De eerste storm is over. Vooral van de betweters onder ons. Die moeten eerst hun eigen problemen oplossen en dan mogen ze misschien......! Maar ook hele warme en gemeende reacties. De tijd van kinderwagens, maxi cosi, easy rider en weet ik hoe het allemaal mag heten is aangebroken. Interessant, leuk, spannend. Gaan ons er de komende tijd intensief in verdiepen. Verder maken we er geen zwangerschapsdagboek of iets dergelijks van, die zijn al voorhanden uit vorige levens en nu terugkijkend hierop waren dat meer geromantiseerde uitgevoerde plakboekjes. Helaas niet aan mij besteed. Dus hier stopt mijn verhaal. Zal zeker t.z.t. melding maken van de geboorte van onze zoon of dochter. Maar er is nog genoeg werk aan de winkel. Eerlijk is eerlijk, de werkzaamheden schieten niet erg op. Waarom, waardoor? Te mooi weer, geen zin, teveel andere leuke dingen, op bezoek gaan, bezoek krijgen en ga zo maar door. Maar nu is het tij gekeerd en gaan we er flink tegenaan. Althans, dat is de bedoeling.
Het tij is gekeerd. Voor de aanstaande keukenvloer hadden we de oude stalstenen gepland. Doch bij het opnemen van het aantal benodigde vierkante meters kwamen we er al snel achter dat de stenen niet toereikend waren om de gehele leef/woonkeuken hiermee te voorzien. Is ook lullig als je driekwart van de keukenvloer gelegd hebt en je moet dan op een andere kleur overgaan. Dus, op zoek na alternatieven.
Nu wil het toeval dat onze Franse huisvriend Gerard avec sa femme, op bezoek komen om de vooruitgang van het bouwen te aanschouwen. En juist hij komt met een alternatief. Een neef van Gerard in een aangelegen plaats is de zo juist door hem gekochte boerderij aan het verbouwen, nieuwe vloeren storten enz. en die had wel dertig vierkante meter tomettes uit de oude boerderij gesloopt en opgeslagen. Tomettes zijn de orginele vloerstenen afmeting ongeveer 22 x 22 cm, die vroeger bijna overal in de keukens en kamers gebruikt werden. Dus hij wilde wel een belletje plegen of hij deze weg wilde doen. We zouden nog bericht van hem krijgen. 24 uur later bericht. Ca. 30 m2 af te halen bij een boerderij niet ver van ons vandaan.
Perfect. Nu nog even bezichtigen in het bijzijn van Gerard en de koop wordt gesloten. We konden ze direct ophalen en besloten dan ook dat maar gelijk te doen. Echter die dingen zijn loeizwaar en de 4e rit is inmiddels een feit en moeten we nog minstens 3 keer heen en weer rijden, inderdaad, er het heen en weer van te krijgen! Maar we zijn er nog niet. Nu moeten die dingen ook nog schoongemaakt en afgebikt worden. Niet zo veel werk zou je denken;
dikke neus dus, wel veel werk! Nodig ongeveer 600 stuks, inmiddels 80 stuks gebruiksklaar, schiet al aardig op!!! Pfff. Maar er gloeit hoop aan de horizon, er is hulp onderweg-jawel ome Jan oet Limburg- 81 jaar maar vol energie, overall en werkschoenen moesten mee in de koffer en elke helpende hand is uiteraard van harte welkom. 
Men noemt het ook weleens "uitbuiten".
Streef datum kompleet klaar -1 december- moet ook wel want de gezinsuitbreiding wordt in de tweede helft van december verwacht. Wordt steeds leuker, spannender en mooier en vooral na het zien van de ,,echo".
Doet me veel meer dan ik verwacht had. De uitslag van het onderzoek? houd ik nog even voor mezelf maar ik kan wel verklappen dat ik drager van y (ei) chromosomen ben!
Momenteel is de vaste PC stuk. Voor iemand zoals ik, een gigantisch probleem. Alternatief de laptop. Oké. maar deze is niet geheel update.
Na thuiskomst het gebruikelijke tafereel; licht aan, kantoor op, PC aan, mails lezen en beantwoorden, bank en giro opvragen- echter nu: geen aan-klikje, geen groen lampje; geen brommend geluid. Nog eens proberen, wederom geen leven in de stalen omhuizing. Nu wordt het toch wel wat problematischer. Alle stekkers eruit en weer opnieuw aanbrengen. Helaas tevergeefs. Hij doet 't gewoon niet. Uit de keuken kwam hulp, en noe dà, op z'n Twents, ja, en noe dà. Nu was goede raad duur. Waar vind je in de buurt iemand die PeeCees repareert.
Bij Nederlandse vrienden geïnformeerd, doch hier had nog niemand met dit bijltje gehakt. De volgende dag moest er sowieso brood gehaald worden en dan maar eens bij de plaatselijke epicerie een balletje opgooien hieromtrent.
Bonjour Frederic, nous avons une problème avec le computer, aha avec l'ordinateur. No problème! Mon fille est un specialist. Wat een toeval! Wat een geluk! Wanneer is er iemand thuis en ik zorg ervoor dat hij bij jullie aankomt. Après midi, stond Tomà al voor de deur. (naam van de zoon spreek je uit als Tomà, je schrijft echter Thomas). Als een volleerd technicus, haalde hij alles uit de kast, letterlijk en figuurlijk, en in no time lagen de volgens hem kapotte onderdelen ernaast. Nu het internet op, de onderdelen bestellen en binnen enkele dagen zouden deze bezorgd worden. Zodra materiaal gearriveerd is, een belletje naar thomà, en ...afwachten geblazen.
Eindelijk naar Clermont ferrand. Al veel over gelezen, gehoord maar nog niet
zelf mogen aanschouwen. Op ongeveer anderhalf uur rijden van onze woonplaats, dus nog niet zo heel ver, ligt deze schitterende stad met, buiten zijn kathedraal en andere bezienswaardigheden, een geweldig airco gekoeld winkelcentrum en authentieke winkelstraatjes. Nu ben ik geen winkelaar, in de verste verte niet, maar waarom nu hier wel! Omdat er meer dan voldoende sfeervolle terrasjes zijn waar je heerlijk kunt zitten, naar mensen kijken, drinken en eten. En vooral in dat laatste hebben wij ons perfect aangepast. Tegen twaalf uur wordt ik al een beetje nerveus, voor de Fransen is de tijd van twaalf tot twee uur s 'middags heilig en dat houdt in dat de meeste de sfeervolle terrasjes opzoeken, en stel nu dat er dan geen plek voor ons is? Moet er niet aan denken!
We vonden een schitterende 12 tot 14 uur eetlocatie in een zijstraat van het centrum. Super gezellige accomodatie en een naar het zo uitzag een perfecte
"menu du jour". En dat was het ook. Gamba's met aubergine, oma's suddervlees met pasta en mixsla en als toetje; crème brûlé. Wat wil een mens dan nog meer! Veel meer eigenlijk, en dan niet in materiële zin, dat is tenslotte bijzaak, maar rust, die af en toe verstoort wordt door de exen. En dan bedoel ik dus niet de ex-carnavalsprinsen of ex-wethouders dat is maar van tijdelijke aard, respectievelijk een en vier jaar, maar echte
(geld)(h)exen blijven soms tot wel twaalf jaar het handje ophouden.
Wij houden ook onze handen op, maar dan om ons aankomend zoontje (ja jullie lezen het goed) in ontvangst te mogen nemen, te mogen begroeten, welkom te heten en ga zo maar door. De weken vliegen voorbij en er moet aan alles gedacht worden. Je kunt het zo gek niet bedenken of er valt ons weer iets in. Een kast, een commode, een box, een kinderwagen met alle toeters en bellen, flesjes, pampers, bevallen in France of Olland, waar moet de box komen te staan enz. enz. Maar vooral de woonkeuken moet af. En of je het gelooft of niet. Het lukt. Ja het lukt. Heel simpelweg, omdat we extra hulp hebben gehad. 
Ome Jan, ik zeg het nog maar eens 81 jaar, nog steeds een bonk energie. Weinigen /willen/zullen/kunnen hem dat nadoen. Welgeteld 590 tomettes afgebikt en schoongemaakt en een tussenmuur gedeeltelijk gesloopt. Pff.
Hier is een meer dan dikke pluim op zijn plaats. Bedankt ome Jan.
Waar was ik dan? Juist; voor de hand span en sleepdiensten. Maar met alle plezier. In ieder geval de tomettes kunnen gelegd worden en daar zorgt onze alleskunner Arie voor. Je weet wel, die van www.la-cour-neuve.com. Maar ook hier ga ik de hand span en sleepdiensten verzorgen. Wederom met plezier.
Doch nog steeds worden de werkdagen afgewisseld met laten we het noemen,
leuke dingen. We bezochten o.a. een plaatsje in de regio op een afstand van ongeveer 30 km. Naam van het dorpje/hameau :Apremont sur Allier.
Aantal inwoners: 78. Een dorp/hameau kun je het niet echt noemen maar het heeft wel een hele pittoreske uitstraling. De enkele foto's geven het weer.
Bij binnenkomst in het dorp werd het me al snel duidelijk. Een klein dorpje, weinig te wandelen (alhoewel wandelen loutert), maar wel met een gezellige dorpskroeg anex restaurant. Dus je raadt het al, na een klein kwartiertje was het al uitrusten geblazen met een heerlijk getapt Frans pilsje erbij.En bij deze temparatuur, inmiddels 30 graden, smaakt elk pilsje met de juiste temparatuur en van welke brouwerij dan ook; uitstekend! Na een poosje moesten we toch maar eens de benen echt strekken en wandelden wij rustig langs de Allier. Wat gelijk opviel was de rust die dit geheel uitstraalde en niet alleen op ons doch ook op de mensen die al aan de oever zaten en uitgepakt hadden met klapstoelen, dekens en de bekende koelboxen.
Goh wat jammer! Wij hadden niets van dit bewust meegenomen. Doch wij mochten vernemen dat in de kofferbak alsnog twee dekens lagen. Snel ophalen en weer vlug terug. Nu nog een plek in de schaduw, de dekens uitspreiden en met 5 personen een geschikt plekje op de deken vinden. Nu was dat niet al te moeilijk. Na 5 minuten werd al de eerste boom omgesnurkt en niet van het kaliber, boompje, doch boom en wel zodanig dat de medezongenieters in hun rust gestoord werden en af en toe lachende blikken onze kant op kwamen. Echter niet voor lang, de tweede snurker meldde zich al aan en de derde viel in slaap op het gelijkmatige gesnurk van haar mededekengenoten. Het orkest was compleet. Waarschijnlijk mogen wij niet meer op warme zonnige vermoeiende dagen in Apremont sur Allier komen!
Maar zeker een aanrader voor een gezellige zondagmiddag.
De klus is geklaard. Ze liggen erin. Even de volgorde weergeven:
Tomettes ophalen-transporteren-lossen: Dorine en Wiel
Tomettes afbikken en schoonmaken : Ome Jan en Bertie
Verzorging voor de inwendige mens : Tante Trudy
Tomettes in cement leggen en inwassen: Arie, assistentie Wiel
Je ziet inderdaad twee keer de naam Wiel, dit houdt in dat Wiel 2 x keer zoveel, respectievelijk dubbel zo hard gewerkt heeft??? Of???
Hier het resultaat direct na
het voegen. Mogen er nu zeker twee dagen niet oplopen in verband met uitharden van de voegen.
Aldus de meester Arie. De woonkeuken krijgt nu gestalte en het plannen van de keukenindeling kan nu eindelijk beginnen.
Maar voordat we hier mee van start gaan wordt er eerst nog de hal met voormalige oude koeienstalstenen gelegd.
Afgelopen uit nu! We gaan er nu extra werk van maken! Volgen van Franse les in de regio. Blijf maar stuntelen, kom er wel uit, maar niet zoals ik het graag zou willen. Je moet het gevoel bij een taal hebben en dat heb ik maar
tot bepaalde hoogte. Het meeste gevoel in de Franse taal heb ik als ik zeg, je t'aime. Maar ik wil toch net iets meer. Met de epicerieluitjes iets meer kwebbelen dan, ca va, deux pains, le prix, tres chaud of tres froid.
Maar ook eens vragen of zeggen, hoe gaat met uw vrouw, uw kinderen, hobbies en weet ik wat al niet meer.
Het zijn trouwens alleraardigste en behulpzame mensen.
Gewone alledaagse dingen, wat speelt er in het dorp, wanneer zijn de volgende ,, fêtes,,. Hierdoor krijg je iets meer inzicht en wordt het begrijpelijker wat er leeft bij de mensen. Het is toch al fantastisch wanneer de mensen je al een hand geven en zwaaien. Het geeft in ieder geval een goed gevoel. Echt contact met de Fransen in de vorm zoals in Olland daar moet je niet op rekenen.
Gelukkig maar. Maar ze weten alles van je. Vraag niet hoe of waardoor, ze weten het gewoon. Momenteel is het natuurlijk duidelijk te zien wat er gaande is in huize Le Rois. Zelfs wijde shirts kunnen het niet meer verbloemen. Prachtig toch. Wacht nu al op de eerste vragen; Quand? fille?fils?
Gaan voor een paar dagen naar Olland. Wel voor een goed doel, maar toch.
Er is nog zoveel te doen in huize Les Rois en dat blijft in je hoofd malen net als zoveel andere zaken.Nu asjeblieft niet denken dat je met een gefrustreerde overspannen of gedestrofigeorienteerdemanischdepressieve persoon te maken hebt. Pfff. Neen, gelukkig helemaal niets van dit alles.
Hier zit een trotse aankomende vader en zal dat ook ten overstaan van iedereen uitdragen.
Deze foto is er alvast om aan het gevoel te wennen
Zal zeker niet meevallen. Heb ook al uitgerekend hoevaak er iemand van ons beiden s'nachts het bed uit moet voor de voeding. Mag me gelukkig prijzen dat slapen nooit mijn favoriete bezigheid was, dus, waarschijnlijk wordt het dan mijn dankbare taak.(weet het eigenlijk wel zeker) Het is nog niet zover, maar de voorbereidingen op de komst van onze zoon zijn in volle gang. Veranderingen vindt voor meerderen plaats. Althans, en in de zin van, broer cq. broertjes erbij. In de volksmond heet dat, een beetje oneerbiedig, een halfbroer(tjes). Voor ons een mens en een geschenk. Zo, nu over tot de orde van de dag. De keukenmuur en de hal zijn ingevoegd, nu wederom rustig laten drogen. Maar we staan te trappelen om schoon te maken en gedeeltelijk in te richten.
Echter, er is nog geen water aansluiting. Wederom, een fluitje van een cent, toch! Helaas niet, wordt sleuf graven. Lengte ongeveer zes meter. Iets voor de ochtenduren.
Zo, Nederland inmiddels weer achter gelaten. Was een weekendje wel!!In ieder geval veel, zoniet heel veel kilometers gemaakt. En daar moet iedereen het maar mee doen.
Afspraak tandarts om 10.30 uur. Gaan van het Franse scenario uit en nemen aan dat het net zoals in Olland de afgesproken tijd uit zal lopen. Zoals de meeste Ollanders zijn, waren wij tijdig op de praktijk aanwezig. Melden bij chirurgien en dentiste monsieur Philippe. Bij binnenkomst werd je alleraardigst ontvangen door de secretaresse en werden we vriendelijk verzocht om in de wachtkamer plaats te nemen. Je gelooft het of niet, maar klokslag 10.30 uur werden we door docteur persoonlijk naar binnen geloodst. Inrichting zeer professioneel voor zover ik daar verstand van heb!! Ik bedoel, de stoel ,,lag,, er goed bij, en het drinkbakje stond op dezelfde afstand als bij de tandartsen in Olland. Om de beurt mochten we plaats,,liggen,, en de gebitsinspectie kon plaatsvinden. Het gebruikelijke tandsteenverwijderen werd met de grootste voorzichtigheid en subtiliteit uitgevoerd en was ons beider vreemd en niet herkenbaar. De gedachte kwam zelfs op dat het een plezier moest zijn om door deze tandarts een kies getrokken te krijgen. Ik bedoel maar. Tot over een halfjaar docteur Philippe. A bientot.
Nu naar de volgende uitdaging. Franse conversatie. Franse les door en met Franse mensen. Pff. Na een poosje zoeken en informeren kwamen we bij een particuliere vrije school uit in de regio, hier wordt onderwijs gegeven aan vnl. buitenlandse kinderen in de leeftijd van 15 tot 18 jaar die de Franse taal eigen willen maken. Dit leek ons wel wat. Na het plegen van enkele telefoontjes en het inwinnen van informatie werden we uitgenodigd op het chateau. Ja, je leest het goed. Chateau de la Mhotte. Nu heb je natuurlijk een voorstelling van een chateau. Wij ook. Bij aankomst op het landgoed zoeken naar een carrévorm van het gebouw en dan de 2e deur links. Het was al een hele klus om het chateau te vinden. Verscholen in de middel of noweer. Het was inderdaad no weer, het regende inmiddels, en de gebouwen zagen niet echt uitnodigend uit. Je kunt het een beetje vergelijken met een soort Henri Potter achtige omgeving, niet spookachtig maar ,,umheimlich". Wat we ons hiervan moesten gaan voorstellen was nog niet echt duidelijk. De 2e deur links inmiddels gevonden en ook hier kon alles wel een verfje gebruiken. Zelf nog niemand kunnen ontdekken totdat er een mevrouw al zingend onze kant opkwam. Bonjour, bonjour. Wij hebben een afspraak. Klopt. Loop mee naar boven, kunnen we gezellig praten. Nu moet je voorstellen dat dit gesprek in het Frans en gedeeltelijk in het Engels plaats gaat vinden. We laten ons nog steeds verrrassen en weten niet wat we boven aan de trap achter de gesloten deur kunnen verwachten. Uitgaande van de gebouwen om ons heen in het verwachtingspatroon niet al te hoog. De deur werd geopend en tot onze volle verbazing stonden we midden in de meest huiselijke woonkamer en keuken die we sinds lange tijd gezien hadden. Hier werden we direct door opgeslokt en alle twijfels die er waren werden in een keer weggevaagd. De toekomstige lerares bood ons gelijk haar zelfgemaakte appeltaart aan en vertelde vrolijk verder over haar ,,oppasmoederschap,,. Isabelle, zo heet ze, had voor drie maanden drie leerlingen onder haar hoede, die Franse les volgen aan de vrije school. Momenteel een Nederlands, Duits en een Zweeds meisje. Nu haar opzet en bedoeling om ons de Franse taal zo snel mogelijk eigen te maken. De snelste manier; er wordt alleen maar Frans gesproken, geluisterd, notities maken en laten inwerken. Nederlands of Engels kletsen is uit den boze en strikt verboden. Ojé,ojé!! Hoe moeten we ons dat dan nu gaan voorstellen. Hier hoefden we ons al geen hoofdbrekens over te maken. Maandag 18.30 uur aanvang en tevens uitnodiging voor aanzitten aan het diner. Hier waren we blij mee verrast en tevens ook heel bijzonder. Je kunt je voorstellen dat het al grote hilariteit teweeg heeft gebracht. Van, als het lekker is zeg ik helemaal niets en volgen we minstens drie keer in de week deze lessen en hoeven we ook niet te koken, tot durf niet te lachen als ik wat zeg. De slappelach kan niet uitblijven en de voorpret is nu al geweldig. Kunnen bijna niet wachten tot het zover is. We houden jullie op de hoogte. Pfff.
Onze eerste les met Fransen en door Fransen is een doorslaand succes.
Niet dat we nu vloeiend Frans spreken, bij lange na niet, maar de hele entourage, de openheid en vriendelijkheid van onze ,,lerares,, is vandien aard dat je alleen daarom al met veel plezier naar de les gaat. Nu was de eerste les nog even aftasten, maar het ijs was heel snel gebroken en werd er over en weer verteld, met de handen uitgebeeld (eigenlijk meer met de handen uitgebeeld) en werden er af en toe Engelse woorden tussendoor gegooid. Maar ook het petit diner was van eenvoudige doch uitstekende kwaliteit. Une salade verre, une quiech de aubergine, figue, en uiteraard vin rouge. Eindresultaat een 9 en een schitterende leerzame avond. Dus nu snel de volgende afspraak maken. Ne pas de problème. Overdag is ook een mogelijkheid, dus dat wordt een 12 uurtje incl. menu du jour.
Het is natuurlijk niet iedere dag ,, zondag,,, er wordt heus wel gewerkt.
Gekocht; een oude commode inclusief houtworm. Opknappertje. Nu hebben we inmiddels ruime ervaring in het verwijderen van houtwormen, een peuleschilletje dus, kwestie van het juiste spul gebruiken, pappen en nathouden. Voldoende chemischhoutwormverdelginsmiddel in voorraad. Echter wat we niet hebben zijn de beschermingsmondkapjes. Alternatief; 2 filterzakjes over elkaar gebruiken en voor mond en neus houden. Niet echt verstandig en het ziet eerlijk gezegd niet uit, maar het helpt altijd iets!! Nu een paar dagen laten intrekken alvorens er geschuurd en de kast met afbeitmiddel te lijf kan worden aangegaan. Natuurlijk andere volgorde, eerst afbeitmiddel gebruiken en dan schuren. Hè, hè. Het bewerken van de commode hebben we met heel veel inzet en plezier gedaan en het resultaat mag er ook naar zijn. Zelfs zo mooi geworden dat we er een bod op hebben van wel drie keer de betaalde prijs. Maar dit inmiddels prachtstuk wordt niet verkocht. Maar een nieuwe werkhobbie is geboren. Op naar de brocantes!!
Maar momenteel liggen onze prioriteiten gelukkig ergens anders. Hier houdt ons niemand vanaf en laten we ons ook door niemand afnemen laat staan bederven. Het is maar voor alle duidelijkheid en geldt voor iedereen.
Deze maand hebben we het reizen nog hoog in het vaandel staan. Het auto rijden valt steeds zwaarder voor vrouwlief en october wordt nog de maand van de vele kilometers. Hier valt ook nog de herfstvakantie in, en de hulptroepen (Job en Thom) komen ons dan versterken. Het programma is al gemaakt door de "bedrijfsleider Job"; parkeerplaatsen erbij maken, mest rijden voor in de tuin, enne dan zal de herfstvakantie wel voorbij zijn.
Een van de laatste brocantes is in ons dorp en dan moet je je zeker laten zien. Het leuke is dat je inmiddels de nodige mensen "kent" en dan krijg je ook het gevoel van er een beetje bijhoren. Het begint al met kussen, standaard voor de Fransen maar voor ons Ollanders nog niet helemaal ingeburgerd en voor ons zijn de eerste schuchtere stappen met het Fransekussen genomen. Evenzo de kinderen doen eraan mee. Prachtig. Maar nu van het kussen naar het quasi oninteressant snuffelen langs de kraampjes.
Prijzen vanaf 1€ tot 30€. Dus voor elk wat wils. Ons oog viel op een prachtige keramische vaas, waarvan we inmiddels twee hebben, en zoals in een eerder stukje beschreven. Prijs bij een vorige brocante, afgepingeld van euro 50 voor euro 40 per stuk. Oh Oh wat waren we blij, dit hadden we toch maar gefixt. Nu dezelfde vaas voor....euro 3!!! Ja, je leest het goed. Voor maar 3 euro. Bij een begrafenisondernemer hebben we de prijzen van deze urnen/vazen vergeleken en ze worden toch ff voor euro 180 aangeboden. Hebben nu maar voor onszelf de prijzen gemiddeld en dan zijn het alsnog heel acceptabele prijzen en zijn we er nog steeds heel blij mee.
Na de nodige slentermeters huiswaarts om met de chiens te gaan wandelen. We waren nauwelijks in het bos toen onze beide jagertjes al luidt blaffend ervan door gingen. Normaliter is één fluitje voldoende om ze tot de orde te roepen doch nu heb ik zo gefloten dat de wangen en lippen me pijn gingen doen. Geen enkele reactie dan alleen maar blaffen op geruime afstand. Nu moet ik zeggen, les chiens kennen de weg naar huis terug, maar dit hadden we nog niet meegemaakt. Dan maar terug en kijken waar ze uithangen. Wederom roepen, fluiten, schelden. Eindelijk geritsel vanuit de struiken en jawel hoor daar kwamen ze. Echter niet zoals normaal maar gehavend en onder het bloed, oor gescheurd en overal verwondingen, geheel bezweet en nahijgend van een gevecht maar ik zou niet weten met wat of wie. Dus snel beiden aan de lijn en huiswaarts. Maar desondanks wilden ze terug naar de plek des onheils doch wij hielden het voor gezien en moesten de lijfelijke schade thuis maar eens beter bekijken. Je kon duidelijk onderkennen dat het een gevecht op leven en dood moet zijn geweest. 
Kan alleen maar gissen, een vos of das en in het ergste geval
een wildzwijn. Ben heel blij dat ze heelhuids terug zijn gekeerd.
Op maken voor de reis naar Olland. Nu gaan we Job en Thom ophalen. Het is tenslotte herfstvakantie en de kinderen verheugden zich er al weken op. Het programma is al helemaal door de kids in elkaar gesteeld. Met de tractor rijden staat hoog in het vaandel, dan parkeerplaats maken, mest rijden, paardrijden, brocante bezoeken, bloembollen poten, wintervoer voor de vogels ophangen, met de hondjes wandelen, huiswerk voor school maken, TV kijken en met de "Wii" spelen. Een hele mond vol en dat allemaal in een week. Nu moet ik bekennen dat de "Wii" voor mij acabrada is.
Heel simpel uitgelegd; een TV spel waar je actief in mee of tegen iemand speelt. Klinkt heel simpel, echter voor mij niet. De kids kennen het klappen van de zweep(spel) en of het nu een voetbal of een tenniswedstrijd betrof ik moest telkens het onderspit delven. 'k was te laat of l'was te vroeg. Deze techniek heb ik helaas niet in huis.
Het is overigens schitterend weer en op uitnodiging van vriend Pieke mochten de kinderen komen paard rijden. Dit was niet tegen dovemansoren gezegd. Op naar de paarden. Maar alvorens je op een paard zit komt er eerst een heel ritueel aan te pas. Paarden ophalen, borstelen, hoeven schoonmaken,staart en manen uitkammen. En dan mag je pas beginnen met het zadel opbrengen.
Nu zijn dit voor mij al genoeg redenen om geen paard aan te schaffen. Maar goed, de jongens moesten eraan geloven en borstelen maar, nee, niet voor 5 minuten maar zeker een kwartier en alles onder het toeziend oog van de meester himself. Ja jongens dat hoort ernu eenmaal bij. Maar de moeite had zich geloond. De paarden werden gezadeld en als echte volleerde berijders hijsten ze zich in het zadel.
Echter wat Pieke niet erbij verteld had, ik moest voor de veiligheid meelopen en voor de zekerheid een hand aan de teugel houden. Op zich geen probleem.Ware het niet dat hij ook galoperen op het programma had staan. Dit wil dus zeggen, meerennen en hollen op het moment dat de paarden in de versnelling gaan. Duidelijk de verkeerde schoenen aan; had trimschoenen aan moeten doen in plaats van wandelschoenen. Eind van het liedje en latijn was, bezweet en afgepeigerd maar een voldaan gevoel en voor de kids een prachtige middag en een ervaring rijker.
Nog meer ervaringen rijker voor de twee broers. Ze gaan mee naar de Franse les. Nou hier hadden ze wel oren naar; zitten jullie in een klas met een echte lerares, moeten jullie ook stil zijn, hoe gaat dat dan hier? Vragen te over, de spanning zat er goed in. Laat jullie maar verrassen! Alleen al de weg ernaar toe is al spanning verhogend. Onverlichte weggetjes, donker, bos, nergens verlichting, totdat bij aankomst de grote gebouwen voor ze opdoken; wow, gaaf, groot. Dit hadden ze niet verwacht. Maar nu nog naar binnen. De grote deur binnen tredend en de geur van geplukte appels kwam je tegemoet, kaarsverlichting en de entourage van takken tot herfstboeketten gebonden deden de rest. Nu nog de grote imposante trap naar boven en we zijn er. De deur van de tot woning omgetoverde zolder (25 meter lang en 8 meter breed) gaat open en de verbazing kon je in de ogen van les enfants lezen. Een geordende wanorde, maar met sfeer, gedekte tafels, kaarsen, jeugdige medehuisgenoten aanwezig, hartelijkheid en ondanks de taalbarriere voor de beide broers was het ijs zo gebroken en werd er over en weer in het engels, duits, frans met woordenboek en twents plat over en weer met elkaar gepraat. Naderhand zaten les enfants met z'n allen op de sofa naar een DVD van scoobydoo te kijken, Frans gesproken met Engelse ondertiteling. Je hebt er geen kind(eren) meer aan. Ook hier moeten we helaas weer een eind aan breien en weer was het een topdag en avond.
De voorbereidingen dienen getroffen te worden voor de reis naar Olland, echter met gemengde gevoelens, zeker als je weet dat les enfants het super naar hun zin hebben, en zoals men het zo mooi zegt: met frisse tegenzin ons/hun Franse huis voorlopig gaan verlaten.
De herfst treedt in maar dan wel met schitterend mooi najaarsweer. Er is inderdaad niets over gelogen als men zegt dat het najaar in de Allier mooier is dan het voorjaar. Ik kan het beamen. Echter ook de tijd om het vuur in de kachel op te stoken komt eraan. Je weet wel, vlammenspel, warmte, sfeer, goed boek, wijntje, oftewel- du pain, du vin et du boursin-! Helaas niet voor mij. Nog steeds werk aan de winkel. Eenvoudig werk weliswaar, maar het moet wel gedaan worden. Als voorbeeld; op de laatste brocante gekocht mooie kapstokhaken, zien eruit als originele oude haken waar je boven op een hoed of pet hangt en eronder een haak om de jas aan te hangen. Een plank tegen de muur, schilderen in de nieuwe mooie huiskleur potato skin van Pure & Originel, plank bevestigen aan de muur en de haken erop vastschroeven. KINDERSPEL. Echter, ware het niet dat de achterwand, bestaande uit een isolatiewand dik 2 cm van gipsplaat met piepschuim (piept inderdaad als je erdoor heen boort) en een stenenmuur bestaande uit kalk, baksteen (poreus) en liefst 57 centimeter dik is. Waar helaas geen schroef met of zonder plug in blijft zitten. Ik had beginnersgeluk met de eerste drie gaten, hier bleef de plank nog aan hangen nog twee dus voor extra stevigheid, want met de jassen die nu aan de (be)staande kapstok hangen is deze stevigheid wel op zijn plaats. Bij het boren van het eerste gat met een 10mm boortje werd het uiteindelijke gat 15mm en verder in de muur volgens mij wel 25mm groot. Dan maar een stukje verder opnieuw proberen. Van hetzelfde. Meer naar links dan! Ook niet! Kookpeil was nog niet bereikt! Naar rechts dan! Weer niet! Temparatuur naar 90 graden. Omlaag? Neen, Kl...ezooi! Inmiddels het tiende gat, drie uur verder en nog geen stabiele plank aan de muur. Wederhelft dacht nog ff een schamper lachje te moeten geven en jawel hoor. Nu kookpunt bereikt van wel 100 graden, plank van de muur, bijl erbij, en het werd brandhout voor de gezellige sfeervolle avond. Morgen proberen we het maar opnieuw.
Vol goede moed gaan we aan het werk. Grof geschut nu; met drie draadstangen 10mm door de 57 cm dikke muur heen boren om een kapstok te maken is eigenlijk van de zotte.
Maar weet helaas geen andere oplossing. Wordt nu wel heel erg stabiel om een paar jassen aan op te hangen maar beter zo dan drie jassen ophangen en de hele constructie komt alsnog naar beneden. Kort maar krachtig; het ging voorspoedig en de klus is geklaard.
Wij houden ons aan het restaureren, nou ja, eigenlijk is het meer opknappen en er dan een nieuwe bestemming aan geven. Door ma femme et notre amice , ik noem ze nu, de brocantjes, werd ik verrast met de aankoop van een voormalige in redelijk goede staat verkerende eiken boekenkast. Naar het schijnt was het een hele bevalling om de handelaar te bewegen tegen een bepaalde prijs dit meubel te verkopen. Het was ze toch gelukt. Inmiddels zijn het echte rotten in het brocantevak. Deze keer kwam de kast uit de omgeving van Vichy.
Een loods volgestouwd met met "ouwe rommel". Voor de één bruikbaar voor de ander nog geen cent waard, maar hier hadden de brocantjes het goed gezien. Er moest ,, iets,, aangedaan worden maar dat moet lukken.. Een sierlatje extra bijmaken, de laden gangbaar maken en nieuw glas inzetten. Dan het thema kleur. Hier waren we het snel overeens;
buiten dat de kleur super is, is het alleen al geweldig om de naam te noemen, potato skin. Aan de slag dan maar. Prachtig en leuk werk en ik moet eerlijk bekennen, het gaat me goed af en krijg er steeds meer plezier in.
Moeten maar eens gaan nadenken om er een brocante side van te maken.
Maar goed, voorlopig nog niet, want de gezinsuitbreiding nadert gestaag en de voorbereidingen hiervoor zijn in volle gang. Alleen al de controle's bij Franse huisarts staan in geen vergelijk tot de controles in Olland.
Iedere drie weken wordt je van top tot teen onderzocht inclusief een echo, iedere maand bloedonderzoek, dwz er komt een medewerkster van het laboratorium aan huis om bloed af te nemen en de uitslag van het bloedonderzoek ligt de volgende dag met de post in huis en een copie gaat naar de huisarts. Sneller kan bijna niet.
Het klussen aan huis gaat echter door. Zo dient de afzuigkap nog te worden opgehangen, afzuiging naar boven/buiten maken, gat in muur boren voor gasaansluiting (de beruchte 57 cm dikke muur) en gasfornuis verplaatsen.
Dus het wordt weer meten en meten, moet er niet aan denken dat de afzuigkap scheef hangt en je uiteraard, te horen krijgt; volgens mij.....enz ! gaat dus niet gebeuren. Voor de sceptici onder ons; de azk hangt zowel horizontaal als verticaal perfect. Echter... ja er kan altijd weleens wat mis gaan; tijden het boren van het gat voor de gasaansluiting, na eerst voorgeboord te hebben moest er licht gekapt worden. Om niet teveel de muur in de keuken te beschadigen leek het mij verstandiger om voorzichtig vanuit de aanliggende schuur het voorgeboorde gat te vergroten. Door zachtjes en met veel gevoel te kloppen moest dit wel zonder al teveel schade lukken.
Totdat ma femme vanuit de keuken ietwat paniekerig aankwam lopen(stormen).
Er is wat gebeurd in de keuken, en dat kan volgens mij niet de bedoeling zijn geweest, een stuk muur is afgebroken. Pff, ojee, zag de bui al hangen. Jawel hoor, een halve vierkante meter muur afgevallen en dat voor een gaatje van 20mm. Dit wordt bijpleisteren, gelukkig laag bij de grond en in een hoek. Tenslotte is werk hebben niks, maar houden wel.
De kachel is verplaatst naar de keuken. Niet zonder slag of stoot. Want dat kreng is super zwaar en zonder behulp van het oude werktuig dat hier van de vorige en nog eens de vorige eigenaar is blijven staan was het verplaatsen niet mogelijk geweest, een soort steekwagen van hout met stalen wielen waar zo'n slag in zit, dat je de deur opening wel moet raken, of je wil of niet, maar zonder dat "ding" was het niet gelukt. De hoogte van de kachelpijpuitgang heb ik bepaald en nu hakken maar. Perfect, goed uitgemeten en ik kwam goed uit in een naast gelegen schuurtje. KP (kachelpijp) doorgevoerd, de afmeting bepaald en op advies van de Franse kp specialist zou ik hier het beste schoorsteendoorvoerstenen kunnen gebruiken. Grote blokken van 40 bij 40 cm, hoogte 35 cm, geisoleerd en voorzien van een vierkant gat van 20 bij 20 cm. Weer ff op elkaar stapelen en metselen, 9 stuks hoog, om dan door het dak heen te gaan en dan met RVS kp verder op te bouwen. Maar zoals gebruikelijk, kwam ik dus midden in een houten balk uit. Nu moest deze vervangen en links en rechts van de nieuwe kp moesten nieuwe balken gelegd worden. Dat zijn van die werkzaamheden waar je niet op rekent maar die zijn er wel. Dakpannen verwijderd, klinkt heel eenvoudig, echter de bovenste pannen waren ingemetseld en toevallig moest ik daar ook weer wezen. Je kunt het zo gek niet bedenken of dat heb ik weer. Pannen maar met de hamer verwijderd, er liggen nog genoeg pannen in de schuur, dus dat is alvast geen probleem. Maar waar ik geen rekening meegehouden had was de overstek van de dakgoot. Werd dus weer kunst en vliegwerk nu met twee flauwe bochten erin en een kp aansluiting op een vierkant gat. Wordt dus dichtsmeren respectievelijk metselen. Specie aangemaakt en nu gaan we weer het dak op om dit klusje te klaren. Alles in gereedheid gebracht en beginnen maar. Echter na drie stenen gelegd te hebben schoof de emmer met specie helaas het dak af en de meeste specie belandde in de onderliggende dakgoot. Dit is een kl...te dag en een k..t klus. Maar helaas zat er niets anders op dan weer het dak op te gaan en verder te ..., ik noem het nu maar, "prutsen". Uiteindelijk, na advies ingewonnen te hebben bij schapenboer en voormalig aannemer is het desondanks redelijk gelukt. Nu nog de KP op het dak plaatsen, en stoken maar. Geweldig, wat een heerlijke warmte bron, gezellig ouderwets rond de kachel, boek en wijntje erbij... totdat... terugslag van de rook. Lichte paniek, ramen open, zorgen voor ,,trek,,. Gelukkig hij doet ut weer.
Maar niet voor lang, De wind joeg de rook door de kp terug de keuken in. Nu is goede raad duur. Dan nog maar eens advies inwinnen bij onze ome Jan. Bellen en probleem voorleggen. Je kon hem tot in France horen denken. Echter niet direct met de oplossing maar hij komt er op terug. Enkele uren later telefoon. Ik heb dat vroeger ook eens meegemaakt bij die en die. Valse trek. Wat heb je precies gedaan. Na het uitgelegd te hebben kwam ,, een misschiene oplossing,,. Je moet de opening tot onder de kp, waar die de schoorsteen ingaat, opvullen met zand zodat van onderop geen valse trek mogelijk is. Gaan we proberen en in eerste instantie hielp het ook, echter, de wind draaide en 
wederom meer rook het huis in dan tot nu toe het huis uit. Dan is er nog maar een oplossing en dat is de schoorsteenpijp verhogen. Dan maar een metertje erbij en hopen dat de kachel nu wel naar behoren functioneert.
De schoonheidscommissie in Olland zou dit zeker niet goed keuren, maar wat wil je. Nu maar hopen en hopen, en jawel, deze keer is het gesternte ons gunstig gezind. Geen terugslag meer. Doch de naam van het huis is inmiddels gewijzigd van Les Rois in Les Rois du Cheminée.
Vendredi le treizieme!
In aanloop naar vr.de.13e werd er door de schapenboertjes verzocht om op deze bewuste dag schapen met hun voertuig (landrover) met dubbelasser naar de schapenverzamelplaats te vervoeren. Waarom ik? Omdat een lang geplande trekwandeltocht van schaap-man-s dit weekend plaats zou vinden. Zoals je weet, wandelen loutert. Maar of dit onder deze weersomstandigheden ook op gaat, weet ik nog niet, sneeuw, regen en wind, maar dat horen we nog.
In ieder geval om 9 uur aanwezig zijn, alles stond gereed en de schapen hoefden alleen nog ff in de dub-as gedreven te worden. Je denkt natuurlijk, makkie, hek open, de weg is mooi vrijgemaakt de schapen hoeven alleen maar de pijlen te volgen, want ze hebben een uitje, zijn blij, gaan op reis, is tenslotte het minste wat je nog voor ze kunt doen, alleen de afloop is ons bekend, helaas dachten de schapen er anders over. Instinctief voelen de beestjes dit aan en bleven dan ook voor het hek staan en verdomden het om ook maar een stap buiten het hek te zetten. De hulp van de twee border collies was dan ook meer dan nodig. Uiteindelijk en met gezag lukte het alsnog en volgden de schapen gedwee het eerste schaap. Kon niet vermoeden dat het spreekwoord over dat, als een schaap over de dam is enz. zo letterlijk dient te worden opgevat. Maar dus wel. De beestjes stonden nu heerlijk dicht tegen elkaar zodat ze niet konden omvallen, mocht ik eens een bocht te scherp nemen of plotseling moet remmen. Hier kon dus niets mee gebeuren. De reis kon beginnen. De dub-asser volgde perfect het spoor van de auto, totdat op een paar kilometer voor het afleveradres allerlei lampjes op het dashbord begonnen te knipperen. Volgens de eigenaresse van het voertuig, ze bleef overigens heel rustig, had de auto wel eens vaker kuren doch dat was niet bepaald verontrustend. Gelukkig was het eindpunt in zicht en om te lossen hoefde ik nog maar alleen achteruit te rijden in een vrij smalle doorgang, extra smal zodat de schapen, mochten ze het in hoofd halen om te proberen te ontsnappen er geen ontsnappingsruimte was. Het liep zoals de Duitsers het zo mooi zeggen; wie am Schnürchen. Auto van contact, ff benen strekken, om direct weer huiswaarts te keren.
Starten maar en daar gaan we weer, inderdaad weer, want de auto gaf geen kik en niet thuis. Vriendelijk werden we terzijde gestaan door een collegaschapenboer die evn wilde helpen met starten dmv startkabels. Eenmaal aangesloten startte de auto gelijk en konden we de terugreis beginnen. Echter na een poar kilometer begon de auto toch rare kuren te vertonen. Niet echt doorrijden, stotteren, diverse lampen branden en flikkerden en om geen schade aan de auto toe te brengen, leek het verstandiger om de auto aan de kant te zetten en hopen op een goede ingeving of advies van dene of gene. Echter op deze binnenlandenweg kom je niet vaak iemand tegen en komt er toevallig iemand langs, dan rijdt ie ook langs. Dat wordt opbellen geblazen en via de verzekeringsmij kregen wij een telefoonnummer, we noemen het maar van de Franse ANWB, en na het uitwisselen van gegevens, kwam eindelijk het verlossende woord, binnen drie kwartier komt er iemand om jullie te helpen. Zeer benieuwd of dit wel zou kloppen. En warempel, binnen een halfuur kwam de sleepdienst eraan. Na de nodige controle s uitgevoerd te hebben was het duidelijk, hier kon je niet verder meerijden, wegslepen dus. Aangezien we met 5 man sterk de schapen weg brachten, te weten moi, deux femmes en deux chiens, konden we natuurlijk niet allemaal bij de wegsleepdienst in de auto zitten. Je raadt het al, moi et le deux chiens moesten in de kapotte auto plaats nemen en mochten de omgeving vanuit een hoger nivo aanschouwen. Dit is zo'n rare gewaarwording, je zit hoog in de auto, met passagiers, je hoeft niet te sturen, te schakelen of richting aan te geven, verbruikt geen brandstof, en je wordt desondanks verplaatst. Je hoeft ook nog geen gordel om en je mag bellen. Beter kan niet!
Vele handen maken licht werk. Zo ook met behulp van onze leraresvriendinfrans. Één en al creativiteit. Ziet overal iets in en kan overal iets mee. Een stuk weidepaal wordt geprepareerd en verandert in een schemerlap, (inmiddels in ons bezit) een mand wordt een wieg, een oud dekbed wordt verknipt en versiert tot een speelplee(t) voor haar kleinkinderen. Ze schildert, zaagt en is een kei met naald en draad. Dus, je begrijpt het al, ook wij hebben haar gestrikt en wel voor het maken van een, hoe moet ik het noemen, beschermhoes voor het oude ijzeren baby(ledi)kantje. Op de bewuste 13e van de maand zoals hierboven beschreven stond ze met naaimachine en alle benodigdheden op de afgesproken tijd in huize Les Rois, waar vrouwlief voor ontvangst zorgde en nu echt de fransetaalvuurdoop kreeg. Betere timing kon eigenlijk niet. Ze moest het nu helemaal alleen doen, geen hulp van iemand anders( ik dus, maar of je dat wel hulp kunt noemen) en wonderwel ging het haar perfect af. Bij thuiskomst van mijn schapenavontuur bleken de beide dames het prima naar hun zin te hebben en natuurlijk het allerbelangrijkste; de beschermhoes was ook klaar.
Ik hoop de wij hiermede alle onrust omtrent het stalenspijlenbabykantje hebben kunnen weg nemen en daarbij ziet het er ook nog eens perfect uit.
Nu wordt het ,, alleen nog maar,, afwachten om in dit stalenspijlenbabykantje een mensje warm onder te stoppen.
vervolg 2009
Regelmatig is er contact tussen een oud collega avec ma femme. Ik mocht haar leren kennen en heb zelden zo'n warme en nuchterekijkophetleven persoonlijkheid meegemaakt. Iemand met een vooruitziende blik. Iemand die niet schroomd om je zowel positieve alsook negatieve kritiek te geven oftewel, ook te nemen. Iemand die je in vertrouwen kunt nemen en iemand die een luisterend oor heeft. Maar ook iemand, die ondanks haar eigen beslommeringen, met humor, veel humor gezegend is. Jammer, heel erg jammer, moet ik constateren dat waarschijnlijk door de druk om haar heen dit gegeven vertrouwen behoorlijk averij op heeft gelopen. Kan hier niets mee dan alleen maar zeggen; hevig teleurgesteld te zijn.
Hij, de granietenwasbak (gwb), is gearriveerd. Transport geregeld door de schapenboertjes. En als dank hiervoor heb ik mee geholpen de gwb naar binnen te dragen!!! De gwb is echt loeizwaar en alleen is ie ook niet te verplaatsen laat staan te tillen. Maar goed. Hij staat op de ongevere plaats waar die moet komen. Ga nu aan de slag met een werktekening (schets) voor de onderbouw. In gedachten is alles al geplaatst, gemonteerd en gebruiksklaar, maar eerst die verdomde waterleiding nog.
Tijdens het maken van een verslag, gezelschap houdend door vriendje Tommy, hoorden we een harde klap achter ons.
Minder dan de helft was ruim voldoende. En wie wil nu een licht beschadigde kast, zonder sloten, sleutels, dorpel door houtworm aangetast, deels tot helemaal niet in de verf en maar 20 cm diep. Niemand toch! Wij wel. FF onderhandelen en zoals gezegd, voor minder dan de helft ging deze kast mee naar huis.
Tijdens het uitwerken van de foto's werd ik attent gemaakt op een uitzending van P en W-man. 
Nederlandse kinderen die ontvoerd zijn door hun vaders en in dit geval naar Egypte. Moeders die hun kinderen daardoor niet meer konden of mogen zien. Jaar in en jaar uit. Schrijnende en trieste gevallen. Men vergeet echter dat ook in Nederland deze taferelen zich afspelen. "Chapeau" voor deze stoere mannen, jullie krijgen de "koude douche". Uiteindelijk zijn en blijven de kinderen er de dupe van. 
Mijn (ons) geduld wordt aardig op de proef gesteld. Één dezer dagen moet het gaan gebeuren. Ogenschijnlijk zijn wij rustig en kalm en wie ons niet kent ziet ook geen nerveuze trekjes die er op duiden dat het ouderschap inzicht is; inside echter gieren de zenuwen door de keel; gezonde spanning, maar heel apart, we zijn op alles voorbereid. In het L'hosital is iedereen, ondersteunend, geinteresseerd, bezorgd en behulpzaam. We hoefden geen extra aandacht aan de "bevallingstaal" te schenken, deze zal ongetwijfeld ongeveer hetzelfde zijn. Zo zie je maar, je hoeft niet altijd Franse woordjes
Je eigen website maken!
|
| | 25926 bezoekers | | | login | | | laatste wijziging: 10-02-2012 |