als ze voor het ontdekte spoor waren, zo ongewillig waren ze toen ze het spoor roken- een doorgang in een heg en het enigste wat ik nog kon doen was op ze schieten! Foto's schieten wel te verstaan>
Gaan en komen
Kerk en fermette gezien vanaf de weg en vanuit de weilanden.
We gaan weer verder met "de verbouwing". Het steekt aan als de Ollanders in de omgeving bezig zijn met klussen en je ziet welke vooruitgang hiermee geboekt wordt. Kijk dan nog eens goed om me heen, blaas en fluit een deuntje, krab me eens op mijn hoofd en hak de knoop door. We zijn er eindelijk uit. Zo gaat de keuken eruit zien, schetsen voor de basis zijn gemaakt, opgestuurd naar de constructeur, die maakt er een echte werktekening van en kan dan in produktie. Levertijd ongeveer drie weken. Heb dan nu tijd om verder aan de schoorsteen op het dak te klooien, mits het niet te glad op het dak is. Moet er niet aan denken dat ik met vier meter pijp in de handen toch nog aan de dakgoot hang! Heb weer extra adviezen gekregen. Nu van onze Franse deskundige. Echter deze komen op hetzelfde neer als van andere kenners gehad. Omhoog met die schoorsteen en geisoleerde roestvrijstalenbuis gebruiken! Ja, ja, ja, gaat nu ook gebeuren.
Binnen drie dagen moet je aangifte doen van de geboorte, in dit geval van mijn zoontje, in de plaats waar de geboorte plaats heeft gevonden, Moulins in Frankrijk. Dan ga je verder met de te volgen procedure. Met het bewijs van, acte de naissance, ga je naar je gemeente in Nederland en laat Lucas dan inschrijven waar hij dan verblijd wordt met inschrijving in, en daar gaan we, Gemeentelijke Basisadministratie Persoonsgegevens, kortweg GAB.
Jawel, hier wordt je genummerd, genaamd Burgerservicenummer. Het nummer voor de rest van je leven. Het wordt vermeld op je paspoort, rijbewijs, ID kaart, belastingdienst en verdere (overheids) organisaties.
Hier kun je toch geen inschrijving
voor weigeren! Toch!
Maar zo simpel als ik het me voorgesteld had, liep het dus niet. Bij de gemeente van je woonplaats aangekomen, mijn verhaal verteld, word je geconfronteerd met een lading formulieren als zijnde je van Mars komt in plaats van je eigen woonplaats in diezelfde gemeente, met alleen een geboorte die plaats vond in een ander EEG land, Frankrijk in dit geval. Of ik dit allemaal ff wilde invullen; na eens goed een en ander door gelezen te hebben, werd me al duidelijk dat men hier geen raad mee wist, gaf mijn visie hierop en de stemming werd al bedrukter. Werd overladen met brochures en adviezen waarom Lucas niet ingeschreven kon worden. Er kwamen steeds meer termen bij van; gewaarmerkt buitenlandse geboorteakte in vier talen, eventueel een legalisatie of apostille, dit is een instantie die controleert of de officiele instantie wel gerechtigd is om een en ander af te geven, dus gecontroleerd worden door een andere controle instantie, hier ontbreekt mij de logica, maar ja, het zei zo, alleen om zo'n apostille te kunnen bemachtigen moet je bijna 200 km rijden. Maar als belangrijkste tip gaven ze bij de gemeente, neem ook ff contact op met buitenlandse zaken, zal ik zeker doen, reken er maar op, want hier kwam ik niet verder. Bij terugkomst in huize Les Rois, direct bellen met BZ (buitenlandse zaken). Hier de situatie nogmaals uitgelegd en zoals ik beaamde en ook zo als door mij gelezen, waren ze bij de gemeente niet in staat om conform de richtlijnen tot uitvoer te brengen.
Gelukkig, ik vond steun, snel een belletje naar de gemeente, verteld dat ik contact heb gehad met BZ en dat er volgens BZ normaal ingeschreven kon worden. Hier
trok men BZ weer in twijfel. Dat is toch om moe van te worden. Maar goed, de dame in kwestie zou contact opnemen met BZ en ik zou er nog van horen!
Nog geen 5 minuten later en het verlossende antwoord was er. Inschrijven was toch geen probleem en duizend maal excuses voor het gemaakte ongemak. Lucas wordt per direct ingeschreven. Nogmaals onze excuses. Gelukkig, opgelost, pffff.
Dit is een van die dagen dat je s'morgens de gordijnen open schuift, een lichte nevel over de weilanden waarneemt, lichte vorst, de zon opkomt en je de neiging hebt om in de tuin wat te gaan doen. Anders te gaan indelen, fruitboompjes bestellen en te planten, kijken waar je het schapenhekwerk in France kunt bestellen in plaats van in Olland. Olland importeert namelijk vanuit France deze uit kastanje hout met staaldraad gevlochten hekwerken, dus lijkt het me sterk dat ik deze hier nergens kan uithalen.
Hebbes, en gevonden, de fabrikant van schapenhekwerken. Niet al te ver bij ons vandaan, wat is niet ver? 250 km. Na al die gereden kilometers is dit kinderspel en stelt niets voor. Toch kies ik ervoor om maar te laten bezorgen. Tegen deze transportprijs en vooral de tijd die je eraan kwijt bent kun je je energie beter ergens anders aan besteden. Dus dat doen we.
Daar gaan we weer; la cuisine. Planning conform. Onderbouw inmiddels naar de coaterij voor de laatste bewerking en dan op transport naar France.
Wordt hier nog een hele klus. Maar we nemen de tijd ervoor. Er is vooruitgang geboekt en ook de groei bij Lucas zit erin goed in. Gaan nu nog ff Olland waar wederom een 60 jarig huwelijk gaat plaats vinden. Het lijkt alsof het normaal is, maar het is en blijft heel bijzonder. De meeste van ons halen het jammer genoeg niet. Maar het is nu een niet onoverkomelijk karwei om ff een paar honderd kilometer te reizen. Waar je overal wel niet aan moet denken? Pampers, flesjes, voeding, kleertjes, maxicosi, zalfjes enz. enz.. Om alvast de vraag te beantwoorden; is het je dit wel allemaal waard geweest? Kan ik volmondig JA zeggen en nog heel veel meer ook. Voor de betweters onder ons; Gerustgesteld?!
Bestellen per internet, een uitkomst. Zelfs de bomen en struiken voor in de tuin lopen via dit kanaal.
In bestelling boompjes, appel Jona Gold, kersen Karina, peer Concorde,
nectarine Persica, zwarte bes Tsema, en jonkheer van Tets. De namen horen erbij dus ik heb ze niet zelf verzonnen. En aan de namen te horen moet het eerste kwaliteit zijn. Over een a twee jaar zullen we het weten. Alleen de vorst gooit nu roet in het eten; de boompjes kunnen nu niet uit de grond maar ook niet in de grond. Dus wachten we een paar weken. Kunnen nu wel al de indeling maken waar te plaatsen. Plek genoeg. Maar het typische is, we zullen ze wel weer verkeerd plaatsen; of te dicht op elkaar, of te ver uit elkaar, of dusdanig neergezet dat naderhand het grasmaaien problematischer wordt en ga zo maar door. Dus, nu voor eens en altijd; een plattegrond maken en daarin de betreffende boompjes intekenen,eenvoudig toch!!!
Het stalen keukenframe is klaar, mooi gecoat en in eerste instantie lijken de maten te kloppen. We zullen zien als we à la maison zijn. Eerst nog op transport, alles goed bevestigen, zodat er onderweg niets verloren wordt.
Want inmiddels ben ik al diverse dingen kwijt; o.a. een deel van een kapstok, boutjes schijnbaar losgetrild en dus niet meer kompleet en bij aankomst kon deze gelijk naar le decheterie dan een stelwiel van de aanhangwagen, weg en nooit meer gevonden. Moet er niet aan denken dat de achteronsrijdendeauto zo 'n ding op of onder de auto kreeg.
Toen gelijk een ander wiel erop gezet.
Na het achterlaten van een, met een met een dik pak sneeuw bedekt Olland, reden we de zon tegemoet. En wat blijkt, bij aankomst alweer het stelwiel kwijt, en ik weet zeker dat, juist om dit soort dingen te voorkomen, dat ik het wiel super strak vastgedraaid heb. Zet er nu geen meer onder, kan er ook niets meer mee gebeuren.
De lading heeft het schommelen en rammelen heelhuids doorstaan en dat was in eerste instantie het belangrijkste. Eerst een nachtje slapen en de volgende dag zullen we wel eventjes het varkentje wassen en het frame plaatsen.
In dromenland was ik al helemaal uitgeklust en paste alles zoals we het uitgedacht hadden. Van de tegels aan de wand tot het gordijntje onder de gootsteen. Schitterend. Doch na het ontwaken, trap na beneden lopend om in de keuken uit te komen, zag het er toch heel anders uit. Er moest nog begonnen worden. Als eerste het frame uitladen en naar binnen verplaatsen.
Voorzichtigheid geboden, niets beschadigen aub, zou eeuwig zonde zijn.
Alles ging goed, tot aan de deur. Hier konden we niet met het hoekframe naar binnen, dan maar de andere ingang proberen, die is iets breder. Zegge
zevenentachtig centimeter. Frame is, lach niet, achtentachtig centimeter breed! Zag al het hele gedoe voor me van het plaatsen van het bed, waarbij de halve muur gesloopt moest worden. Deze keer gaat dat niet gebeuren! Zeker een halfuur gepiemeld en waardoor het frame nu plotsklaps naar binnen ging is me tot op dit moment nog niet duidelijk. Maakt niets meer uit,
we zijn binnen gekomen, meer geluk dan wijsheid, maar toch!
Nu eerst bijkomen van de schrik, stel je voor het frame was op geen enkele normale manier binnen te krijgen?
Het is ook hierwederom winter. De kachel brandde zoals een kachel moet branden. Je leest het goed, "brandde", een domper, moet er maar weer een meter bovenop zetten. Inmiddels is het huis met de roestvaststalenschoorsteenpijp een bezienswaardigheid geworden. De huisaanduiding "les Rois" is inmiddels gewijzigd in "le Pipe". Gaan nu nog kijken of we een vergunning voor zendmast kunnen krijgen. Maar de aanhouder wint. En mocht er desondanks weer rookterugslag zijn, dan, dan weet ik het ook niet meer. (gaan nu boven het dak uitkomen!)
Deze week mag ik het echtevaderschapszorg op mij nemen dit wil zeggen, met alles erop en eraan. Verheug me erop. De vuurdoop liet niet lang op zich wachten, de pamper volgepoept en nog een stuk daarboven ook. Maar daar heb je tegenwoordig handige doekjes voor en niet meer het ouderwetse washandje. Alhoewel dat ook nog steeds functioneert. Daar gaan we dan:
truitje uit, jompertje uit, en hier moet ik goed opletten want er zitten zoveel drukkertjes aan dat de mogelijkheid bestaat dat ik bij het aankleden in de problemen kan komen, joggingbroekje en sokken uit en dan de pamper. Pff.
Kon het met één doekje niet af. Klus was redelijk snel geklaard. Dus naar het volgende: DE FLES! zoveel milliliter water en zoveel schepjes zuigelingenvoeding. Een kind kan de was doen. Hoeft het nu alleen maar op te drinken en dat kan makkelijk tijdens het TV kijken. Sven Kramer heeft inmiddels al de nodige keren de revu gepasseerd en je raadt het al, samen hebben ze de klus geklaard, de ene de fles leeg en de ander een olympische medaille.
Beiden kunnen nu naar bed.
Het is vroeg dag 6.15 uur. Je zult het altijd zien; normaal ben ik van de vroege vogels en juist nu wil ik eens blijven liggen, word je met de neus op de feiten gedrukt en huilt/krijst er iemand twee kamers van je vandaan. Jammer dan. Hier kan geen wekker tegenop! De dag gaat beginnen. Had me veel voorgenomen en probeer ondertussen een beetje te plannen; zoals men het zo mooi zegt; tussen de voedingen door. In mijn geval; na de gebruikelijke verzorgingsrituelen, werd de verfkwast ter hand genomen en om zeven uur volgen de eerste verfstreken, echter niet voor lange duur.
Wederom huilen of zoiets wat erop lijkt. Toch te weinig voeding? Pamper gevuld met...? Lucas kan het nog niet vertellen, dus dat wordt gokken. Snel gevonden... een volle pamper. Snel verwisselen want anders droogt de verf aan de kwast.
Het schapenhekwerk is gearriveerd. Althans le camion stond hartje dorp en de chauffeur durfde het niet aan om Les Rois te rijden. Te steil, te glad, zou er niet aan moeten denken dat le camion in de helling stond en wegens de gladheid niet meer vooruit te branden was. Maar dit hield wel in dat ik met de aanhangwagen het hekwerk moest ophalen. 
Geen probleem toch. Alleen de rollen waren redelijk zwaar en onhandig vast te pakken en jawel hoor, een ijzerdraadje deed de rest. Bij de eerste rol (hekwerk wordt opgerold geleverd, 10 meter zit er op een rol) haalde ik mijn hand open, het "schapenhek" was van de dam, k....t hekwerk enz enz. maar niks aan te doen, ze moesten op de aanhangwagen en zoals het eruit zag wordt
het minimaal drie keer rijden. Inderdaad drie keer rijden. Lossen ging in ieder geval veel sneller. Lossen is hier te lezen als, van de aanhanger rollen.
Maar goed, we hebben voldoende hekwerk voor de komende jaren om van alles achter het hekwerk te plaatsen.
Maar als eerste om de moestuin, heel belangrijk, stel je voor we hebben eens een keer een goede oogst en dan zouden les chiens ons alles plat rennen. Heb wel een redelijke controle over deze beide duivels doch garantie kan ik hier helaas niet voor geven. 
Weet zeker dat het er mooi en een nog meer een landelijke uitstraling aan het geheel zal geven.
4.00 uur. Zal toch niet waar zijn! De late voeding is uitgewerkt. Jeetje, moet van ver komen, kom steeds meer tot het besef dat moeders het niet altijd makkelijk hebben of gehad hebben. Snel naar beneden en gelukkig stond al alles zover klaar, hoefde nu nog maar alleen goed te tellen. Zoveel mm liter water, zoveel schepjes. Als je dan toch beneden rond dwarrelt kun je ook nog wel wat hout op de kachel gooien. Nu zul je net zien dat je de laatste houtblokken de avond daarvoor al opgegooit hebt met de illusie, brandt wel tot een uur of zeven, dikke pech, als ik de kachels aan wil houden zal ik toch naar buiten moeten. Daar gaan we dan, op de slippers, winterjas aan en de koude nacht in, min 8 brrrr. Snel enkele blokken op de kachels en als de wielewaal met de voeding naar boven. Het helpt bij baby's toch niet dat je zegt, ben zo terug ga ff jouw flesje halen, het huilen is inmiddels krijsen geworden en het zou nog harder worden want mijn koude handen deden de rest. Nu wordt het troosten geblazen en langszaam aan kwam het monotome zuigende geluid weer tevoorschijn en kon iedereen weer naar zijn eigen bed.
Rekende op een uitslaapinslag, wederom helaas, 7.15 uur, bonjour monsieur,
votre commande enz. enz., Dit is nog erger. Nu moet ik echt alle zeilen bij zetten; de tweede keer in zo'n korte tijd wakker gemaakt worden zal vandaag zijn tol wel eisen. Deze Franse meneer deelde mede dat hij vandaag een camion split komt brengen en of ik wilde zeggen hoe hij het beste kon rijden! Merde, had toch ook om 9 uur kunnen bellen en vragen?
Vandaag stond ook in het teken van de eerste zuigelingenprikken, of het nu in Olland moet gebeuren of in France, drin moeten ze. Hoe vervelend het ook is, zowel voor vader als ook zoonlief. Madame dr.Coignet is een lieve oudere dorpsarts, die al de keren dat we er geweest zijn, steeds dezelfde trui en dito broek droeg. Maar met de mensen waarmee we gesproken hebben, waren alleen maar vol lof over haar. Ik moet zeggen, die uitstraling en vertrouwen heeft en geeft ze ook. Alleen het lange wachten voordat je de spreekkamer mag binnentreden. Afspraak maken heeft geen zin, trek er maar extra tijd voor uit, dat wil zeggen de tijd die je afgeproken hebt plus een uur. Dacht je slim te zijn door later te gaan, zijn er weer nieuwe patienten, dus, hier geldt, je erbij neerleggen. Het gebruikelijke tafereel, vriendelijke ontvangst, kaartenbak erbij, even de vorige aantekeningen nalezen en dan zelf Lucas oppakken, uitkleden, meten, wegen, luisteren,kloppen en vooral tegen hem praten. De bevindingen worden dan weer keurig op kaart gezet en nu mag ik komen opdraven: vasthouden sievoeplè; de eerste prik in de linker en de tweede in het rechterbilletje; Lucas gaf geen kik. Ik kijk lijdzaam mee!
Driftig aan het klussen in de keuken en vooraf maar een goedkope kraan gehaald omdat de nieuwe kraan een levertijd heeft van circa drie weken.
Zover gaat weer alles goed. Gat in aanrechtblad geboord, slangen passen er perfect door, koppelingen vastdraaien, kraan vastzetten en de toevoerkraan opendraaien, alvast de fluitketel onder de kraan gezet zodat deze gevuld kan worden en dan..... niets. Geen druppel. Even alles nagaan of ik nergens iets verkeerds heb aangesloten. Nee, alles volgens plan. Jawel hoor, waterleiding
bevroren, dus ook geen functionerende vaatwasser. Jammer dan, wordt wachten op iets warmere temparaturen. Die zijn er inmiddels en gelukkig de vaatwasser doet weer zijn werk, dus moet de kraan het ook doen. FF proberen en daar stroomt het eerste water uit de kraan. Echter niet voor lange duur, het water kwam letterlijk en figuurlijk uit de kraan. Met andere woorden zelfs uit de romp van de kraan. Dit wil dus zeggen, een kapotte kraan. Dus weer uitbouwen, ruilen en de moed erin houden.
Tijd, tijd, tijd is dan kostbaar. Maar het is uiteindelijk gelukt en de kraan functioneert naar behoren. Gelukkig!
Ga me nu voorbereiden op onze reis naar Olland. Met je kleine zoontje een reis maken van ongeveer zeven uurtjes vergt inderdaad voorbereiding. Dit wordt tellen geblazen. Eerste voeding thuis, ongeveer drie uur later, voor Parijs de tweede voeding, pamper verwisselen en verder tot de de volgende stopplaats, vermoedelijk ergens in Belgie en dan de laatste kilometers tot de eindbestemming. Op het moment dat ik dit schrijf realiseer ik me terdege dat het voorkomt alsof ik voor een of ander vrouwenblad aan het schrijven ben. Nee, dus, het is voor mijn eigen site. Maar goed. Alles goed voorbereid. Thermosfles met afgekookt water, voldoende flesjes om te vullen/voeden, voeding, (keuze te over-prijzen, zeer uiteenlopend), doekjes om te verschonen, pampers en niet te vergeten, mijzelf! Snoepjes, chocolade, cola, water, stokbrood en natuurlijk, fromage. Lucas goed
vastgesjort in de maxicosi en de reis kan beginnen. Na enkele minuten een diepe stilte achter in de auto en hopen dat het ook zo zal blijven. De reis gaat voorspoedig. Na ongeveer twee en een half uur hoor ik de eerste geluidjes van zoontjelief en het wordt tijd om bij de eerst beste parkeerplaats te stoppen om dan alle vaderbasishandelingen te verrichten.
Dit zijn momenten, om never nooit niet, te vergeten. Achterin de auto de pamper verwisselen en daarna de fles geven, rustig naar buiten kijkend en
je ding doen. Wie had dit ooit gedacht of verwacht! Dit tafereel zou zich nog twee keer afspelen alvorens wij in Olland arriveerden.
We zijn weer in de lucht. Nog even wennen aan het nieuwe systeem maar dat mag geen probleem opleveren.
De lente is in aantocht. Je merkt het aan alles. Zonder dat de koeien met hun kalfjes en de schapen met hun lammetjes buiten rond lopen merk je aan jezelf dat je ook de neiging hebt om meer naar buiten te gaan en om daar je activiteiten voort te gaan zetten. Dit houdt voor mij o.a. in; moestuin in gereedheid brengen, de gekochte fruitboompjes in de grond zetten, na eerst de juiste plaats bepaald te hebben, en dan, al de inmiddels door ons gekochte groentezaden te gaan inzaaien. Echter wat mij dan steeds weer opnieuw versteld doet staan is de hoeveelheid zaden die je gekocht hebt waar je, als alles uitloopt, eigenlijk een heel dorp van groenten mee kunt voorzien. We zullen het wel zien. De aardappelen zijn alvast gepoot. Dus niet meer wachten op de oude ijsheiligen want het klimaat verandert toch en dat houdt dan in dat de nieuwe ijsheiligen veel eerder zouden moeten komen en die zijn nu langs geweest. Ook de voorraad hout moet weer aangevuld worden, want bij een redelijk strenge winter gaat er toch heel wat hout doorheen. Twijfel of ik pakketten met lengtes van een meter bestel, volgens ingewijden zit er meer dan een kub in een pakket, in plaats van kant en klaar gezaagd op stukken van ongeveer 33 centimeter. Voor de prijs hoef je het niet te doen, de tijd die je kwijt bent aan zagen, slijpen van ketting en benzine, weegt niet op tegen de meerprijs van drie euro per kub. Tijdens het schrijven heb ik al de beslissing genomen. Gezaagd laten komen, punt.
Als liefhebbers van vis en visgerechten en buiten het standaard klaarmaken van kabeljouw, zalm, forel wilden we eens iets anders nemen bij de visboer, laten we het maar noemen, Franse vis, genaamd le morue. Deze zag er geweldig uit, mooi blank, perfect schoongemaakt, niet te groot of te klein en bedekt onder een dikke laag grof zeezout. Zo goed en kwaad als het ging vroegen we aan de visspecialist wat het voor een soort vis was. Het antwoord was vrij simpel; gelijk als kabeljouw. Voor ons was het al duidelijk. Meenemen die hap, twee mooie stukken werden ingepakt en geheel enthousiast gingen we huiswaarts om deze twee jongens bij thuiskomst burgemeester te maken. Geen discussie over welke groenten of andere bijprodukten er bij moeten; liefst zo puur mogelijk. De pan werd tevoorschijn gehaald, een flinke klodder ,, goeie boter,, erin, bruin laten worden, en met een triomfantelijk handbeweging lag de morue al in de pan. Zout erbij leek ons niet nodig, de vis was al rijkelijk van zeezout voorzien, alleen nog wat peper en ff om en om. Althans dat dachten we. Niks om en om, werd hier niet gaar door. Dan maar wat langer laten bakken. De kleur veranderde van mooi wit naar oker geel, als je erin prikte leek het wel alsof je op een stuk rubber prikte dat ook weer terugveerde. Dan maar uit de pan en proeven maar. Gelijktijdig namen we een hap, van het met moeite afgesneden stukje vis, doch zo snel als de hap in mond kwam, zo snel was ie er ook uit. De smaak vergeet je nooit meer; alsof je in een zak jozozout bijt en nog erger, niet doorheen te komen. Nog nooit van mijn leven zo iets geproefd laat staan gegeten. Toch werd de nieuwsgierigheid gewekt hoe je deze vis dan wel moet klaarmaken. Nu wil het toevel dat we bij, inmiddels Franse kennissen, op visite waren en daar werd het thema gelijk ter sprake gebracht. Ola-la, maar dat is ook niet goed, je moet dat heel anders klaarmaken. Niet bakken maar koken en dan de groenten erbij. Bedankt in ieder geval. Voor ons voorlopig geen morue.
We hebben onze chiens alvast voorbereid op hun vakantie bij Nathalie's hondenpension. Ze zijn er niet blij mee. Kop op jongens, het is tenslotte maar voor een paar dagen. Wij gaan ff naar Olland en jullie hebben ff vakantie. Hopelijk is het in Olland een beetje aangenaam weer zodat er nog een Zuidlimburgse wandeling tegenaan gegooid kan worden. Neem voor de zekerheid de draaggordel mee. Het is steeds een gedoe zo'n gevaarte om je heen te hangen en daarna het goede beentje door de juiste opening te plaatsen. Het is gemaakt voor babytransport op je buik , of zoals de naam het aangeeft, adventure op je buik. Het is echt wel een adventure voor je goed en wel geinstalleerd bent. Al een paar keer uitgeprobeerd maar elke keer merk je dat de kleine zwaarder wordt. Gaan nu maar eens kijken naar een backpackadventure. Zeker gezien de plannen om in mei te wandelen in de bergen van de Cantal. Kijk hier best naar uit.
Inmiddels heeft Lucas de tweede serie prikken gehad. Echter nu was hij niet de rust zelve. Zelden zo iemand horen krijsen. Maar gelukkig na een minuutje was het leed alweer geleden. Een dikke kus van mevrouw docteur deed de rest en we kunnen de opwachting gaan maken voor de laatste van de serie prikken. Au revoir et a bientot mm Coignet!
De snelheid van groei, beweeglijkheid, oplettendheid en wat al niet meer, gaat met een sneltreinvaart. Wij ontdekken en uiteraard Lucas ontdekt dagelijks nieuwe dingen en laat indrukken op ons achter die in vorige levens op een andere wijze ook aanwezig waren doch deels aan je voorbij zijn gegaan, om wat voor reden dan ook. Betrap me erop dat ik veel meer wil dan onze Lucas kan. Zoals je ziet wordt hij nu al klaargestoomd voor het wandelen in de bergen!!! (hahaha) Foto volgt, op een of andere manier doe ik iets niet goed. 
Pasen in Olland doorgebracht. Had hier een andere invulling aan willen geven. Echter, en het geldt nog steeds; als je ergens op rekent dan reken er maar niet op. Maar daarom staat wandelen weer op de kaart en zoals vaker geschreven en gezegd: wandelen loutert. Zo ook een korte wandeling in een voor mij heel bekend bos gebied. Ieder pad, elke boom, elke struik zijn mij hier bekend. Jaren mocht ik hier met mijn eerste hond het gebied "onveilig" maken. In de goeie zin van het woord wel te verstaan. Er was na al die jaren niets veranderd. Hetzelfde klimrek, de evenwichtspalen de modderige paden. Zelfs van de wegwijzering ontbraken nog dezelfde letters. De tijd stond even stil.
Voor vandaag een heel goeie vriendin uitgenodigd om de benen te strekken respectievelijk te mindfullnessen. Een randonnee in de omgeving van Eys. Perfect wandelweer, Lucas in goede handen bij opa en oma met de nodige instructies achtergelaten, ma femme op een familiedag, enne wegwezen nu. Onvoorstelbaar dat ik me nog verrijd. Toch te lang weggeweest! Na een paar straatjes omrijden toch weer op de goede weg. Een parkeerplaats is niet snel te vinden, we waren tenslotte niet de enigen. Iedereen uit de auto (wij plus Semmie), wandelschoenen aan en de wandelweg volgt zich dan vanzelf. Ook deze wegen kennen geen geheimen voor mij. Wil deze echter delen met mensen die mij heel nabij zijn. Een paar weken geleden deed ik ook deze route gelukkig met ma femme. Tijdens deze wandelingen ontdek je dat er veel gelijkenissen zijn met de Allier en waan je je zelfs al terug. Het is redelijk druk op de wandelpaden en je hebt het gevoel dat de mensen , doordat het dorp op zichtafstand komt, sneller beginnen te lopen. Ik weet wel waarom; men krijgt anders geen plaats meer bij het plaatselijke restaurant en voor de meesten is dat het einddoel. Gelukkig waren er nog een paar plaatsen vrij en konden we inmiddels genietend van de zon, plaatsnemen. De ober was snel ter plaatse om de bestelling op te nemen. Hier hoefde ik niet lang over na te denken; uiensoep, alom bekend en geroemd in deze contreien. Ik kan iedereen dit aanbevelen, uiteraard ook mijn goeie vriendin.(normaal alleen in voor tomatensoep) Een kompliment kon niet uitblijven; de uiensoep was voortreffelijk en het geheel is voor herhaling vatbaar.
De Paasdagen zijn voorbij en we maken ons op om huiswaarts te keren. Ondanks dat alles op het gebied van voedsel voorhanden is in onze streek, verlang je toch wel eens naar de smaak van weleer. Als voorbeeld; de frikandelspeciaal met de speciale saus van de plaatselijke friture. In de periode dat er nog flink gestapt werd door ondergetekende, en dat is heel wat jaren geleden, deed deze frikandelspeciaal met de speciale saus al zijn intrede. Nu, ongeveer 40 jaar later, smaakt deze nog precies zo als toen. En het leuke aan dit alles is dat ma femme er inmiddels net zo verzot op is als ik toen en nu. Het gekke is, dit geldt voor de plaatselijk bakker met zijn appeltaart, vlaai en de broodjes, maar ook voor de sleger met de zelfgemaakte gebakken pastei, gegrilde achterham enzovoorts enzovoorts.
WEEK VAN DE TEEK Lezen nog steeds de tijdschriften landleven, seasons en nog enkele van deze landelijke georienteerde maand/kwartaalbladen. Veel van hetzelfde maar toch zeer aangenaam om te lezen en ook om weg te dromen hoe, onder andere, men een weiland veranderd in een landelijke tuin, met b.v. een vijver bestaande uit diverse hoogte verschillen, een fruitbomenweitje, een moestuin, een speeltuintje en wat al niet meer. Ik kijk dan maar eens kritisch naar onze verandering van weiland naar tuin, en moet dan toch constateren dat deze toch anders uitziet dan in deze bladen worden tentoon gesteld. Hebben wel een vijver en ook de aanplant was er wel, maar inmiddels hebben onze chiens bezit van de vijver genomen doordat ze dagelijks erin duiken op zoek naar kikkers die ruimschoots aanwezig zijn, daarbij graven ze ook nog allemaal kuilen om de vijver heen, zodat het oppassen geblazen is om niet in een kuil te stappen en daardoor je enkelbanden zou kunnen scheuren en nog erger, om met je kl... en in de vijver te vallen. Ik bedoel maar. Verder is de moestuin niet vandien aard om er een echt verhaal aan te wijden. Althans nog niet. Wat het deze zomer wordt weet ik nog niet. Houd jullie op de hoogte. De fruitboompjes doen het overigens goed. Hebben zowaar naar Limburgs gebruik een bloesemtochtje gehouden, lopend wel te verstaan. De boompjes staan tenslotte maar maximaal tien meter uit elkaar; waren dus zo weer terug van weggeweest. Dan een speeltuintje. Speeltoestellen in de tuin met alle felle kleuren zoals huisje met glijbaan en weetikwaternietallemaaltekrijgen is nog niet aan de orde en moet eerlijk bekennen, ik vind hier ook niets aan. Maar ja, ik moet er tenslotte ook niet mee of in spelen. Conclusie; t.z.t zal er toch wel zo'n gekleurd huisje in de tuin komen. Maar dit wilde ik eigenlijk niet vertellen. Het ging mij meer om een artikel wat begon met: WEEK VAN DE TEEK. Oppassen geblazen dus. Les chiens hebben ze nu al regelmatig, de teken, de tekentang ligt binnen handbereik en inmiddels ben ik een tekenspecialist geworden. Maar dat was ik vroeger ook al, alleen ,de teek, had toen een andere betekenis, namelijk in het Limburgs is de teek en in het Twents heet het, aan het schap of te wel in de kroeg aan bar staan. En later op de avond, na matig, soms overmatig drankgebruik was het aan de teek hangen. Zo zie je maar, diverse betekenissen voor hetzelfde aangename en onaangename woord.
Via de tiptoplijst (lijst van Ollanders in de regio die iets aan te bieden of te vragen hebben) kwam een bericht binnen ,, mooie haan af te halen,,. Ma femme in de wolken; dat is iets voor ons! Nu heb ik in het verleden kippen en een haan gehad, een hele mooie haan zelfs, alleen agressief van hier tot Tokio. Kwam je op zijn terratorium dan viel deze haan je aan en kon je hem alleen nog maar van je afhouden door hem een knal te verkopen. Dit liep op een goeie dag zo de spuigaten uit dat de knal die ik hem toen verkocht had, zodanig was dat hij nooit meer zou aanvallen, met andere woorden; hij had het loodje gelegd. Nu is er toch de wens geboren om een paar kippen en een haan aan te schaffen. Je begrijpt het al; de haan hoefden we alleen maar af te halen, de kippetjes zullen dan spoedig volgen. Na een telefoontje gepleegd te hebben met de eigenaren van de haan, werd besloten om de haan af te halen. Na een korte routebeschrijving en overleg wanneer af te halen, (de haan moest nog gevangen en in een doos gestopt worden) konden we de haan de volgende ochtend ophalen. De volgende morgen; op naar de haan!
Het adres was al snel gevonden en de ontvangst door de eigenaren was zeer hartelijk en open. Voor het gemak noem ik ze het kunstenaarsechtpaar. Het blijft me steeds verwonderen hoe de mensen ergens verzeild raken, wat ze doen, wat hun drijfveer is om het te doen enzovoorts enzovoorts. Wederom ook hier. De man, kunstenaar op het gebied van hout. Her en der lagen de stammen van de bomen verspreid in de tuin waaruit iets nieuws of iets anders gekunsteld moest worden, verder een werkplaats waar je geen machines aantreft zoals een vandiktebank, frees en draaimachines. Momenteel waren de meeste kunstwerken op de diverse kunstexposities uitgestald. Indien geïnteresseerd kijk dan op: www.jplangkamp.com
De vrouw des huizes barst van creativiteit en maakt websites/webdesign voor derden,zie www.marciamedia.com. Dit in het kort. Ga nu verder met de haan. Bij thuiskomst werd een schuurtje voorlopig als kippenhok ingericht, ren ervoor geplaatst zodat onze nieuwkomer vrij in en uit kon lopen en scharrelen. Nu moesten we hem nog even voorstellen aan zijn nieuwe familieleden, les chiens T, J en S. Alle voorzichtigheid werd inacht genomen, zodat er niets kon gebeuren, dachten we. Echter de haan, genaamd Broertje, deze naam was al bedacht door het kunstenaarsechtpaar, raakte lichtelijk in paniek, vloog over het hekwerk en ging er als een speer van door, waar hij niet op gerekend had waren les chiens, de achtervolging werd ingezet door ons allen wel te verstaan, te weten, W,D.T.J en S. de ontsnapping was van heel korte duur, denk 30 seconden, de veertjes dwarrelden in het rond, ik noem ze maar schrikveertjes, en hebbes, les chiens stonden er triomfantelijk bij. Onbeschadigd en wel. Oke, hij miste een paar veertjes, maar verder mankeerde hem niks. Voorzichtig opgepakt en hem in zijn nieuwe onderkomen geplaatst. Hier moest hij voor straf tot de volgende morgen blijven, waarna hij het weer in de ren mocht proberen. Wij hoefden niet te wachten tot..., want om 6 uur s'morgens kraaide Broertje er al lustig los. Hoe hij er nu uit gekomen is, is mij nog steeds een raadsel. In ieder geval boven op een heg kraaide hij het hoogste lied. Maar wij hebben hem natuurlijk nog niet terug in zijn hok. Zoals het er nu uitziet wordt het een moeilijke klus. Parmantig stapt de haan van de ene naar het andere weiland. Dit lukt ons nooit. Door ons laat deze nooit vangen.De oplossing? Les chiens misschien???
Ondanks de goede bedoelingen voor onze nieuwkomer wil Broertje er nog steeds tussen uit. Dit wordt meer schapenhekwerk plaatsen met misschien gaas ervoor zodat zijn territorium ruim, zelfs heel ruim wordt en hij geen zin meer heeft om ervan door te gaan. Inmiddels heeft de plaatselijk houtleverancier het hout geleverd voor komende winter en hebben wij deze partij naast het huis opgeslagen, gereed om te zagen. Helaas was het deze keer niet mogelijk om in handelbare gezaagde delen te krijgen. Moet er aan geloven en zelf zagen. Maar goed dit terzijde. De partij ligt naast en op elkaar gestapeld en je moet van goede huize komen om hier op te klimmen. Echter niet onze haan. Op een gegeven ogenblik hoorden we paniekerig gekakel en geblaf. HET teken om in aktie te komen. Gewapend met een hengel, die kun je 5 meter uitschuiven en daardoor reikt mijn arm behoorlijk ver en lijkt het alsof ik sneller ben dan mijn chiens, rende ik richting kippenhok om nog net een glimp van Broertje op te vangen die om de hoek verdween en ik hoopte maar dat hij niet het bos in zou gaan. Daar kan ik hem niet meer in bescherming nemen en is hij overgeleverd aan de dieren in het bos die, zeker weten, wel een haantje zullen lusten. Als een speer rende ik terug om het huis zodat ik hem eventueel van de andere kant terug kon drijven naar hok. In eerste instantie zag ik geen haan meer. Tot, jawel hoor, ik een geluid hoorde op hoogte, twee meter hoger wel te verstaan, en in een soort verdekte houding lag onze Broertje op de uitkijk. Door iedereen wel te zien maar niet te grijpen. Nu was goede raad alweer duur. Als eerste maar de gebroeders hanenjagers aanpakken en tot de orde roepen en ff opsluiten. Nu komt de hengel in het geweer(van pas), eventjes op volle lengte uitschuiven en dan met een subtiel tikje en tevens met vermanende woorden Broertje ervan overtuigen dat het beter is om naar zijn hok te gaan en daar te blijven totdat wij enkele scharreltjes(kippen) geregeld hebben. Dit kan nog een paar dagen duren. Houd vol Broertje!!
Het zat er aan te komen. Eindelijk! Hij lag ook al enkele dagen klaar om in te stappen. De korte broek. Heerlijk om je stelten aan de frisse lucht ten toon te spreiden. Ze zijn sinds vorig najaar niets veranderd, nog steeds dezelfde smalle kuiten en knotsknieën van weleer. Moeders kant. Heb in het verleden genoeg gedaan om ze dikker te krijgen, van het trainen met gewichten trainen tot aan hardlopen en fietsen toe. Mocht allemaal niets baten, heb me er lang geleden al bij neergelegd. Maar dat terzijde. Van deze mooie zonninge dag hebben we dan ook dankbaar gebruik gemaakt en zijn buiten aan het klussen geslagen. Onkruid verdelgen (nee, niet uittrekken, geen beginnen aan), grasmaaien, dit zijn allemaal standaard werkzaamheden, en nu komt het; leghokken maken voor de a.s. kippen. Even spieken in het kippenboek, chequen of er voldoende materiaal voorhanden is en jawel hoor, we kunnen beginnen. Meten, zagen, schroeven en timmeren, 't lijkt alsof ik nooit wat anders gedaan heb. Na een paar uurtjes is het leghok gereed. Misschien wat groot uitgevallen maar desnoods kan er altijd nog een kip extra aangeschaft worden. Hoe zeg je dat zo mooi; hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Maar eerst gaan we naar de weekmarkt in...... de naam waren we vergeten. Wij dachten iets met een Es erin, Sancoins of Sauvigny of, of.... Voor alle zekerheid nog maar eens rond bellen, alsof het zo moest zijn; storing op telefoon en internet. Dan maar naar de plaatselijke epicerie, doch deze had ook geen enkel idee. En nu dan, extra vroeg uit de veren en nu weten we niet in welke
plaats we moeten zijn! Fraai en dom tegelijk. Nog één mogelijkheid en dat zijn de buren een paar kilometer verderop. Die wisten het gelijk. Inmiddels deed de telefoon het weer en werden wij van diverse kanten van informatie voorzien. Jullie moeten naar, let op,
dit is de uitspraak, KOON. Nu hadden wij nog nooit van KOON gehoord en waarschijnlijk trokken we er zo'n bedenkelijk gezicht bij dat het nu letterlijk uitgesproken werd. Let op: KOSNÉ. Nu werd alles duidelijk; natuurlijk kennen wij deze plaats, COSNE. Een halfuur rijden bij ons vandaan en nu als de wiede weerga ernaar toe.
Schitterend mooi weer, een gezellige markt, de nodige Ollanders voor en achter de kraampjes en een bezoek aan deze weekmarkt is zeker voor herhaling vatbaar. Tot de volgende keer in KOON.
ja, we hebben ze eindelijk. De scharrel(s)kippen voor onze haan Broertje. We moesten al vroeg uit de veren want er is ons verteld dat je vroeg op de markt moet zijn omdat anders het beste verkocht is. Ook hier geldt, wie het eerst komt die het eerst maalt. Begrijp het wel, maar helaas heb ik geen kijk of kippen, hanen,konijnen, lammetjes enz. in topconditie zijn, Voor ons zal het ook niet zo heel veel uitmaken maar mischien zien we nu wel de verschillen tussen het pluimvee onderling. Nu op weg naar Sancoins. Prachtig mooi weer en dus ideaal om over de markt te slenteren. Dat het druk zou worden bleek al bij aankomst in het dorp, geen parkeerplaats te vinden maar de creativiteit van de Fransen om toch de auto ergens geparkeerd te krijgen est très formidable, de creativiteit van het ergens parkeren van je auto hebben wij supersnel overgenomen. Ongeveer tweehonderd meter lopen en we zitten midden in het gekakel van de hal voor pluimveehandel. Kippen in alle soorten en maten, idem eenden, ganzen, konijnen en cavia's. Kippeneieren, klein en groot, Eendeneieren 3 keer zo groot als een kippenei, diverse soorten voer en ga zo maar door. Nu moeten we natuurlijk een keuze maken. Is niet zo makkelijk. Wil je gelijk eieren moet je een iets oudere kip nemen, en dat willen we natuurlijk. Het worden een soort barnevelders, bruin en stevig. Stevig moeten ze zijn voor Broertje, dat is tenslotte ook een vrij robuuste haan. Madame, quatre poeles svp. In een handomdraai wordt een doos gevouwen, met een vervaarlijk uitziend mes worden er een paar luchtgaten uitgesneden en voordat de kippen zich konden bedenken lagen ze al in de doos, touw wordt er om heen gebonden, de doos wordt in je handen gedrukt, merci, au revoir, en succes ermee. Nu naar huis om Broertje te verblijden, althans dat dachten we. Bij thuiskomst bleek de nieuwsgierigheid van Broertje voor de quartre soeurs best mee te vallen. Broertje was zelfs bang voor ze. Zou je niet als vier van die mooie jonge dames op je afstormen. Broertje wist NOG niet wat hij ermee moest beginnen. De dames verkenden de omgeving, zelfs zover, door dat ze zich door het hekwerk hadden gewrongen, in de wei ernaast. Tja. nu hebben we ze natuurlijk nog niet in het nachthok. Dat wordt opdrijven, maar dat is ook niet makkelijk, ze renden alle kanten op en op het laatst word je alleen maar kwader en kwader. Hengel erbij, uitschuiven, en opjagen maar, twee gingen naar binnen de andere verstopten zich in een boomstronk, althans, ik dacht dat ze zich verstopten, doch tot mijn stomme verbazing werd ik verwelkomd met
twee eieren. Nu had ik compassie met ze. Ze moeten tenslotte ook nog acclimatiseren.
Al enkele weken ligt er een folder op tafel, heel uitnodigend trouwens, kom naar de bloemen, planten en kruidenbeurs. Locatie; bij de paters/klooster in Souvigny. Door de jaren heen best wel de nodige tuincentra gezien. Tuincentra! ! Het lijken inmiddels wel warenhuizen. Van de bloemen en planten, naar tuinsets in alle variaties, dieren zoals konijnen, cavia's, muizen, kanarie's, papegaaien tot komplete nostalgische buitenleven inrichtingen. We hoopten dat het niet zo'n poppenkasttenstoonstelling zou zijn als vaker gezien. Het weer was prachtig, mocht het ons niet aanstaan konden we zo rechts omkeer maken. Des te dichter je het plaatsje naderde des te drukker dat het werd. We waren in ieder geval niet de eerste. Locatie was snel gevonden, eigenlijk niet te missen. De richting aanduidingen waren niet echt nodig, je kon het gigantisch groot en mooi klooster in heel zijn pracht zien liggen. Hoe zeg je dat zo mooi; het klooster straalde serene rust uit. En dat deed het inderdaad. Op een of andere manier word je erdoor bevangen en ga je op in deze serene rust, ondanks dat er de nodige bezoekers zijn. Geen geschreeuw, luide muziek en/of krijsende kinderen om je heen. En dit laatste is altijd heel opvallend. De kleintjes blijven om hun ouders heen draaien, en uit eigen ervaring, zelfs bij de dokter blijven ze, na een uur in de wachtkamer te hebben gezeten, keurig op schoot van pa of ma. Geen Ollandse taferelen. Maar goed dat terzijde. Wij kwamen voor, le visite du jardin, waar tevens demonstraties over het maken van planten extracten voor de natuurgeneeskunde en de cosmetica werden gegeven, en natuurlijk ........om planten en bloemen voor in onze tuin te kopen. Nog geprobeerd voor stekjes, maar dat mocht niet lukken. Leuke uitstalling van produkten en enthousiaste mensen achter hun kraampjes om tekst en uitleg te geven. Maar we naderen twaalf uur en dan is het ineens anders. De meeste "handelaren" verlieten hun kraam om elders te gaan lunchen. Degene die dan iets wilde kopen, kon, wachten of legde geld neer bij het meegenomen produkt en dat was het dan. Die Fransen toch. Twaalf uur is heilig en zeker in en bij een klooster.
We zullen er toch aan moeten geloven. Franse les in dit geval door een Engels sprekende Fransman. Kom je zelden tegen, doch deze kende ik al geruime tijd maar zoals zo vaak, je doet er je voordeel niet mee. Nu, door buren er weer eens op attent gemaakt, nu moet het toch gaan gebeuren en weet je; we zijn er aan toe! De afspraak was snel gemaakt en enkele dagen voor DD day werden de taalboeken van weleer nog eens tevoorschijn gehaald. Het komt inderdaad allemaal bekend voor maar niet meer dan, oja, jaja, goh dat ik dat vergeten ben. Wij komen een heel eind met ons Frans gebrabbel, maar echt een gesprek maken, converseren is toch net iets anders, dat vergt toch meer inspanning dan alleen maar een paar woordjes leren. Maar juist daarom komt onze monsieur Benoit. Een veertiger die zijn taalsporen ((Engels-Frans-Engels) in Engeland verdiend heeft, althans, volgens zijn vistitekaartje. Formateur certifié CELTA Cambridge. Kijken of hij ons nog iets wijs(zer) kan maken!!! Wij weten ook wel dat het niet aan hem zal liggen maar aan onszelf. Klokslag half drie kwam onze man het erf oprijden, geen officieel uitgedost figuur, maar een sportieve naar de dag geklede man, korte broek, sandalen met de schoudertas vol met boeken en een alleszeggende gezichtsuitdrukking op zijn gezicht van: jullie zal ik wel eens goed Frans leren spreken! Wij zijn er klaar voor! Zoals bij zo'n eerste kennismakingsles , wennen aan elkaar, ietwat verlegen, wat dom grijnzen en griemelen (een soort lachen) , maar dat is om je onkunde te verbergen. Hier is niets te verbergen, hier moeten we met de billen bloot. God oh god, wat een gestuntel, in de massa merk je het niet zo, maar bij een één op één les val je door de mand. Wordt een zware klus voor monsieur Benoit, noem hem vanaf nu Ben. Aan ons en onze humor zal het niet liggen. Wij kijken nu al uit naar de echte eerste officiele les.
We zijn heel blij met met onze haan en zijn medepikkers. Maar ik moet hem wel de klok leren. De zomertijd begint wel erg vroeg. Om vijf uur s'morgens begint het feest al en inmiddels weet ik ook dat er in de buurt meerdere hanen zijn. De één na de ander beantwoordt het gekraai van onze Broertje , en hoe, alsof hun leven ervan af hangt.
Na een paar weken zonneschijn snakt de moestuin en de gegraven natuurvijver naar regen. Liefst 's nachts. Maar zoals vaker verteld; als je erop rekent dan reken er maar niet op. Dat wil alleen maar zeggen; het regent gewoon overdag. Helaas daalt de temparatuur maar gelukkig niet zo als in Olland. Deze vraag wordt trouwens steeds door de andere kant gesteld; hoe is het weer bij jullie? Nou moet ik eerlijk bekennen, ik duw er altijd een paar graden bij, tenslotte verblijf je in France en daar moet het warmer zijn dan in Olland. Toch!
Hebben vriendin met kids enkele dagen op bezoek. Inmiddels een jaar geleden dat ze bij ons waren. Je kent 't wel; plannen en dan komt er uiteindelijk, door weet ik wat voor omstandigheden iets tussen en dan ging het toch weer niet door, Nu is het wel gelukt. Gelijk maar een "vol" programma tegenaan gegooid. O.a wandelen stond op de kaart en een mooie route die wij regelmatig lopen werd aan het pakket toegevoegd. Tijdens vorige wandelingen kwamen wij langs een in het beginstadium van een in aanbouw zijnde blokhut.
Als basis werden bielzen gebruikt en met elkaar verankerd, hierop werd de uit houten oude en nieuwe balken bestaande constructie opgebouwd. Oude ramen en deuren uit brocantes werden ingepast, raam en deurbeslag werd eerst ontroest en daarna voorzien van een laag blanke lak. Een perfecte combinatie. We waren nu wel heel nieuwsgierig hoe het verder vergaan was met de bouw. Het dak zat erop en er stond al een oud antiek fornuis in, inclusief een tafel met 6 stoelen en..... en een hele lading volle en lege flessen wijn. Hier is het goed toeven.
Je eigen website maken!