2009

April begon hier met veel zonneschijn, kortebroekenwerk, radio aan, uiteraard de radiozender Nostalgie, ff wennen aan het warme weer, maar je went hier super snel aan. En jawel hoor,daar kwam ze langs Edith Piaf, de Franse sjans-chonniere.(menige man versleten volgens de boeken)
Nooit begrepen wat ze echt zong, onze Edith, wel meegeneuried en af en toe wat, je ne regrette riens, erbij gezongen, maar meer ook niet. Totdat ik de oorspronkelijke tekst met de bijbehorende vertaling onder ogen kreeg. Voor velen zal dit ongetwijfeld ook zo zijn en daarom wil ik deze gedenkwaardige tekst met vertaling hier vermelden.

non, rien de rien                      nee, helemaal nergens van
non, je ne regrette rien          nee, ik heb nergens spijt van
ni le bien qu on m'a fait          noch van het goede wat me overkomen is
ni le mal                                    noch van het slechte
tout ca m'est bien égal.          dat alles is me om het even
non, rien de rien                     nee, helemaal nergens van
non, je ne regrette rien         nee, ik heb nergens spijt van
c'est payé balayé, oublié        dat is afgehandeld, uit de weg geruimd, vergeten
je me fous du passé                ik trek me het verleden niet aan
avec mes souvenirs                met al m'n herinneringen
j'ai allumé le feu                    heb ik het vuur aangestoken
mes chagrins mes plaisirs   onder mijn verdriet en mijn vreugde
je n'ai plus besoin d'eux       ik heb geen behoefte meer aan hen beiden
balayés mes amours              'k heb mijn geliefden de deur uitgezet
avec leurs trémolos               met hun emoties die mij beroeren
balayés pour toujours           voor altijd uit de weg geruimd
je repars á zéro                      ik begin weer van voor af aan

non rien de rien                     nee, helemaal nergens van
non je ne regrette rien         nee, ik heb nergens spijt van
ni le bien qu'on m'a fait        noch van het goede wat me is overkomen
ni le mal                                  noch van het slechte
tout ca m'est bien égal         dat alles is me om het even
non rien de rien                    nee, helemaal nergens van
non, je ne regrette rien       nee, ik heb nergens spijt van
car ma vie                               want mijn leven
car mes joies                         want mijn plezier
aujourd'hui                            beginnen vanaf vandaag
ca commence avec toi           met JOU


Het dagelijkse ochtendritueel; buiten wakker worden, opstaan en naar beneden gaan; de honden begroeten, en dan moet je niet denken aan van, goeie moggel jongens goed geslapen, maar van een enthousiasme die z'n weerga niet kent; blaffen, tegen je aanspringen, ronddraaien om de eigen as als een tol om dan weer tegen je aan te springen. Inmiddels loop ik dan naar de deur, gooi deze open met de bedoeling ze moeten naar buiten om hun behoefte te doen, gaan dan ook twee stappen naar buiten draaien zich om en staan wederom binnen om dan vervolgens weer met hetzelfde ritueel van vooraf aan te gaan beginnen. Echter deze ochtend was anders, de begroeting was niet zoals vanouds, een beetje springen, een beetje blaffen, weer in de mand. Hier klopt iets niet. Zet de PC aan, geen reactie, telefoon idem dito, ook de overige eletrische apparatuur gaven geen kik. Dan maar op onderzoek uit. En jawel hoor, de aardlek schakelaar lag eruit. Nu nog de oorzaak zoeken, maar deze had ik zeer snel gevonden. Een van de chiens had precies in een van stekkerdozen gepiest, en niet zo'n beetje ook. Al de zes stopcontacten stonden onder. Geweldig jongens, bedankt. Hier gaan we dus iets aan doen. Het plan de campagne was snel gemaakt. S'Avonds mooi de schuur in, maar er moet wel nog effe een hek voor gefabriceerd worden. Lijkt niet al te moeilijk. wordt vervolgd.

Vervolg: Ff zoeken in het allegaartje in de schuur,, alles gevonden om een hek te maken, enkele oude houten balken/latten/gaas/spijkers-gelukkig lange, een oude stalen poort, even een vluchtige schets , en beginnen maar.
Eerste houten balk te kort; begint al goed; tweede houten balk dan maar, gelukkig de juiste lengte, dit wordt de basis. Hier komen twee dwarsbalken op, eventjes op lengte zagen, en nu komen de grote spijkers van pas. Knallen maar, wel zes stuks per balk, moet wel stevig worden want met die wildebrassen weet je het maar nooit.De basis is ,, klaar,,, nu het gaaswerk nog. Wat een geklooi, eerst viel het hekwerk om, dan weer zakt het gaaswerk in elkaar, neerleggen die handel, moet beter gaan, heb nog ergens , van die speciale spijkers/draadnagels liggen voor draad te bevestigen met een bijbehorend rubbermalletje. Je moet je voorstellen dat die speciale draadbevestigingen bijna niet door je vingers vast te houden zijn zonder dat je je op de vingers slaat.
Toch maar even proberen met
als resultaat  pijnlijke vingers. Dus snel maar het malletje
erbij.
Inderdaad, beter, sneller en zonder pijnlijke vingers. Na een paar uurtjes mocht het resultaat er wezen of.......in ieder geval de bedoeling en de functionaliteit zijn goed! Zie foto, enne, geen commentaar aub.

Moet me even van het hart.
Zo, een week Olland-Tukkerland is alweer genoeg geweest. Niet voor Olland, maar om en met de mensen, nee, laat ik het anders zeggen, de ,,vriendinnen" *, collega's, waarvan men dacht dat het *, waren. Helaas ten spijt en een illusie armer. Jaloezie, domheid,menen de wijsheid in pacht te hebben, kijken naar anderen niet naar zichzelf, achterbaks, hypocriet, en zo is nog wel een tijdje door te gaan. In plaats van; succes, veel geluk, komen je snel opzoeken, spannend, leuk, was niets voor mij maar....., daar kan men iets mee en verder zijn gedachten natuurlijk vrij, en moet iedereen voor zich bepalen wat ie doet of niet doet, punt.
Zo, en nu inpakken en wegwezen.

De dag voor vertrek naar Olland, wilde ik nog even het gras kortwieken. Tractor starten, naar buiten rijden, toerental verhogen naar 540, klepelmaaier in stelling zetten en klaar voor gebruik en... niks...!  Niks, rien, geen roterende beweging van de  klepels. Raar, had toch een paar dagen van te voren nog gras gemaaid? Vreemd, vreemd, vreemd, ergernis, langszaam overgaand in kwaadheid. Rustig blijven, ohmmmm. Eens ff kijken. Aftakas goed gemonteerd en aangesloten, voldoende olie-doe ook maar wat-, overal eens aan gedraaid, hoorde wel een draaiend beweging, maar dat was niet datgene dat moest draaien. Dan maar weer terug in de schuur zetten en op zoek naar technische hulp in de vorm van Ariejr. Deze het probleem voorgelegd en hij zou in de komende dagen, dat wij in Olland waren er naar kijken en eventueel repareren/herstellen. So far so good. Liet me s'nachts echter niet los en prakkiseren en prakkiseren, alle handelingen doorlopen die ik had gedaan tijdens het stallen van de tractor. En in een flits, helder moment of weet ik hoe je het noemt begon er iets te dagen.
Tijdens het afstappen ben ik met mijn kortebroek ergens achter blijven haken, zodanig dat ik maar met een been aan de grond kon komen en de ander hing vast achter een hendel, verdomme dit was dus het euvel. Deze hendel is bedoeld om de aftakassen te verplaatsen naar een ander gedeelte van de tractor en door mijn vreemde en ongelukkige manier van afstappen werd de vooras in stelling gebracht. Dus s'morgens als de wiedeweerga naar de tractor, controleren en jawel hoor, dit was het euvel. Gelukkig maar.
Kon nu met een gerust hart naar Olland. 

Hiep hoi, de tafel is klaar. Langer geduurd dan gedacht. Oorzaak: te weing bevestigingsgaten in de stalen kokerprofielen. Merde, er moesten de nodige gaatjes bijgeboord worden, eerst gaatjes van rond 4mm daarna opboren met 10mm. Geen pretje met een handboormachine en liggend op de grond. De hete spanen vallen op je handen en op het zelfde ogenblik vallen de schuttingwoorden spontaan ernaast. Moest gelijk aan een reis denken naar Wolfsburg die ik maakte voor een vaste relatie om een reclamatie op te lossen. Hier moesten 6 Polen, 1000 vierkante meter bordes van plaatstaal 6mm leggen en vastboren. Platen waren 2 x 1 meter en wogen 96 kg per plaat. Aan iedere lange zijde van de plaat moesten 5 gaten van 6 mm en aan de korte zijde 3 gaten 6 mm geboord worden, totaal 16 gaten. Ter beschikking 6 handboormachines en een rammel aan boortjes 6mm. Beulenwerk ten top. Waarom nou niet de gaten machinaal van te voren erin gemaakt! Heel eenvoudig. Het was goedkoper om de werkzaamheden door deze mannen te laten uitvoeren dan op enige andere wijze. Dus uiteindelijk mag ik niet klagen.
Het blad werd gemaakt van 23 mm dikke grenen parketplanken. Een heel karwei om deze te bevestigen, zeker omdat de geboorde gaatjes niet groter waren (juiste boor helaas niet ter beschikking) en daardoor het een heel gepiemel was om ook nog eens met een afgesleten kruiskopschroevendraaier (ook de goeie kruiskopschroevendraaier was niet meer ter beschikking, zoals zoveel trouwens) deze op een ordentelijke manier te bevestigen. 
Maar "geduld" overwint alles, zullen we maar zeggen. Het waren tenslotte tien planken van 2 meter en de duur van het monteren, schrik niet, 2 dagen!! Pfff!!! Maar we zijn er nog niet. Er moet nog geverfd worden. Kleur bepalen en een verf uitzoeken die je er maar een hooguit twee keer op hoeft te doen. Moet ik zeggen, in Olland is het wat makkelijker uitzoeken dan in France, maar met enige moeite en vragen kom je een behoorlijk eind. Ook in dit geval. Kleur gevonden, chene midi, en volgens mijn interpretatie van de aanwijzigingen, was twee keer overschilderen voldoende voor, en de kleur en was het bestand tegen alle weersinvloeden, dus ook voor binnen denk ik dan. Wat ik echter vergat, was de zachtheid van het hout. Hier moest ook nog iets op gevonden worden; Boten lak natuurlijk; slag en krasvast, zout en zoetwater bestendig, alle ingrediënten die ook in huis aanwezig zijn. En omdat het zo "goed" ging allemaal, hebben we ook maar gelijk een salontafeltje erbij gemaakt. Waren tenslotte helemaal in de ban van boren, schuren, schilderen, aflakken (3 keer pff) en .....vloeken.

De "grote" reis.
Al weken van te voren brainstormen, informeren, vragen, vragen en nog eens  vragen. Zo'n reis maak je tenslotte niet iedere dag en zeker niet naar een land waarvan je de taal niet spreekt of ooit eerder geweest bent en het is dan ook niet vreemd dat een gewisse vorm van onzekerheid toeneemt naarmate de dag van vertrek nadert. Logisch toch. Zo ook voor de , ik noem ze, de twee J 's. 
Maar alvorens hierover verder te borduren komen er ook anderen op je pad. Toeval! Toevalligheid! Tijdens het grasmaaien van de border langs de weg, naderde in de verte een wandelaar kompleet met grote rugzak en in een rustig maar gestaag tempo. Dichterbij komend kon je zien dat hij al geruime tijd onderweg was. Gebruinde kop en handen, in elke hand een "langlaufstok" en voorzien van makkelijke wandelkleding. Dit was geen Fransman. Toen hij dicht genoeg bij was om hem te begroeten, groette ik hem in het Nederlands. Enigzins verbaasd groette hij terug. De conversatie kon van start gaan. In een keer waren er zoveel vragen over en weer dat het me beter leek om hem uit te nodigen voor het gebruikelijke Hollandse kopje koffie. Rugzak aan de kant, jas uit en de vragen kwamen los. Wat doet een Nederlander in deze streek, hoe kom je hier verzeild, maar ook wat doet een Nederlandse wandelaar hier en waar gaat hij naar toe. Waar hij naar toe ging werd al snel duidelijk. Santiago de compostella!! Was altijd mijn wens, voldoende informatie voorhanden, doch.....misschien in een volgend leven. Naam: Han Hoevenaars, onderweg sinds 24 maart, afgelegd inmiddels 600 kilometer.Nog ca. 1200 km te gaan. De tijd vloog voorbij en onze wandelaar maakte geen aanstalten om te vertrekken laat staan dat hij haast had. Hij hoefde er tenslotte pas tussen 1 en 10 juli te zijn!!!
Heerlijke en amusante en een veel te vertellen verteller. Horen ongetwijfeld nog van hem.

De dag is nog lang niet ten einde. Voor de middag stond nog een bezoek gepland aan een schapenboerderij in de omgeving, eigenaren Sandy en Reginald. Hun vijfhonderd schapen, zeven honden en vijf paarden.
Heb altijd bewondering voor mensen die een redelijk gepland avontuur aangaan, de inzet werken is, nee, ik bedoel, hard werken is, want dat is het tenslotte. De romantiek van het schapenhouden, fokken, met schapen over de heide wandelen of weet ik wat voor schapengedoe is natuurlijk betrekkelijk. Maar heb je een keuze gemaakt dan ga je ervoor, zoals trouwens voor vele 
zaken geldt. Als eerste vind ik dat ze op een schitterende mooie plek wonen.
Je kunt zien dat er heel wat jaren werk aan vooraf is gegaan en het resultaat mag er ook wezen.
Terug naar de schapen. Van 80 naar mischien wel 500 schapen is niet niks en de werkzaamheden stapelen zich op en voornamelijk in de maanden maart, april, mei wordt het pas heel duidelijk en is het flink aanpoten.
De tijd van het lammeren is aangeb(r)o(r)(k)en.Pff. De ene bevalling na de andere, makkelijk, moeizaam tot heel moeizaam. Van de vreugde dat het goed is gegaan tot de deceptie dat het niet tot een goed einde is volbracht. Het schijnt erbij te horen. Denk ook dat het een gewenningsproces is, maar toch! We mochten een "bevalling" aanschouwen. Dit is real life. Niks verbloemen of mooier maken dan dat het is, hardwerken geblazen. Moet er niet aan denken dat alle "bevallingen" op deze wijze zouden plaatsvinden. In dit geval was er geen happy end.


Met alle moeite die er gedaan is mocht dit lammetje het niet redden. Maar helaas geen tijd om er lang bij stil te blijven staan.
Er wachten weer de volgende werkzaamheden, lammetjes met de fles groot brengen totdat ze sterk genoeg zijn om zelfstandig te kunnen drinken. Natuurlijk een leuke bezigheid, zeker als het maar voor ff is.
Maar naarmate de tijd verstrekt en er niet snel genoeg gedronken wordt, is het iets minder leuk, want de volgende werkzaamheden wachten alweer.
Het zijn lange dagen, 
s'morgens om
6 uur gaat de wekker einde werkdag
ongeveer s'avonds 23.30 uur. Zeven dagen in de week. Maar natuurlijk en gelukkig

zijn er ook de leuke kanten aan dit vak, en een vak is het echt.

Over je landerijen rijden met je
quad,
de schapen drijven
met je border collies, je eigen moestuin bewerken, in de spaarzame uurtjes brocantes bezoeken en leuke dingen kopen om ze in of om je huis te plaatsen, zetten, staan of om op te hangen. C'est la Vie? Oui, C'est la Vie. (uiteraard niet voor iedereen) 

Juni 2009

Warrig begin van een nieuwe maand. Veel veranderingen staan op stapel en zoals zo vaak gezegd; de toekomst zal het leren. Mijn toekomst, onze toekomst. Er zijn echter nog heel wat duistere struikelblokken te nemen in deze. Starheid is een van de dingen waar iedereen weleens mee te maken krijgt. Ook het loslaten is een kunst. Vooral de dingen die zo ingeslopen zijn, dat het bijna een vanzelfsprekendheid is, nee, bijna een dwangmatige opgelegde vanzelfsprekendheid is geworden. Om dit te doorstaan moet je geduld hebben, veel geduld, en wordt je geduld danig op de proef gesteld. Doch ook geduld is niet eindig.
In ieder geval de moestuin ligt er als gelikt bij, de aardbeien smaken prima, de bonen planten staan in bloei, gelijk de aardappels en zelfs de perzikken en walnoten boom hangen vol met hun vruchten. Kijken wat het uiteindelijke resultaat gaat worden.
Via de schotelantenne was Pink Pop ook in France te volgen. Nog steeds een happening voor jong en oud. Regelmatig kwamen vaders en hun zonen/dochters op het scherm voorbij. Beiden voor hetzelfde doel. Muziek en gezelligheid. In onze omgeving is trouwens genoeg te beleven op muzikaalvlak. Jazz nights, hardrock concerten en ga zo maar door. Dus niet alleen die Franse musette en kwetschbule muziek ( kwetschbuul is Limburgs voor accordeon). Hier zou ik het ook niet bij uithouden!

Een hele poos geleden heb ik de stenen van de vloer uit de oude schuur eruit gesloopt en schoongemaakt om ze t.z.t te gaan gebruiken in de nieuwe hal. Het is zover. Ik mag weer aan de bak. Heeft me al veel hoofdbrekens gekost; hoe te leggen, in cement, lijmen, smalle of brede voeg, zelf doen, laten doen. Voor het laatste ben ik er al uit; ga het helemaal zelf doen. Gelukkig heb ik een artikel gelezen over het leggen van een nieuwe deelvloer, en dit lijkt me het meest geschikt. Lijkt niet moeilijk maar voor alle zekerheid houd ik de beschrijving bij de hand. De stenen worden namelijk gelegd in ge-sta-bi-li-seerd zand. Sorry, nooit geweten wat het was, tot nu, heel simpel eigenlijk. Vloerenzand gemengd met cement. Verhouding 6:1.
En niet te nat laten worden, aardvochtig is de term! Nadat de stenen gelegd zijn moet de vloer eerst goed drogen. Zodra deze kurkdroog is mag er gevoegd worden. Voor het voegen gebruiken we fijnkorrelig voegzand. Zover, logisch allemaal. Zal me echter voorbereiden om het in het Frans de mannen aan het verstand te brengen wat ik bedoel. Ook dit is een klus!

Na lange tijd weer eens mijn gitaar ter hand genomen. Eerst even het stof eraf halen en jammen maar. Nou ja, jammen! Ik droom er wel van. Doch zover reiken mijn muzikale kwaliteiten helaas niet. Ondanks de voor vele jaren geleden genoten gitaarlessen. De tijd van de Beatles, Stones, Outsiders, Q65, en vele anderen waren toendertijd aanleiding geweest om muziekles te nemen om dan net zoals de genoemde groepen ff muziek te maken en eventueel op te treden. Het leek tenslotte zo eenvoudig en simpel. Wat met de handen en vingers over de snaren bewegen en ik speel de sterren van de hemel, dacht ik. Wederom helaas. Ik mocht gitaarles nemen onder de voorwaarde, iedere dag oefenen. Via via ( in dit geval via iemand van een mandolineorkest) werd een muziek leraar gevonden, die ook nog aan huis kwam. Dus iedere woensdagmiddag 12.00 uur precies, gitaarles. En dat had ik me nu anders voorgesteld!. In plaats van gelijk te kunnen spelen als de eerder genoemde groepen werden dit de saaiste lessen van mijn leven. Als eerste mocht ik de bovenste snaar met de duim aanraken en een uur lang aanslaan en erbij tellen. Aanslaan en tellen 1-2-3-4, en weer aanslaan en tellen 1-2-3-4, en zo een half uur lang om dan de volgende variatie te laten plaatsvinden en wel als volgt; aanslaan en tellen 1-2 en weer aanslaan en tellen 1-2, wederom een half uur. De les was voorbij! Pff. En nu de hele week oefenen. Dus niks Beatles, Stones enz.. Ik werd opgeleid om t.z.t. als gitaarspeler van het mandolineorkest te fungeren. Mijn muzikale carriere liep voorlopig anders dan ik in mijn gedachten had.
Na een jaar tellen, aanslaan, akkoorden leren mocht ik toetreden tot het mandolineorkest. Een voor mij oudbollig en stoffig gebeuren. Ledenaantal ongeveer 40, waarvan 5 jongeren in de leeftijd van een jaar of 12. Wederom geen Beatles, Stones of vandien aard, maar het slavenkoor, zware Russische stukken, Italiaanse opera's enz. enz.. Naderhand nog op concoursen gespeeld, zelfs het wereldmuziekconcours. Leuk om te weten: Het muzieklokaal werd iedere woensdagavond gedeeld met de duivenclub en de worstelvereniging. Nu maakt dat natuurlijk niets uit, maar als je met fijngevoelige snaarinstrumenten met hun zachte klanken aan het spelen bent en ernaast de worstelvereniging aan het trainen is dat kun je je voorstellen dat dit eigenlijk niet samen ging. De harde klappen van de worstelaars op de mat klonken harder dan dat we met 40 man geluid produceerden via onze muziekinstrumenten. Overigens tot grote ergernis van de dirigent. Het voordeel voor mij was dan dat ik kon verbloemen dat ik als niet geoefend had en daardoor vals speelde het niet merkbaar was!! Zo zie je maar!

De week in Olland was redelijk positief. Maar er wacht genoeg werk op ons in France en we zijn super blij (ook ik ben inmiddels om met de nieuwe woorden reeks; super, gaaf, keigoed enz) om weer naar Les Rois te kunnen vertrekken. Ben benieuwd wat ik aan tref. Ik bedoel niets schokkends
maar in de week dat we er niet waren, had het geregend afgewisseld met zonneschijn, en dat is de meest ideale omstandigheid om al wat in de groententuin staat te laten groeien en bloeien. Echter ook het onkruid groeit weelderig mee en dat is minder. Dus werk aan de winkel. Standaard bij aankomst is op de tractor en maaien maar. Een bijzondere aard van ontspannen, een beetje wezenloos voor je uitstaren, tijdig keren om weer de aansluiting op de grasbaan te maken om zo de gewilde voetbalgrasbaanvelden te immiteren, echter, droom maar rustig verder, lukt van geen kant en wat rechte lijnen moesten worden, zijn kromme lijnen, maar wel met alle charmes van het niet perfect zijn. Identique moi.
De tijd van de brocantes is aangebroken en iedere week wordt ergens in de omgeving wel iets georganiseerd. Nu was het in de plaats Sancoins. Op
"uitnodiging" er naar toe en kijken en rondsnuffelen maar. Volgens de kenner moet je er al om 7 uur s'morgens zijn omdat anders de meeste mooie spullen al weg zijn respectievelijk door andere handelaren worden opgekocht. Nu speelde dat niet zo en werd de uitgelezen tijd van half tien aangehouden. Mooie tijd toch. Super(is ie weer) gezellig! Een ongeordend kleurrijk gebeuren, waar iedereen goed gemutst rondslentert, onderhandelt, 
koopt, converseert om dan eventueel de plaatselijke kroeg in te duiken. Ook wij dus. Op aanraden van onze medebrocantologe Sandy moesten we een kast aanschouwen in een brocante-hal. Zag er allemaal keurig verzorgd uit in vergelijking met hetgeen we al eerder gezien hadden. En net als je niet opzoek bent naar, weet ik wat, kom je iets tegen. En ons geval, twee schitterende zwarte vazen uitgevoerd in gepolijst natuursteen. Prachtig. Nog nergens tegengekomen en juist hier wel. Prachtig voor op de schouw. Eerst de prijs vragen en dan het gebruikelijke afdingen. Gelukt. We zijn eigenaren van twee schitterende zwarte ,,crematievazen".Pffffff.

Helaas moeten we ff terug naar Olland, met veel tegenzin, doch, hoe zegt men 't zo mooi; zaken gaan voor het meisje. Maar alvorens we weggaan eerst nog eventjes de mosselavond meepikken. Organisateur, moi. Maar toch voor alle zekerheid eventjes te rade gaan bij mams. En daar kwam het verhaal;
goed schoonmaken en wassen, grote pan, vul de pan niet meer dan de helft want je moet de mosselen makkelijk kunnen omschudden, ui, wortel, selderij, prei, eventueel tijm, laurierblaadje en peper. Laagje water of wittewijn en alle ingredienten er bij in, zachtjes laten koken max 5 minuten en dan de mosselen erbij, deksel erop, tot de inhoud van de pan kookt, de deksel komt omhoog, schud de inhoud om, ff terug op het vuur nog een keer schudden,
kijken of de schelpen open zijn, opdienen en smullen maar. Bedankt mam, ga nu aan de slag, resultaat krijg je snel te horen!
Gelukkig, volgens de gasten en onszelf, was de mosselavond geslaagd, de smaak was goed, alleen, omdat je de Zeeuwse mosselen gewent bent, waren de Normandische mosselen in verhouding erg klein van stuk maar dit terzijde. Een voordeel heeft ook dit weer want de mosselavond duurde daardoor langer en de gezelligheid nam alleen maar toe. Op naar een nieuw preuvenement! 

Het vervolg van de werkzaamheden van een extra slaapkamer loopt voorspoedig!!! Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Het plamuren van de schroefgaten en de aansluiting van de isolatieplaten tussen de spanten vergt meer inspanning en gaat moeizamer dan ik gedacht had. Je staat echt te klooien op een ladder om de passend gemaakte isoplaten op een redelijke manier tot een mooi geheel te krijgen. Niet dus. Maar ook dat is de charme van een oude boerderij; dit maak ik mezelf maar een beetje wijs! Maar goed, de gaten en scheuren zijn gedicht en nu op naar de volgende fase. Het fatsoeneren/mooi maken/afwerken/verfraaien, zeg maar op hoe je het wilt noemen, van de wanden dmv structuurverf. Promotie filmpje gezien hoe te werken met structuurverf, super makkelijk, geen geknoei, perfect, zo te zien kan iedere stom... boer dat. We gaan beginnen. Effe proefstukje voor de zekerheid en daar gaan we. Normaal begin je met het hoogste gedeelte maar aangezien ik de vaardigheid nog niet heb start ik op het laagste nivo. Letterlijk en figuurlijk. Merkte al gelijk dat het niet zonder morsen of knoeien zou gaan en ook dat de geplamuurde gedeelten zichtbaar zouden blijven hoe dik of grof ik het ook zou opbrengen. Helaas dan maar, hou het wederom op de charme van .... Nu gaan we naar het hoge schuinegedeelte. Iets meer vaardigheid inmiddels, doch de klatters vallen op en om mij heen. Armen, gezicht en haren zijn inmiddels aardig bijgekleurd, uiteraard niet van de zon! Ik had voldoende emmers met structuurverf meegenomen want volgens het opschrift kon ik makkelijk het aantal vierkante meters doen doch met al dat geklieder zag ik de voorraad behoorlijk slinken en maakte me zelfs zorgen of ik niet te weinig zou hebben. Gelukkig voldoende. Maar het resultaat was niet al te denderend. Niet dekkend genoeg, het geplamuurde was zichtbaar, kl...zooi, en nu ja, en nu. Overschilderen maar pff! Er stond nog een blik verf in de schuur met de ,ongevere, kleur. Proberen maar. Wederom een proefstukje schilderen. Perfect dekkend, maar nu was de kleur niet goed! Het is altijd wat wat anders, of te wel, huisje "altijd wat".
Maar ook nu weer; Het is en blijft "de charme van een oude boerderij"!!

Na bezoek aan familie en vrienden bleef er ruim tijd over voor een sight-seeing Zuid-Limburg. De verschillen met de Allier in France en Z-Limburg zijn bijna te verwaarlozen in ieder geval wat de omgeving aangaat. Glooiend landschap, her en der boerderijen met hun karakteristieke bouwstijl, prachtig gelegen in de glooiingen idem als in de Allier. Alleen in het Limburgse zijn meer kroegen en eetgelegenheden. Het is hier bourgondischer dan in de Bourgogne zelf.
Als je een sight-seeing Z-Limburg doet ontkom je er niet aan Vaals met het drielandenpunt en Margraten te bezoeken waar de Amerkaanse Begraafplaats is. Door de jaren heen diverse keren bezocht en nog steeds indrukwekkend. Blijft te allen tijde ook indrukwekkend.
Alleen al de gedachten dat er zoveel jonge soldaten gesneuveld zijn in de nadagen van de oorlog laten een emotioneel gevoel na. Nu is de vatbaarheid voor emoties is bij mij momenteel groter dan alle voorgaande jaren en missen zijn uitwerking niet. De tijd die we er door gebracht hebben vormden echter een bron van inspiratie en bezinning. Ben er van overtuigd dat dit zijn uitwerking krijgt in France.



Wat ons opgevallen is dat de perfectie van het onderhoud aan het ongelooflijke grenst. Geen onkruid te bespeuren. (bij ons in France is het
gelukkig niet zo). De randen van de grasvelden zijn met een bijna chirurgische precisie afgesneden en op deze doordeweekse dag telde ik wel negen hoveniers die met onderhouds werkzaamheden bezig waren. Heb mij laten vertellen dat deze dagelijks bezig zijn met het onderhoud. Gelukkig gaan we heel binnenkort hulp krijgen van onze jonge aankomende loonwerker/boer in spé Job.





De foto's geven deze perfectie weer.